Metal Gear Solid V: The Phantom Pain

9,4
Reviewscore
User scoreAl 4 stemmen
10,0

Metal Gear Solid V: The Phantom Pain

Perfectie heeft een naam

ma 07/09/2015
Gereviewed voor Xbox One door Michael
3 reacties

We vierden het einde van de zomervakantie met een uitgebreide samenvatting van alle gebeurtenissen uit het Metal Gear-universum die relevant zijn om met The Phantom Pain aan de slag te kunnen. Chronologisch speelt het elfde Kojima-game zich middenin het verhaal af en dus kan zo’n portie voorkennis je alleen maar helpen om de game te begrijpen. Een korte heropfrissing kon ook voor ons geen kwaad en na lang, erg lang wachten mochten ook wij met Metal Gear Solid V: The Phantom Pain aan de slag. Niet tijdens een vierdaags reviewevent, maar wel vanuit onze luie zetel die het afgelopen weekend serieus lang van ons gezelschap heeft mogen genieten.

We namen voor alle duidelijkheid enkel het offline gedeelte onder de loep, aangezien we al veel later dan de buitenlandse pers de game hebben ontvangen en jullie zo snel als mogelijk van een review wilden voorzien. De multiplayer wordt dus ook op een later tijdstip geanalyseerd.

We moeten stilaan afscheid nemen van de fabuleuze videogames die we aan Hideo Kojima te danken hebben. Enerzijds is The Phantom Pain het absolute sluitstuk van een franchise die al sinds 1987 furore maakt en anderzijds zit er een serieus dikke haar in de boter tussen de legendarische game-ontwikkelaar en uitgever Konami. Wat er allemaal achter de schermen is gebeurd, zal sowieso voer voor discussie zijn, maar wij beperken ons tot de eigenlijke gameplay, want daar hebben we heel lang op gewacht. 9lives was niet uitgenodigd voor het reviewevent dat Konami op poten had gezet, we nemen hen dat als bescheiden Belgen ook niet kwalijk, dus was het nagelbijtend afwachten op een reviewexemplaar dat precies tergend traag doorheen het Belgische postnetwerk manoeuvreerde. Vrijdag was het dan eindelijk zover, en het weekend vloog vervolgens vliegensvlug voorbij. Het weerzien met Big Boss was hartelijk, het terug omarmen van een steengoede franchise bezorgde ons meermaals kippenvel en dat Kojima achter de schermen het beste van zichzelf heeft gegeven, merk je echt constant wanneer je de open wereld van MGSV: The Phantom Pain verkent.

Je doet wat je wil

Wanneer je negen jaar in coma hebt gelegen, wil je revanche. Je wilt je op de smeerlappen wreken die je leven hebben verpest, althans dat sprankeltje hoop in een normaal leven dat je nog had, en daarvoor durf je gerust de hele wereld voor doorkruisen. De gigantische open wereld waardoorheen je in The Phantom Pain kan reizen bestaat uit twee aparte delen, zijnde Afghanistan en een Afrikaanse regio in de noordoostelijke uithoek van Angola. De reden waarom je zolang aan de ingang van de hemel hebt rondgewandeld, kan je ontdekken door de korte proloog voor deze game te spelen. In Ground Zeroes komen enkele gebeurtenissen aan bod die een bepalende invloed op dit spel hebben, maar dat kan je maar beter zelf ontdekken en spoilers vermijden we bijgevolg als de pest.

Feit is dat je geld nodig hebt om je wapenarsenaal uit te breiden, je tegenstanders zijn niet van de poes, en om een zakcent bij te verdienen voer je allerhande missies uit voor niet zelden anonieme opdrachtgevers. Met een open wereld aan je voeten is het logisch dat de lineaire opbouw van vorige MGS-spellen overboord wordt gegooid. Er zit een zekere volgorde in de opdrachten die je aangeboden krijgt, maar uiteindelijk beslis jij welke en vooral wanneer je de vereiste acties onderneemt om je bazen te plezieren. De opbrengst van je criminele uitspattingen kan je tot slot in de ontwikkeling van technologisch geavanceerde wapentuigen investeren. Ook het potentieel van je eigen uitvalsbasis uitbreiden behoort tot de mogelijkheden, want wie wil er nu geen luxeparadijs nabij de Seychellen?

Beetje doods

Wie aan succesvolle open wereld-games denkt, zal zich onmiddellijk The Witcher 3 en GTAV voor de geest halen. De ene wereld loopt over van magie terwijl de andere de best mogelijke digitale kopij van een hedendaagse metropool representeert. Beide games zijn tot de nok met leven opgevuld: hordes tegenstanders die het Geralt of Rivia moeilijk maken, boeren die hun vee verzorgen, herbergiers die hun bedden proberen te vullen of heuse discotheken met een serieuze streep naakt. Kojima wilde eenzelfde epiek creëren door vastgelegde levelsequenties achterwege te laten, maar vergat ondertussen wel de open wereld op te vullen. Steden, belangrijke locaties en het platteland liggen er doods bij; als we uiteindelijk één minpunt als belangrijkste euvel moeten selecteren, zal het de passieve benadering van het landschap zijn. Het leeft niet, het deert niet, het is overbodig.

Alle andere componenten van de game naderen zonder discussie allemaal de perfectie. Narratief geraak je na het opdoeken van Militaires Sans Frontières zowel in de Angolese Burgeroorlog als in een strijd tussen de Sovjet-Unie en Afghanistan betrokken. Het jaar is 1984 en na negen jaar coma lopen er nog steeds vijanden rond die het leven van Big Boss willen inkorten. Doorheen het verhaal, dat je makkelijk vijftig uur bezighoudt afhankelijk van hoeveel optionele missies je uitvoert, ontmoet je zoveel personages dat het moeilijk is om iedereen aan de juiste feiten te linken. Dat maakt de franchise tot was ze is en indien je daar niet mee kan leven kan je de game beter in de winkelrekken laten liggen. Metal Gear-maagden zoals Quiet zijn een echte meerwaarde voor de franchise. Haar geschiedenis is intrigerend en je wil eigenlijk onmiddellijk meer over haar te weten komen. Het feit dat haar in-game personage op een Nederlands model is gebaseerd, fungeert uiteraard als kers op de taart. Achteraf bekeken is het enorm jammer dat zij hun opwachting nu pas maken, wanneer de IP met uitsterven is bedreigd. Laten we overigens een gebedje prevelen om te voorkomen dat het ooit zover komt, want het potentieel is oneindig, er zijn legio mogelijkheden om MGS6 tot een succes om te toveren, al is de kans erg klein.

I choose you, soldier

Nadat je, zo goed als mogelijk, de orde hebt hersteld en van je uit de hand gelopen ziekenhuisopname bent gerecupereerd, moet je alweer een nieuwe Mother Base uit de grond stampen. De Diamond Dogs krijgen al snel een antagonist in de vorm van Skull Face voorgeschoteld en wat volgt zijn bij momenten hoogtepunten die je eraan herinneren waarom de Metal Gear-franchise ooit zo verdomd populair is geworden. De verhaallijn ontwijkt geen enkele vorm van verraad en plotwendingen zijn er in overvloed. Daarnaast worden de gekende Kojima-referenties in de vorm van sadisme, kinderarbeid en andere pijnlijke thema’s niet geschuwd, integendeel zelfs. Het bittere einde beantwoordt vragen waarmee we al decennia rondlopen, geen enkel detail conflicteert met inhoudelijke data uit voorgaande games: de afwerking is fenomenaal.

Wie goed heeft opgelet, zal op alle vragen uit het verleden een antwoord krijgen.

Dat Metal Gear Solid V: The Phantom Pain enorm uitgebreid is, wordt onder meer duidelijk wanneer we op het wapenpotentieel inzoomen. Het is perfect mogelijk om eenzelfde missie op drie verschillende manieren aan te vatten. Je kan voor de sluipaanpak gaan, alles en iedereen aan flarden knallen of een combinatie van beide methodes hanteren. De manier waarop je de uitdaging voor het eerst tackelt hangt grotendeels van je eigen ingesteldheid af en de technologieën waarin je eerst hebt geïnvesteerd. Achteraf kan je dankzij de open wereld dan terugkeren om te bekijken of het alternatief een vlottere progressie met zich had meegebracht. Het zijn overigens niet enkel wapens die je kan personaliseren, want ook de soldaten die voor jou vechten kan je tot op een zekere hoogte zelf ‘selecteren’. Via het Fultron-systeem kidnap je ze namelijk zelf en zo beveilig je je eigen basis terwijl je de vijandige kampen letterlijk tot op de laatste man leegplundert. De talenten van die geneutraliseerde vechters kunnen je op allerlei oorlogsonderdelen bijstaan. Communicatie, meteorologie of technologie: het hangt allemaal van de soldaten af die je hardhandig overtuigt om voor jou te vechten.

De afwerking is echt top

De grafische kant van het verhaal is, net zoals de geluidseffecten overigens, op zeer weinig tot geen foutjes te betrappen. We reviewden de game op Xbox One en ondanks het feit dat Microsofts current-gen console in vergelijking met Sony’s PlayStation 4 altijd dat tikkeltje minder zou presteren, zijn er amper pijnpunten bloot te leggen. De reflectie van zonnestralen op het oppervlak van kleine stroompjes en plassen, de afstand waarbinnen objecten scherp worden weergegeven, de details van de protagonist en vooral niet te vergeten het stabiele fps-aantal … De Fox Engine doet het erg goed. Audiofielen zullen eveneens hun hart aan de game kunnen ophalen, want wanneer je net zoals ons met (al dan niet virtual) surround speelt, hoor je duidelijk de richting van waaruit tegenstanders, kogels en dieren op je afkomen. De immersie is zo compleet en het is net alsof niet Venom Snake maar wel jijzelf in het dorre Afrika of kale Azië ronddoolt.

Releasedatum
01/09/2015
Beschikbaar voor
9,4
Reviewscore
User scoreAl 4 stemmen
10,0

Conclusie van Michael

We hebben met z’n allen nagels verloren tijdens die laatste spannende weken, maar het was het wachten waard. Metal Gear Solid V: The Phantom Pain verbaast op alle vlakken en stelt op weinig punten teleur. De wereld had iets levendiger mogen worden ingekleed, maar het verhaal, de diepgang, de open wereld, de graphics, de geluiden en de typische Kojima-sfeer compenseren dat ruimschoots. Een 10/10 zou surrealistisch zijn, de perfectie werd net niet behaald, maar onze 9.4 is niet overdreven. Neen, echt niet.
  • Lineaire aanpak doorbroken
  • Legio investeringsmogelijkheden
  • Manier waarop je je leger samenstelt
  • Quiet is een mooie aanwinst
  • Kojima-invloed
  • Easter eggs
  • Wereld oogt wat leeg

3reacties

zal deze game toch eens moeten spelen :-D

Rating:0

Net al 2uur ff gespeeld en this ZALIG!!

Rating:1

Echt een zalig spel. Na vele mensen klagen van te weinig gameplay, deze game heeft meer gameplay dan cutscenes. En veel om te doen met al die missies. Ik heb al 15 uren ofzo gespeeld en maar 26% compleet gedaan. Natuurlijk wel op gemak spelen.*smile*

Rating:1