Het is geen gemakkelijke opgave geweest voor het ontwikkelingsteam bij Rockstar om de man die op zo'n geweldige manier in het geheugen van menig gamer achtergebleven is, opnieuw een gezicht te geven. Max Payne 1 en 2 blijven nu eenmaal toptitels die van zo'n uitzonderlijk hoog niveau waren, dat veel gamers bij aankondiging van deel drie al schrik kregen dat hun held teniet gedaan zou worden. Niets is minder waar, want in Max Payne 3 krijgen we opnieuw een ijzersterk verhaal voorgeschoteld om duimen en vingers van af te likken. De game werd bovendien in samenspraak met de mensen van Remedy Entertainment ontwikkeld zodat er zeker trouw werd gebleven aan de klassieke spelelementen. Hiermee bedoelen we dan vooral de cinematische verhaallijn.
Het voordeel voor de mensen die geïnteresseerd zijn in deze titel maar de vorige twee games nooit gespeeld hebben, is dat er geen voorkennis vereist is. Aan het begin krijg je een korte introductie van wie Max is en waarom hij zo verbitterd is, maar verder begin je eigenlijk aan een nieuw avontuur. Wel moet je weten dat de basis van Max Payne gelijk is gebleven en dit betekent dat we een relatief monotone gameplay voorgeschoteld krijgen. Max blijft nog steeds een eenmansleger die met een gezonde portie woede honderden vijanden te lijf gaat en enkel maar kan blijven rondlopen omdat de alcohol de pijn van de vele kogelwonden verdooft. In de singleplayer zal je dus nergens een voertuig zelf besturen, je rijdt soms mee maar het enige wat je echt zal moeten doen, is schieten. Dit is geen nadeel, want het zorgde er onder meer voor dat de serie zo goed ontvangen werd door het publiek. Ook de vertrouwde cutscenes keren uiteraard terug en deze zijn een ware streling voor het oog. Vooral aan het begin van de game, op het moment dat Max nog hevig afhankelijk is van alcohol, merk je dat door de chaotische manier waarop er met kleuren gewerkt wordt. Hierdoor besef je bijna mee wat Max moet doorstaan en hoe hij probeert te vechten terwijl hij eigenlijk nooit echt nuchter is.
Iedereen die de voorbije games gespeeld heeft en Max een beetje kent, weet dat zijn kracht schuilt in het feit dat hij maar een doodgewone mens is die fouten kan maken. Ook in deze game wordt dit op een erg knappe manier duidelijk gemaakt, want hij doet dingen die wij zouden doen en maakt zich geregeld kwaad als er iets niet goed gaat. Je hebt dan ook nooit het idee dat hij stomme beslissingen maakt omdat de ontwikkelaar het zo wil. De sympathie met je personage wordt ook nog eens versterkt door kleine details, zoals bijvoorbeeld het Braziliaans (Portugees) dat gesproken wordt. Max is maar een 'simpele' Amerikaan die misschien twee woordjes Braziliaans spreekt ("álcool" is er waarschijnlijk één van) en hij verstaat dus niets van wat er in de sloppenwijken gezegd wordt. Net daarom worden de Portugese dialogen niet vertaald in de game zodat jij als speler je ook een beetje verloren voelt en vaak denkt: "qué?".
Een ander klein minpuntje dat op drie cruciale momenten voorviel tijdens onze speelsessie, was dat Max zonder kogels kwam te zitten. Op zich lijkt dat geen probleem, maar het gebeurde net tijdens gevechten waar we tegenover een iets sterker personage kwamen te staan. We hadden ons er wel op voorbereid, want net voordat we de bewuste kamer binnen stapten, verzamelde Max netjes alle kogels van de gesneuvelde vijanden. Maar de game lijkt dat op één of andere reden niet te registreren. Na een kort tussenfilmpje begonnen we steeds weer met minder dan de helft van het aantal kogels waarmee Max de kamer binnen wandelde. Vreemd en ook best wel storend als je door dat gebrek aan kogels net iets te vaak sterft dan je lief hebt. Het is dan ook een goed plan om op elk moment van de game kogels op te rapen zodat je met een goed gevuld magazijn en meerdere wapens ergens binnengaat.
Een handig hulpmiddel om het spel te overleven, zijn de pijnstillers waar Max zo afhankelijk van is. Als de held kogels incasseert, blijft hij gewond (net als in de vorige games) en zal je met de pillen weer extra leven krijgen. Deze pijnstillers zijn genoeg voorradig in het spel en je moet er niet al te vaak naar op zoek gaan. De game houdt er trouwens ook rekening mee dat het soms moeilijker wordt en dit merkten we vooral toen we voor de zoveelste keer het leven lieten op een bepaald punt in de game. Het spel beloont je na het herstarten met extra pijnstillers om er zo voor te zorgen dat je net iets beter voorbereid bent op wat er zal volgen. Dus het is in dat opzicht zelfs geen noodzaak om als een gek op zoek te gaan naar doosjes pijnstillers. Je houdt in plaats daarvan best je ogen open voor de onderdelen van gouden geweren (voor een extra Trophy of Achievement) en andere items in het spel die tips geven voor het verhaal. Deze liggen vaak best wel goed verstopt en dat zorgt ervoor dat er zelfs in deze lineaire game ruimte is voor ontdekking.
