"Maneater hoort bij het soort plezier dat liefhebbers van slechte horrorfilms vaak hebben"

5,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

"Maneater hoort bij het soort plezier dat liefhebbers van slechte horrorfilms vaak hebben"

Da dum, da dum, da dum! Wedden dat ook jij de Jaws-tune zal neuriën tijdens het spelen van Maneater? In de nieuwste actie-rpg van TripWire, bekend van onder andere Killing Floor, kruip je letterlijk in de huid van een mensenverslindende haai. Waarschuwing: deze review bevat veel - te veel - spreekwoorden over vissen.

Als een vis in het water

Je start de game als een ietsiepietsie baby haai. Het soort schattige killer waarvan onwetende zonnekloppers denken: “Oeeeeh, wat een aardige vis! Mag ik die aaien?” En dan BAM! Hand eraf, bloed spuit in het rond, mensen gillen! En zo vergaat het ook Scaley Pete, een gehaaide haaienjager die uit is op wraak nadat jij hem lelijk hebt toegetakeld. Rondzwemmen in de Golf van Mexico op zoek naar prooi gaat erg vlot, de controls zijn simpel en makkelijk te leren. De thumbsticks gebruik je om te sturen en rond te kijken, L2 om te versnellen en R2 om te chompen. R1 is je dodge move die vooral in de eerste uren van het spel erg belangrijk wordt, want er is geen lock-on voorzien.

Een onbegrijpelijke keuze die combat vaak nodeloos moeilijk maakt. De eerste drie uren van Maneater zijn hierdoor onvergeeflijk moeilijk. Zonder abilities wordt zelfs een kleine krokodil een unfair gevecht dat aanvoelt alsof je in Shark Souls bent beland (zie je wat ik daar deed? Dark Souls met haaien!).

Wie slaapt, vangt geen vis

Het doel van Maneater is om te evolueren van kleine pup tot de bloedig efficiënte moordmachine beter gekend als de Megalodon. Je doet dat door alles en iedereen die je pad kruist aan flarden te scheuren en op te eten. Dat geeft je één van drie soorten resources (geel, rood of blauw). Die kan je dan gebruiken in je haaiengrot om je combat skills te upgraden en extra abilities te unlocken. Zoals een sonar om vijanden te spotten of een elektrisch stel tanden om onschuldige vissen te elektrocuteren. Eens je voldoende resources hebt om je haai te upgraden, start de echte fun.

Maneater is vlees noch vis.

Herinner je je die krokodil waar je een paar uurtjes geleden nog van moest vluchten? Ik kan je verzekeren dat de voldoening groot is wanneer je dat beest voor de eerste keer aan stukken bijt. Nom, nom, nom!

In mooie vijvers zwemt ook lelijke vis

Maneater is een typische sandbox game. Er zijn zeven grote gebieden, elk met hun eigen visuele stijl. Van de stinkende Bayou met troebel water vol van vraatzuchtige alligators tot de chique kusten van Mexico met hun luxejachten en bikinimodellen. Zouden die siliconen borsten even lekker smaken als de echte? En ondanks dat de Unreal 4 Engine al enige jaartjes op de teller heeft staan, ziet de onderwaterwereld er erg mooi uit, vooral die haaiengrot met zijn rijkdom aan exotische planten. Maar hoe mooier de omgevingen, hoe saaier de quests. Heb je ooit al eens een sandbox game gespeeld, zoals bijvoorbeeld het fantastische Grand Theft Auto V, dan zal je snel weten welke vis je in de kuip hebt. Je kan makkelijk het lijstje aflopen: de je-moet-iets-gaan-zoeken quest, de je-moet-iemand-gaan-mollen quest en de ga-daar-eens-staan quest.

Fun voor de eerste paar keren, maar na de zevenendertigste slaat de verveling wel toe. Gelukkig zit de humor in Maneater wel goed. De voice-over is van de hand van niemand minder dan Chris Parnell, een man die zijn stem leende aan toppers als Family Guy en Rick and Morty. Als een volleerd documentairemaker praat hij het hele spel aan mekaar en zijn one-liners zijn regelrechte billenkletsers. Popcultuurfans zullen hun hart kunnen ophalen aan de talrijke referenties, van Back to the Future tot SpongeBoB en van golfballen tot Tiki-maskers.

Wie de vis heeft moet ook de graat hebben

Ondanks alle diepzeepracht zit er jammer genoeg maar weinig variatie in de vijanden in Maneater. Het zijn natuurlijk allemaal vissen en die vallen je inderdaad niet aan met brandende zwaarden, maar elke nieuwe soort vereist een zelfde techniek om te verslaan: zo snel mogelijk happen. Gelukkig zijn er nog de haaienjagers, waar behendigheid een grote rol speelt in het doen zinken van hun boten (maar waar framerate issues dan weer roet in het eten gooien). Het voelt dan ook aan dat Tripwire de kans heeft laten liggen om wat meer originaliteit in de game te brengen. Ik gooi maar een visje uit, he: een inktvis die je verblindt met zijn…wacht er op… inkt! Of een pijlrog die je aanvalt met zijn… wacht er op… pijl. Dat lijkt me toch allemaal niet zo vergezocht? Het had de game wat meer variatie en uitdaging gegeven.

 

En waar is die online mode? Met een goeie twaalf uur ben je wel door de single player, vijftien als je alle collectibles wil verzamelen. Maar eens je de story hebt uitgespeeld is de kous af, dan is er geen enkele reden om terug te keren. Een online mode is wat ontbreekt in Maneater en zeg nu zelf: "Haaien versus Jagers" zou toch de perfecte variant op Team Deathmatch zijn?

Releasedatum
05/22/2020
Beschikbaar voor
5,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Bruno

Maneater kent zijn momenten van fun. Het soort plezier dat liefhebbers van slechte horrorfilms vaak hebben. Want de zee rood kleuren met het bloed van een nietsvermoedende zwemmer verveelt nooit, ook niet na de honderdste keer. Echter de ondermaatse combat-mechanics, de repetitieve aard van de quests en het ontbreken van een online mode maken dat Maneater teveel aanvoelt als een onafgewerkt game. En dus slaat de verveling al snel toe. Wie na een lange werkdag graag wat breinloos wil snacken op zeehonden of feestende hipsters en niet al te veel diepgang zoekt, heeft met Maneater wel een vette vis gevangen.
  • Mensen opeten!
  • Hoge fun factor
  • Goeie humor
  • Eentonig en repetitief
  • Geen online of co-op
  • Frustrerende eerste uren

1 reactie

Haai rijmt op saai. Smakelijke recensie.

Rating:0

Commentaar toevoegen

Log in or to post comments