Mafia III

8,5
Reviewscore
User scoreAl 7 stemmen
5,8

Mafia III

Niet de game van het jaar, maar absoluut in de top drie

De verwachtingen lagen hoog voor Mafia III. En elke nieuwe blik of hands-on bevestigde die verwachtingen. Links en rechts klonken altijd gevaarlijke voorspellingen rond ‘Game van het Jaar’ en ‘GTA-killer’. Wij gingen – sneller dan deze game verdient – door Mafia III. Het is niet de game van het jaar, maar wat ons betreft zit het zeker in de top 3.

Mafia III is net zoals Fallout, The Witcher en alles waar Elder Scrolls, Final Fantasy en Mass Effect voor staan, een game waar je de tijd voor moet nemen. Niet alleen omdat het uit zo’n lange single player is opgetrokken, maar omdat het zich veel beter laat genieten in stukken en brokken dan in een lange binge-sessie. Maar geen excuses. Niet van ons en niet van de game. Om deze review niet nog langer uit te stellen, gingen we er dan maar in minder dan optimale omstandigheden doorheen. En met ons waarschijnlijk elke andere reviewer. Jammer, want het is dan wel geen foutloze perfectie, maar het verdient absoluut beter.

Lincoln Clay is een absolute wraakmachine.

Schoolvoorbeeld verhaalvertellen

Over hoe je in Mafia III een gekleurde Vietnamveteraan speelt, die een als New Bordeaux vermomd New Orleans anno 1968 in een langgerekte wraakoefening, district na district uit de klauwen van een Italiaanse opper-don wrikt, daar gaan we niet al te veel woorden meer aan vuil maken. Daar las je ondertussen al herhaaldelijk alles over. Of toch genoeg om dit verhaal niet te spoilen.

En dat verhaal is een van de sterkste punten van de game. De opbouw, de diepgang, de breedte, de manier waarop fictie in een geloofwaardige historische setting wordt verankerd, de acteerprestaties in zowel stem als mimiek, de filmische camerahoeken en zelfs de manier waarop je er tot op zekere hoogte je eigen draai aan kan geven. En die soundtrack, jongens, die soundtrack, maar ook daar hebben we al uitgebreid lyrisch over gedaan. Doe jezelf echter een plezier en zet de muziek iets luider dan hij om een onverklaarbare reden standaard ingesteld staat.

Een verhaal dat een killer van een rode lijn door de verhaalsmissies trekt; dat verhaal en zijn personages aandikt en uitdiept met een dozijn uitstekende optionele missies en dat verhaal uitrekt met ‘koerier’-missies waar dan weer bonussen aan vasthangen. Die rode draad volgt een strikt stramien. Strikter en repetitiever dan zich in marathonsessies laat genieten.

Speel Mafia III in sessies van een 2 a 3 uur en onze grootste kritiek op de game verdampt grotendeels.

Get into the routine

New Bordeaux vanonder de ‘familie’ van Sal Marcano uithalen en onder die van jou thuisbrengen vereist het veroveren van elk van de tien districten. Elk district telt twee en soms meer rackets, ofwel criminele specialisaties. Denk prostitutie, smokkel, afpersing, drugs, etc.. Zo’n racket overnemen kan op verschillende manieren. Meestal krijg je een tiental kleinere en grotere opdrachten (sabotage, ondervraging, moord, onderschepping, diefstal, etc) waaruit je er die kiest die je het meeste liggen tot de onderbaas van Marcano zich uiteindelijk blootgeeft en je hem mag ‘confronteren’.

Confrontatie achter de rug? Dan is die racket van jou. Twee rackets, meestal gevolgd door een soort finalemissie die in de meeste gevallen iets speciaals brengt, en het district is van jou. Dan rest je nog het toe te wijzen aan een van je drie familieleden. Hoe hoger hun inkomen, hoe meer bonussen (betere wagens, wapenmodificaties, krachtiger of langdurigere unieke eigenschappen) dat je oplevert. Je zal moeten kiezen tussen die bonussen die je speelstijl ondersteunen en tegelijk elk familielid min of meer te vriend houden. Gelukkig kan je ze ook paaien met die optionele missies.

Mafia III vindt het warm water niet opnieuw uit.

Relevante gameplay

Maar goed, een totaal van 7 a 8 basismissies, verspreid over 2 rackets + die finalemissie per district, maal 10 districten … oké, maal 9, maar toch, een game zou voor minder in marathonsessies repetitief gaan aanvoelen. Ook al vecht je het maximum 2 keer op dezelfde locatie uit. Ook al blijft het uitdagen. En ook al maakt Mafia III zich niet schuldig aan missies die ‘grappig’ en ‘totaal onverwacht’ zijn, maar er vooral om dat grappige of onverwachte zijn tegenaan gegooid en niet omdat ze zo lekker spelen. Nee, in deze game is het wat gameplay betreft 98 procent racen, knallen en sluipmoorden. Wanneer je in 12 uur had kunnen gaan, zou het inderdaad allemaal meer gebald geweest zijn, maar hadden we waarschijnlijk harder geklaagd. Het blijft immers een puur single player-gebeuren.

De routine, een minder lelijk woord dan repetitie, maar misschien toch meer gepast voor wie de game als een Godfather in drie uur durende tv-episodes ziet, wordt gepast onderbroken door die getuigenissen van een paar personages die erbij waren en het overleefd hebben. Faux archief-footage van een geheime hoorzitting en pure docu-interviews. In totaal goed voor uren kijkplezier en niet te skippen. Naast die veelzeggende honger naar “nog één allerlaatste missie, dan is de racket van mij” is dat verhaalskader wat Mafia III van een uitstekende naar een opmerkelijke game tilt.

Mafia III is een verrot gewelddadige game maar tegelijk verheerlijkt het dat geweld absoluut niet.

De formule uitgediept

Mafia III vindt het warm water niet opnieuw uit. Zo is er de stealth waarin je vijandelijke routines en die altijd onrealistische vergeetachtigheid van de AI uitbuit. Zo is er de third person shootergameplay, al is die zelden beter geïmplementeerd in een open wereld game … en blijft die ultrabrutale close combat gruwelijk bevredigend. De twee rij-modellen (standaard en simulatie) doen wat ze moeten doen en elke wagen gedraagt zich gepast anders. Het gestaag maar uiteindelijk bescheiden upgradebuffet heeft hier en daar wel impact op je speelstijl, maar houdt de nadruk op de actie. Net zoals Mafia III ook niet boordevol alternatieve activiteiten zit. Nee, rackets pakken, districten pakken, capo’s ‘confronteren’ en af en toe een optionele missie om het ritme te breken.

Goed spul

Daar waar de game het open wereld-actiegame-gebeuren wel aangenaam uitdiept, of er zijn eigen accent op legt, is in de manier waarop je vijanden kan ondervragen door hen als passagier de stuipen op het lijf te jagen. Door een aardig telefoon-afluistersysteem. Door het slimste bevoorradingssysteem sinds Just Cause. Door de manier waarop sommige gefaalde missies ‘gecorrigeerd’ worden. Door hoe je hier auto’s veel minder als wegwerpartikelen ziet. Door dat GPS-systeem dat niet de hele tijd dat ene oog naar de minimap trekt. Of, een persoonlijke favoriet: de optie om zo weinig mogelijk vordering van je talent achter het stuur te laten afhangen.

 

Tijd om fouten te vinden

Elke single player-game waar je niet in een rotvaart en minder dan 10 uur doorheen ragt, laat hoe langer je speelt meer onvolmaaktheden zien. Daar ontsnapten zelfs rollenspelmeesterwerken als Skyrim, Fallout en The Witcher niet aan. In Mafia III zijn dat vooral de ietwat dunbevolkte straten en schimmige vergezichten als je tegen een rotvaart door de spelwereld racet; de na een tijdje te sterk op elkaar lijkende vijanden; na 10 uur heb je elk type auto al een paar keer gezien; praat te lang met een personage en hij of zij valt in een alsmaar opvallendere animatieloop.

Ook visueel is Mafia III niet altijd even consistent. Op drie momenten was het zo donker dat het onspeelbaar was. Een foutje. Soms lijkt het alsof je in een atoomexplosie kijkt wanneer het zonlicht van een nat wegdek weerkaatst; natte personages bij nacht staan na het overschakelen van interactief naar tussenfilmpje plots kurkdroog in het zonnetje; het ogenschijnlijk ontbreken van sommige animaties. Sommige grafische onderdelen zijn mee van het mooiste dat we ooit in een open wereld game zagen. Andere evoceren de periode waarin de game zich afspeelt perfect. En nog andere doen het ‘niet beter’ dan de visueel betere stukken uit de PS3-versie van GTA V.

Mafia III is een verrot gewelddadige game maar tegelijk verheerlijkt het dat geweld absoluut niet.

Clay de machine

De personages zijn dan weer geweldig. Als er iets wrang overkomt – en dat is volgens mij voor een stuk de bedoeling – dan is het dat jouw personage niet het sympathiekste is. Wanneer je luitenanten niet passief agressief zeiken om een groter stuk van de koek, dan zou je liever met hen aan de toog hangen dan met Lincoln. En liever nog met de op zoveel fronten foute CIA-cowboy Donovan. Lincoln Clay is de baas. Daar laat hij geen twijfel over bestaan. Zijn familie is geen democratie en wat hij wil gaat voor op al de rest. Wie zich niet voegt zal het geweten hebben. Clay is een wraakmachine, maar een die beseft wat dat voor zijn menselijkheid betekent.

Mafia III is een verrot gewelddadige game maar tegelijk verheerlijkt het dat geweld absoluut niet. Daar zijn de gesprekken tussen Clay en de voormalige voodoo priester Emmanuel Lazare en de ‘gewone’ priester Father James, getuige van. Niet dat we daar een hol om geven, maar het past wel in dat hele popcultuur-film-gebeuren. Zelfs in die met een roestig kartelrandje als deze Mafia III.

Top 3

Aan het eind van de rit – en we hebben het niet over die ongewone finale confrontatie met Sal Marcano … en de keuze die je daarna maakt - hebben we een shitload plezier beleefd aan Mafia III. Tegenover elk zwak moment, déjà vu-gevoel in je to-do-list en grafische slordigheid, staan tien sterke tussenfilmscènes, twintig intense actie/stealth/paniekvoetbal-belevingen, tonnen sterke dialoog en een shitload van die momenten die respect voor de makers losweken. Hier is duidelijk met zorg en liefde – en zonder een day one patch! -  aan gewerkt. Niet de game van het jaar, maar absoluut in mijn top drie.

 

Releasedatum
10/07/2016
Beschikbaar voor
8,5
Reviewscore
User scoreAl 7 stemmen
5,8

Conclusie van Raf

Mafia III had iets meer gebald gemogen, maar we zijn uiteindelijk blij met elke minuut. Visueel en tempomatig allesbehalve perfect, maar zelfs dan nog een killer van een open wereld actiegame, zowel wat kwaliteit als kwantiteit betreft.
  • Heerlijke soundtrack
  • Goed uitgewerkt verhaal en personages
  • Goeie mix van oerdegelijke gameplaymechanismen
  • Kwantiteit
  • Grafische onvolmaaktheden
  • Te weinig variatie in missieopzet

5 reacties

Metascore 55 maar natuurlijk, zoals verwacht, de schaamhaarloze tienerreviewers van 9lives raten deze game in hun persoonlijke top 3. GTFO!

Rating:0

Hou eens uwe onnozele commentaar voor jezelf als je niet weet waarover je spreekt.
De reviewer in kwestie is Raf Picavet, een 40+er. 

Rating:0

BTW, er zou godverdomme een day one patch moeten zijn voor PC aangezien de framerate locked is op 30 FPS. Lazy gits!

Rating:0

Doe liever een patch voor die vele bugs die er nog inzitten ..
Daar kan je wel 'doorheen' kijken op 30 FPS maar leuk is anders.

Rating:0

Leuk spel, graphics zijn maar so so & repetitief as fuck. 6.5/10

Rating:0

Commentaar toevoegen

Log in or to post comments