Mafia: Definitive Edition

9,0
Reviewscore
User scoreAl 2 stemmen
9,3

Mafia: Definitive Edition

De laatste jaren worden we rond de oren geslagen met remasters en remakes van grote en minder grote games uit onze gaming geschiedenis. Over de kwaliteit en het nut van deze herwerkingen valt in sommige gevallen zeker te discussiëren, maar daar ga ik mij vandaag niet aan wagen. Toch was het een dikke vier maanden geleden best een verrassing wanneer uitgever 2K aankondigde dat ze de Mafia-trilogie opnieuw gingen uitbrengen. Deel twee werd een ‘simpele’ remaster, terwijl het eerste deel van de grond af opnieuw werd opgebouwd. Nu is het aan mij om te checken of de eerste Mafia-game met de nodige zorg en liefde nieuw leven werd ingeblazen.

Waarom wel

An offer you can’t refuse

Het verhaal van Mafia, dat hier en daar werd herschreven én aangepast ten opzichte van het origineel uit 2002, zet je in de virtuele schoenen van Tommy Angelo. Hij is een simpele taxichauffeur die het al bij al moeilijk heeft om de eindjes aan elkaar te knopen. Daarom draait hij vooral nachtshiften, omdat die nu eenmaal meer opbrengen. Maar het lot brengt hem op de vroege uurtjes samen met Sam en Paulie, twee maffiosi die op de vlucht zijn voor een rivaliserende bende en nood hebben aan snelle wielen.

Ze manen Tommy aan om snel in zijn taxi te stappen en te zorgen dat hij hun belagers op een afstand rijdt. Dit doe je met verve waardoor Sam en Paulie een goed woordje doen bij Don Salieri. Die twijfelt niet lang en geeft Tommy een dikke envelop om de schade te compenseren. Hij voegt daar nog aan toe dat hij altijd wel een goeie chauffeur kunnen gebruiken. Lang verhaal kort: je sluit je aan bij de Salieri-bende en werkt je vlug naar boven binnen de maffia. 

Het verhaal wordt regelmatig afgewisseld met flash-forwards waarin Tommy zijn verhaal over het verleden doet. Dieper ga ik hier niet op ingaan, want dat is iets wat je zelf moet (her)ontdekken. Maar door de ijzersterke acteerprestaties en filmische cinematografie kreeg ik echt het gevoel dat ik naar een interactieve maffiafilm zat te kijken. Het zorgde er ook voor dat ik zin had om te blijven spelen om zo het volledige verhaal van Tommy en de Salieri-bende te ontrafelen.

Werk jezelf op van kleine taxichauffeur tot grote maffiabons.

Lust voor oog en oor

Dit alles speelt zich af in Lost Heaven. Een prachtige stad die niet al te losjes is gebaseerd op New York, waar in de jaren ‘30 ook een gigantische maffia-oorlog woedde. De verschillende delen van de stad zijn prachtig vormgegeven en ademen de pure jaren ‘30-sfeer uit. Op grafisch vlak hoeft de game zich absoluut niet te schamen. De wagens, gebouwen en hoofdpersonages zijn ontzettend gedetailleerd. De plassen die op de weg liggen na een forse regenbui reflecteren mooi de gebouwen aan de rand van de weg.

Je wordt volledig ondergedompeld in de sfeer van de bruisende stad die New Heaven is. 

Het geluid van de wagens, de zware industrie aan de rand van de stad, de kledij van de voetgangers en natuurlijk de radio in je wagens zijn een lust voor oog en oor. Deze laatste is echt een toppertje, want met radiobulletins speelt de game in op de acties die je eerder in het spel hebt ondernomen. Er wordt zelfs gesproken over een rare Duitser die start met het annexeren van Oostenrijk. Andere leuke details zijn onder andere de grofgebekte wandelaars en autobestuurders die het allerminst kunnen appreciëren dat je hen de pas afsnijdt of naar hen toetert. Het zorgt er allemaal voor dat je volledig ondergedompeld wordt in de sfeer van deze bruisende stad.

Lost Heaven, losjes gebaseerd op New York, wordt schitterend in beeld gebracht en ademt een geweldig jaren ‘30-sfeertje uit.

Variatie troef

De missies die je worden voorgeschoteld houden het tempo lekker hoog. Ik was ongeveer een 16 uur zoet om het verhaal uit te spelen op de normale moeilijkheidsgraad. Voor wie er zich aan wil wagen, is er ook de “classic” moeilijkheidsgraad waarbij je kennis maakt met hoe moeilijk games vroeger wel waren. De missies die je moet spelen variëren van het gaan ophalen van drugsgeld, bepaalde ongehoorzamen een lesje gaan leren tot het meerijden met een autorace.

Alle animaties en dialogen werden opnieuw opgenomen. 

Maar er zijn ook extra zaken toegevoegd ten opzichte van het origineel. Zo kan je nu op motoren rijden in de game en word je naar je missies geloodst door middel van verkeersborden langs de weg. Ook alle animaties en dialogen werden opnieuw opgenomen. Tot slot kan je na de eerste missie al aan de slag in de Free Ride-modus waarin je Lost Heaven op je eigen tempo kan ontdekken. Je kan op zoek naar verborgen wagens om zo je garage uit te bouwen of naar comic books of sigarettendoosjes die je ook tijdens de missies kan zoeken. Let wel op dat je jezelf wat aan de verkeersregels houdt, want ook hier houdt de politie een oogje in het zeil.

Je kan nu ook op de motor Lost Heaven verkennen.

Waarom niet

Te krap voor de camera

Ondanks het feit dat ik in bovenstaande alinea’s ontzettend lyrisch ben over deze definitieve versie van Mafia, zijn er ook een aantal zaken die voor de nodige frustraties zorgen. In de eerste plaats werkt de camera niet altijd vlot mee. Vooral in krappe ruimtes heeft hij het moeilijk om de actie in beeld te brengen én te houden.

De camera werkt niet altijd mee zoals het hoort. 

Bijvoorbeeld wanneer ik een ‘finishing move’ maakte op een agent in een smalle gang, kreeg ik het einde van de gang mooi in beeld, terwijl buiten beeld Tommy zijn knokkels in het gezicht plantte van de onfortuinlijke agent. Ook wanneer je bij het schuilen tijdens een vuurgevecht van positie wil wisselen, en er een vijand vlakbij staat, heeft de camera soms moeite om je wapen te richten om je doelwit.

Ontdek nieuwe voertuigen in de Free Drive-modus en voeg ze toe aan je wagenpark.

De T van Te Traag

Nu, eerlijkheidshalve moet ik hier zeker aan toevoegen dat de camera in de meeste gevallen wél doet wat je ervan verwacht. Dus ik verwacht dat dit op een later tijdstip gefixt wordt door middel van een patch. Waar er wél meer tijd in gestoken moet worden door de ontwikkelaars zijn de vele glitches in de game. Begrijp me niet verkeerd, het gaat hier niet om problemen die ervoor zorgen dat de spelervaring aangetast wordt.

Maar ik heb het bijvoorbeeld van het verspringen en het laattijdig inladen van gedetailleerde textures. Zo verschijnen de grassprietjes erg laat in beeld, een kleine 20 meter voor je wagen, wanneer je door het platteland rijdt. En wil het weerkaatsend effect in glazen deuren soms niet helemaal meewerken. Ook flitsten soms voetgangers en voertuigen plots in beeld, waardoor mijn reflexen soms danig op de proef gesteld werden. Daarnaast zijn de modellen van de figuranten in de stad en politieagenten een stuk minder gedetailleerd dan de hoofdpersonages. Ook wagens lijken soms te zweven boven de grond. Dit zorgt bij momenten voor een groot contrast en haalt het niveau wat mij betreft wat onderuit.

 
Releasedatum
09/25/2020
Beschikbaar voor
9,0
Reviewscore
User scoreAl 2 stemmen
9,3

Conclusie van KevinB

Mafia: Definitive Edition is een ontzettend knappe game geworden. Op grafisch vlak spat de game van je scherm en ook de actie is om duimen en vingers bij af te likken. Ook al zitten er hier en daar technische foutjes in de game. Alles baadt gewoon in die geweldige, typische jaren ‘30-sfeer. Ook het verhaal houd je van begin tot het einde op het puntje van je stoel. Dat heeft alles te maken met het feit dat de spanningsboog altijd gespannen staat én de knappe en overtuigende acteerprestaties van alle personages. Doordat heel wat is veranderd, verbeterd en toegevoegd ten opzichte van het origineel, is deze game dan ook een absolute aanrader voor alle gamers die het origineel al dan niet gespeeld hebben.

  • Lost heaven is prachtig opnieuw ontworpen
  • Heerlijke jaren ‘30 maffiasfeer
  • Boeiend verhaal
  • Interessante personages
  • Leuke variatie in missies
  • Free drive leuke toevoeging
  • Camera heeft soms vreemde kuren
  • Textures worden vaak te laat ingeladen

Commentaar toevoegen

Log in or to post comments