Layers of Fear 2

8,0
Reviewscore


Layers of Fear 2

"Layers of Fear 2 is er boenk op"

do 06/06/2019
Gereviewed door Niels
0 reacties

Hoe lang is het geleden dat je met het nachtlampje aan hebt geslapen? ’t Is in ieder geval het moment nu Layers of Fear 2 uit is. De game treedt in de voetsporen van zijn voorganger, de first-person psychologische horror hit uit 2016, en zal je ongetwijfeld even vaak kippenvel bezorgen. Of bruine strepen in je onderbroek, dat kan ook.

Waarom wel

Psychologische horror

In Layers of Fear 2 kruip je in de huid van een acteur die voor filmopnames op een ocean liner (een groot passagiersschip) is beland. Klein probleempje: het schip is volledig verlaten en uiteraard blijkt al snel dat er spooky forces aan het werk zijn. Natuurlijk heb je geen flauw idee hoe je daar bent verzeild of wat je moet doen om terug in de bewoonde wereld te raken (liefst met je mentale gezondheid intact). Aan jou om op de toppen van je tenen het schip te verkennen en uit te vissen wat hier precies gaande is.

Zonder te veel in detail te treden vindt Layers of Fear 2 niet alleen plaats op die ocean liner maar vooral in je hoofd. Of houden je ogen je toch niet voor de gek? Een groot deel van het horror-gehalte heeft het namelijk te danken aan de continue mindgames die het met je speelt. De grens tussen paranoia en werkelijkheid vervaagt tot je je er op den duur gewoon bij neerlegt dat je hoofdpersonage in alle waarschijnlijkheid gewoon batshit crazy is. Developer Bloober Team maakt hiervoor handig gebruik van het motief van de ‘gekke kunstenaar’, een leuke invalshoek die we bij mijn weten niet vaak terugvinden in horror games (of games tout court).

De boot ligt onder andere bezaaid met onrustwekkende schilderijen, oude foto’s waar de gezichten uit zijn gekrast en misschien wel het meest akelig van al: creepy mannequins die te pas en te onpas plots voor (of achter) je staan. Die mannequins spelen trouwens conceptueel een belangrijke rol in het verhaal, dus vergeet niet dat ze ook een functie hebben naast je de stuipen op het lijf jagen.

Vervlochten verhaal

Over het verhaal gesproken: Layers of Fear 2 combineert drie verschillende verhaallijnen tot één gestroomlijnd geheel. Ten eerste kom je uiteraard heel wat te weten over het hoofdpersonage, maar ook wat er met de andere passagiers gebeurd is passeert de revue. Last but not least krijg je een derde verhaallijn voorgeschoteld waar je de voorgeschiedenis ontdekt van een broertje en zusje die op de ocean liner piraatje aan het spelen waren. Yup, helemaal niet creepy.

De game is bij momenten bijzonder angstaanjagend.

Individueel zijn de drie verhaallijnen wel cool, maar de manier waarop ze samenvloeien geeft ze nog extra cachet. Een beetje zoals hoe men vaak zegt dat 1 + 1 gelijk is aan 3. Of in dit geval: 1 + 1 + 1 = 4. Je begrijpt mijn punt wel.

Artistieke horror

Ook al is de game bij momenten bijzonder angstaanjagend, eigenlijk gebeurt er op zich niet zo heel veel. Wat er ontbreekt aan actie maakt Layers of Fear 2 goed met een sterk gepresenteerd verhaal, waarvoor het voornamelijk gebruik maakt van “environmental storytelling”, om het met een dure term uit te drukken. Het is de omgeving die het hem doet. De grafische details zijn uitstekend, de lichteffecten en animaties blazen de overigens statische omgevingen leven in en ook de strategisch geplaatste geluiden dragen hun steentje bij om je op het puntje van je stoel te houden. Layers of Fear 2 teert als horror game grotendeels op het audiovisuele, en daar is het naar mijn mening glansrijk in geslaagd.

Layers of Fear 2 combineert drie verschillende verhaallijnen tot één gestroomlijnd geheel.

Bovendien doen de omgevingen continu dienst als puzzel en ze vormen de voornaamste mechanic van het spel. Om verder te raken moet je diverse puzzels oplossen die vaak gerelateerd zijn aan de inrichting en oriëntatie van de kamers. Zo zal je bijvoorbeeld vaak in schijnbaar doodlopende kajuitjes belanden om je vervolgens om te draaien en te zien dat er zich plots een totaal andere kamer achter je bevindt dan diegene waar je net uitkwam. Deuren die pas verschijnen wanneer je ze vanuit een bepaald perspectief bekijkt, een projectiescherm dat plots een doorgang wordt wanneer je de projector op exact het juiste frame pauzeert en er zo een deur in beeld komt... Bloober Team komt creatief uit de hoek. Niet alleen environmental storytelling maar ook environmental puzzles, met andere woorden.

Waarom niet

Teveel van het goede

Toch zijn diezelfde plots veranderende omgevingen ook een bron van ergernis. Deze mechanic wordt namelijk zo frequent gebruikt dat je in ieder doodlopend kamertje op voorhand weet dat je je aan een serieuze changement de décor mag veranderen wanneer je je omdraait. En die voorspelbaarheid boort op den duur kleine gaatjes in de staalharde spanning die de environmental storytelling heeft opgebouwd.

Een langzaam garend stoofpotje

Layers of Fear 2 richt zich op psychologische horror, een ondervertakking die tijd nodig heeft om zijn vruchten af te werpen. Dat houdt in dat niet iedere horrorfan deze (wat mij betreft) steengoeie titel zal appreciëren. LoF2 komt dus relatief traag op gang en je moet er echt wel wat moeite in steken om alle details, puzzels, dialogen en teksten te ontcijferen, wat niet iedereen zal zien zitten. Ikzelf speel veel liever horror games die zich in je brein wurmen en je stilletjesaan de diepte intrekken (zoals bij deze titel het geval is), terwijl anderen het meer hebben voor jump scares, bloederige taferelen of andere meer expliciete vormen van horror, wat je hier dus niet zal vinden. ’t Is maar dat je ’t weet.

 

8,0
Reviewscore


Conclusie van Niels

Layers of Fear 2 is er boenk op. Vooral de uitstekende audiovisuele opbouw in combinatie met het gevoel dat er je op ieder moment iets kan bespringen (en niet in de goede zin), zorgt voor een voortdurend beklijvend sfeertje. De puzzels zitten snugger in elkaar en doordat je nooit weet wat er je te wachten staat wanneer je je omdraait, loop je continu op de toppen van je tenen. Op den duur komt er wel sleet op die formule en het mocht iets zuiniger (of onverwachtser) gebruikt zijn geweest. Ongetwijfeld een aanrader voor wie de game voldoende tijd wil geven om zich tussen je oren te nestelen.
  • Audiovisueel sterk en slim gebruikt om spanning en angst te creëren
  • Drie vervlochten verhaallijnen
  • Puzzels breken de zware narratieve focus van het spel op een aangename manier
  • Creatief gebruik van omgevingen om je te vervreemden van de spelwereld (en het hoofpersonage)
  • Heeft tijd nodig om op gang te komen
  • Op den duur een tikkeltje voorspelbaar
  • Weinig uitdaging (maar wel spannend!)