The Last Remnant Remastered

6,0
Reviewscore


The Last Remnant Remastered

"The Last Remnant Remastered is niet bijzonder. Niet bijzonder slecht, maar ook niet bijzonder goed"

di 25/12/2018
Gereviewed door Marjolein
0 reacties

Square Enix: schepper en meester van heel wat steengoede RPG’s, denk maar aan de Dragon Quest- en Final Fantasy-reeksen. Tussen deze vaste waardes bracht de studio ook een minder bekend spelletje uit genaamd The Last Remnant, voor Xbox 360 in 2008 en een jaar later voor pc. De game brak niet veel potten en verdween in de obscuriteit nadat de meningen erover verdeeld waren. Een ietwat vreemde keuze dus voor een remaster. Veel lijkt er op het eerste zicht niet veranderd, dus laten PlayStation 4-bezitters deze best liggen of is het derde keer, goede keer?

Het verhaal volgt de jonge knaap Rush, zoon van de bekende professoren Sykes, die op zoek gaat naar zijn ontvoerde zus Irina. Tijdens zijn zoektocht komt hij terecht middenin een veldslag. Na daar in een grot terecht te komen na de activering van het enorme laserkannon Gae Bolg, ontmoet hij de Marquis van Athlum, David Nassau, die zijn hulp aanbiedt bij het vinden van Irina. Aan die premise hangt ook nog een hele historie van de mysterieuze artifacten genaamd Remnants en hoe ze de wereld beïnvloeden vast.

Zus redden en meer te weten komen over de Remnants: een doorsnee concept voor een RPG, maar menig spectaculair verhaal is ooit begonnen met een nederig begin. De plot van The Last Remnant overstijgt echter nooit het ‘meh’-gevoel. Het verhaal kabbelt onopmerkelijk voort en de personages zijn voorspelbaar en tweedimensionaal. Er is geen bijzondere motivatie om je aandacht erbij te houden, dus. Van een studio als Square Enix mag je toch wel meer verwachten.

Legertje commanderen

Een middelmatig verhaal kan gelukkig weleens door de vingers gezien worden dankzij een vermakelijk vechtsysteem. In tegenstelling tot de meeste RPG’s commandeer je je soldaten niet individueel, maar in groepjes. Zo’n groepje genaamd een Union bestaat uit drie tot vijf verschillende Units oftewel personages, maar heeft één gezamenlijke gezondheidsbalk. Exacte instructies, zoals een specifieke vaardigheid kiezen, zijn er niet. Denk eerder richtlijnen zoals ‘gebruik alleen fysieke aanvallen’. Dit systeem moet het gevoel oproepen dat je een legertje aanvoert, maar is niet altijd even overzichtelijk. Toegegeven, in de rechterbovenhoek heb je een minimalistische kaart van het slagveld, met de positie van je troepen en de tegenstanders. Strategie is dus uitermate belangrijk, want als je je Unions het verkeerde doelwit laat bestormen en ze op een slechte plek op de kaart omsingeld raken, kan het gevecht snel fout aflopen.

Op visueel vlak is er echter bitter weinig veranderd.

Als twee Unions elkaar frontaal aanvallen, komen ze in een Deadlock terecht. Uit deze Deadlock geraken kan, bijvoorbeeld door je Union te verplaatsen, maar het heeft meestal negatieve gevolgen. Een Union bestormen van opzij heet een Flank Attack en levert extra schade op. Een Union die door twee andere Unions van beide zijkanten wordt bestookt kan door een derde Union vanachteren aangevallen worden in een Rear Assault – uiteraard ook beloond met extra schade. Daarnaast zijn er nog een boel andere situaties en mechanics, maar als we die allemaal bespreken zitten we hier morgenvroeg nog. In ieder geval denk je dus best twee keer na over je zetten. Een ogenschijnlijk pittig gevecht kan je omzetten naar een makkie mits je de juiste formatie en tactiek gebruikt.

Ondanks dat je de strategie per Union bepaalt, valt elk personage wel afzonderlijk aan. Dat is bijzonder verwarrend, want de camera springt van hot naar her en vaak besef je niet volledig wat er gaande is. Units kloppen elkaar af zonder dat je enig idee hebt of wat er aan het gebeuren is nu in feite nadelig of voordelig is voor jou. Wie is er aan het vechten? Is dat mijn mannetje dat net aanviel? Oh shit, hij is morsdood. Ah neen, het was een vijand, hoera! Ik heb gewonnen! Denk ik.

Toch is het niet allemaal kommer en kwel.

Zeker gevechten met meerdere en grotere Unions ontvouwen zich als zulke scenario’s, in plaats van de taferelen van tactiek en triomf die ze eigenlijk moesten oproepen. Zo speelt het spel een beetje zichzelf. Het hele vechtsysteem is een interessant experiment, maar is niet op alle vlakken een succes te noemen.

En het goede nieuws?

Toch is het niet allemaal kommer en kwel. Nieuw in deze versie is een knop om te rennen. Een zeer welkome aanvulling, vooral in dungeons. In deze RPG hoef je niet eindeloos te dwalen door ellenlange bossen terwijl vijanden op willekeurig tijdstippen tevoorschijn springen om je tocht te onderbreken. Via de wereldkaart ga je naar specifieke plekken en je ziet alle vijanden zodat je ze perfect kan ontwijken als je dat wenst.

In feite heeft het zelfs weinig zin om elk monster dat je ziet af te maken om ervaring op te doen, want de vijanden groeien samen met jou mee. Hoe hoger je Battle Rank, hoe sterker de vijanden. Zo blijft alles uitdagend en moet je wel nadenken over je strategie. Alleen vertelt de game je dit zelf nooit, dus als je dit niet weet, kan je na je uren te pletter grinden nog steeds geen stap dichter zijn bij het verslaan van die frustrerende eindbaas.

Van een remaster verwacht je natuurlijk een verse laag verf over de graphics. Op visueel vlak is er echter bitter weinig veranderd. Er is wel wat verbetering, maar het verschil met de pc-versie is verwaarloosbaar. Lelijk zag de game er nooit uit, maar na negen jaar had het er een pak beter kunnen uitzien.

 

6,0
Reviewscore


Conclusie van Marjolein

The Last Remnant Remastered is niet bijzonder. Niet bijzonder slecht, maar ook niet bijzonder goed. Het verhaal is onopmerkelijk en dat geldt eveneens voor de banale personages. Het vechtsysteem kan leuk zijn voor wie strategie boven levels grinden verkiest, maar vaak is het ook verwarrend en passief. Grafisch is er wel een mini-boost en er werd een knop toegevoegd waarmee je kan rennen, maar voor een derde poging is het maar een trieste boel. Zonde, want Square Enix kan veel beter.
  • Vechtsysteem plaatst strategie boven levels grinden
  • Verhaal en personages zijn niets speciaal
  • Vechtsysteem is soms verwarrend en passief
  • Amper verbetering voor een derde release