Kingdom Come: Deliverance

6,5
Reviewscore
User scoreAl 3 stemmen
8,6

Kingdom Come: Deliverance

Historische stap voor het RPG-genre?

zo 18/02/2018
Gereviewed voor PS4 door Lazlo
2 reacties

Kingdom Come weet de gamingwereld te intrigeren met zijn originele concept: een RPG met dungeons, maar ‘no dragons’. Met andere woorden, een rollenspel waarin geen magie, of fantasy bij aan de pas komt. Het spel neemt je mee naar het 15e eeuwse Bohemia en doordrenkt je van de middeleeuwse tijdsgeest in zowel omgeving als levenswijze. Maar nu komt de vraag: is deze historische RPG evenzeer je tijd en moeite waard als een doorsnee fantasy RPG?

Waarom wel?

Een geloofwaardige spelwereld

Je kan de dames en heren van het Tsjechische Warhorse Studios in ieder geval één ding nageven: ze hebben hun huiswerk gemaakt in het ontwerpen van deze game. Kingdom Come: Deliverance moest en zou een geloofwaardige middeleeuwse setting neerzetten, en daar slaagt de game werkelijk in. Van de kleine armoedige boerderijen die overheen het Bohemiaanse landschap verspreid staan, tot de bedrijvige steden vol bedelaars en kooplieden die ieder hun dagelijkse rituelen doorlopen, alles voelt authentiek en geloofwaardig aan.

Het is soms alsof je in een echt middeleeuws stadje binnenwandelt.

Een speciale vermelding moet toch wel naar het wereldontwerp gaan. Overheen het Bohemiaanse landschap lopen verschillende wegen en kleine paadjes die realistisch aanvoelen. Steden zijn zodanig opgebouwd dat ze niet louter als videogame stadjes aanvoelen, maar als echte middeleeuwse plaatsen die gedigitaliseerd werden. Het bosrijke gebied, afgewisseld door weilanden en kleine nederzettingen, gaat nooit echt vervelen en werd zorgvuldig en handmatig gevormd. Dat merk je in ieder detail.

Een realistisch middeleeuws bestaan

In die geloofwaardige wereld leeft het hoofdpersonage Henry of Skalitz niet als uitverkoren held, maar als doodgewone jongen in een eenvoudig 15e eeuws bestaan. Als zoon van een smid in een klein dorpje leidt hij een eenvoudig leven en droomt hij zoals velen op zijn leeftijd van een leven vol reizen en ontdekkingen. Hij heeft geen uitgesproken talenten, en dat komt ook steeds in het gamedesign naar boven. Henry kan niet lezen, maar kan dat door veel begeleiding en voldoende oefening leren. Hij kan nog geen natte dweil van een zwabber meppen met een zwaard, maar met de nodige oefening kan hij een bedreven zwaardvechter worden.

Tja, bij een middeleeuws bestaan, horen middeleeuwse straffen.

Daardoor voelt de game aan alsof je in een realistisch middeleeuws leventje terechtkomt. Wanneer je na een dramatische proloog eenzaam in de wereld staat, met je thuisstad afgebrand en verlaten achter je, voel je je werkelijk verloren. Wil je iets bereiken in Bohemia, dan zal je ervoor moeten werken. Niemand geeft je zomaar wat je wil, gewoon omdat jij de protagonist van het verhaal bent. Edellieden kijken op je neer, en niemand wilt met je praten wanneer je niet voldoende op je hygiëne let. Je bent met andere woorden gewoon een kind van je tijd, dat gevangen zit in een middeleeuwse oorlog, zonder dat je er een noemenswaardige rol in kan spelen. En die machteloosheid maakt deze game net zo sterk.

Combat die je moet leren

Dat realisme wilt ook zeggen dat je de eerste uren in-game waardeloos bent met eender welk wapen. Henry’s vader weigerde steeds hem de basis van het zwaardvechten te leren, waardoor de jonge knaap nog geen deuk in een plastic waterflesje kan slaan mocht hij het willen. Die onkunde merk je dus ook wanneer je dan eindelijk oog in oog staat met je eerste vijanden, en algauw merkt dat je er gewoon écht niets van bakt. Niet alleen kent Henry te weinig interessante moves om zijn tegenstanders te baas te kunnen, ook de mechanics van het hele zwaardvechten moeten in je vingers zitten. Ik betrap mezelf er zo bijvoorbeeld de eerste tien speeluren op dat ik confrontaties liever uit de weg ga. Gelukkig zijn er voldoende mogelijkheden om je vaardigheden probleemloos bij te scherpen in een veilige leeromgeving.

Zwaardvechten is verbazingwekkend technisch en moeilijk.

Hetzelfde kan trouwens gezegd worden over andere wapens, zoals pijl en boog. Relatief vroeg in de game ga je als loopjongen mee met een plaatselijke nobelman om te gaan jagen. Daar leer je de eerste kneepjes van het boogschieten in de praktijk. Daar bak je gegarandeerd werkelijk niks van, doordat Henry niet krachtig genoeg is om lang genoeg de boog gespannen te houden én tegelijkertijd met een vaste hand te mikken. Frustrerend bij aanvang van het spel, maar op zich een knappe manier om je als speler de vrijheid te geven je te verdiepen in de zaken die je écht wil kunnen.

Steden zijn zodanig opgebouwd dat ze niet louter als videogame stadjes aanvoelen, maar als echte middeleeuwse plaatsen die gedigitaliseerd werden.

Die filosofie valt dan ook in alle aspecten in deze game door te trekken, en wordt weerspiegeld in een skill tree die per level dat je stijgt, een keuze biedt tussen uiteenlopende perks. Aan die perks hangen echter ook de nodige nadelen vast, om je meer uitgesproken een keuze te laten maken in speelstijl. Zo kan je al redelijk snel kiezen voor een hoger charisma wanneer je met edellieden praat, maar dan krijg je wel minder respect bij minder succesvolle burgers.

Waarom niet?

Henry heeft een eigen karakter

In Kingdom Come: Deliverance kiest Warhorse er resoluut voor om een personage neer te zetten met een sterk eigen karakter. Een keuze die vaak niet rijmt met hoe sommige spelers een open wereld-titel spelen. Soms wil je nu eenmaal zelf als speler beslissen hoe je personage in de wereld staat, en niet geleid worden door het karakter dat door de ontwikkelaars vastgelegd werd. Henry is een mondige jonge snaak waar je ofwel voor ofwel tegen bent. Ikzelf kon me vaak wel vinden in het karakter van de jongeman, maar begrijp ook wel hoe hij je als speler weg kan duwen van het hoofdverhaal waarin je nagenoeg letterlijk Henry’s leven leidt. In zekere zin geloof ik dat je spelervaring van deze game dan ook staat of valt bij hoe jij naar Henry kijkt.

Protagonist Henry is een eenvoudige, 15e eeuwse jongen.

De tol van een realistische spelwereld

Daarnaast heeft de realistische weergave van Bohemia een voelbaar effect op het open wereld-aspect van de game. Door het realisme en de zorgvuldigheid waarmee het relatief kleine team van Warhorse Kingdom Come: Deliverance vormgaf, koos het team resoluut voor een kleinere spelwereld waarin het meer detail kon steken. Op zich geen slechte keuze, want de game straalt ook echt in de omgevingen die wel toegankelijk zijn. Maar het grootste probleem is dat de grenzen van het speelbare gebied onzorgvuldig afgebakend werden. Onzichtbare muren of verwonderlijk ondoordringbare struikgewassen zijn geen uitzondering, wat toch wel serieus wat inbreuk doet op de immersie van de game.

Matige AI en repetitieve conversaties

Wat ook inbreuk doet op de immersie, is de matige AI van de NPC’s. Meermaals zie je figuren tegen muren aanlopen, of blindelings in de weg lopen waar jij heen ging, alleen om je dan erop te wijzen dat ‘jij uit je doppen moet kijken’. Er zijn voldoende delen in deze game die je vragen een NPC te volgen, wat niet altijd evident is, als die in de omgeving zichzelf vastloopt. Zo is er ook een quest waarin je een groepje soldaten moet leiden naar een plek waar enkele bandieten zich schuilhouden. Dan is het jammer te merken dat die soldaten zich echt vasthouden aan een onzichtbaar pad dat de questdesigners voor die personages hebben uitgetekend. Gelukkig valt dit in de combat zeer goed mee. Daar is de AI van je tegenstander steeds zo slim dat die weet hoe die je het beste kan aanvallen en hoe die je het beste kan counteren.

Deze kleermaker had niet door dat hij lucht aan het opvouwen was, geloof ik.

Ook de conversaties die je met de vele personages in de game zal hebben, zijn te beperkt uitgeschreven. Vaak zullen NPC’s dezelfde zin antwoorden wanneer je met hen praat, en wanneer je bijvoorbeeld een quest gaat doen voor iemand, bestaat de kans dat die je steeds op dezelfde manier zal begroeten. Enkele alternatieve zinnen voorzien, had hier een wereld van verschil kunnen maken, want op zich staat de voice acting best op punt. Het is eerder de inhoud van de conversaties die je voert die niet meevallen.

Traag spelritme

De game komt ook best traag op gang. Zo ben je al gemakkelijk tussen de vijf tot zeven uren aan het spelen voor je de proloog van de game afrondt. Veel quests zijn zeer goed uitgeschreven en goed gestructureerd, maar vragen vaak ook wel dat je lange afstanden afreist, soms om dan terug te keren naar het startpunt en nog eens dezelfde reis af te leggen. Zulke zaken halen al snel het spelritme naar beneden, en zullen minder geduldige gamers algauw doen afhaken. Gelukkig zit geduld bij veel RPG-liefhebbers in het bloed.

De game voelt alsof je in een realistisch middeleeuws leventje terechtkomt.

Het ondermaatse save systeem helpt hier trouwens ook niet bij. De game slaat automatisch op tijdens quests op bepaalde punten, maar verder moet je terugvallen op Saviour Shnaps. Dat is een alcoholisch drankje dat (zeker vroeg in de game) serieus wat centen kost (of tijd, als je het zelf wilt brouwen). Enkel met dat drankje kan je waar je maar wilt opslaan, wat frustrerend is, wanneer je de spelwereld aan het verkennen bent en wat van de open wereld gameplay geniet, maar dan wilt afronden. Ik hoop dat dit systeem bij één van de volgende patches herzien zal worden, want dit is naar mijn gevoel niet oké.

De map heeft wel een uniek middeleeuws karakter.

Technisch schandalig onafgewerkt

Voor je me bekritiseert op deze opmerking: ik kan best veel verdragen. Dezer dagen moet een game lang niet meer tot in de puntjes afgewerkt zijn om speelbaar én amusant te zijn. Toch kan ik er écht niet omheen in welke schandalige staat Warhorse deze titel in de rekken legt. Zeker op de PlayStation 4-uitgave van deze game merk ik dat er nog veel schaafwerk voor de boeg is. Verschillende voorwerpen, waaronder kledingstukken van NPC’s die misschien twee meter voor me staan, laden veel te laat in. Sommige trappen weigeren me naar boven te laten stappen, en mijn paard heeft voortdurend moeite met over het kleinste steentje op de weg te stappen.

Gelukkig zit geduld bij veel RPG-liefhebbers in het bloed.

Daarbovenop krijgt de camera tijdens conversaties meer dan eens een eigen leven, en verdwijnen kledingsstukken soms tijdens cutscenes plots at random van Henry’s lijf. Daarbovenop hoor ik geregeld verhalen over crashes. Gelukkig ben ik daar nog van gespaard gebleven, maar dat maakt het probleem niet minder schandalig. Grafisch oogt de titel daarnaast ook noemenswaardig ondermaats op mijn eerste generatie PS4, wat de regelmatige stutter en framedrops een pak minder acceptabel maken. Al bij al is het hier dat de game me het zwaarste teleurstelt. Met een uitgestelde release had ik kunnen leven. Met de erbarmelijke staat van de game op dit moment helemaal niet. En dat is jammer, want onder die laag van onvolmaaktheid, schuilt een vooruitstrevende RPG met veel groeipotentieel.

 

Releasedatum
13/02/2018
Beschikbaar voor
6,5
Reviewscore
User scoreAl 3 stemmen
8,6

Conclusie van Lazlo

Al bij al is Kingdom Come: Deliverance alles wat een goede RPG moet zijn. De setting zit juist, de vele mechanics die in verschillende lagen op elkaar stapelen zitten goed in elkaar, en de combat houdt je steeds op het puntje van je stoel. Jammer genoeg is het spel allesbehalve goed afgewerkt en vind je ook aan de inhoud veel ruwe kantjes. Een degelijke eerste titel voor Warhorse die naar meer smaakt, maar waar nog een hoop werk aan is.
  • Geloofwaardige historische setting
  • Spelwereld zit goed in elkaar
  • Spelmechanics zijn knap en doordacht uitgewerkt
  • Combat is goed ontworpen
  • Vreemd save system
  • Gebrekkige AI
  • Technisch schandalig slecht afgewerkt
  • Problemen met pacing

2reacties

Alleen de ps4 versie heeft het kwaad te verduren kwa bugs en graphics.

Rating:0

Ik hoor ook verhalen over een gebrekkige pc versie thans. Mijn review is gebaseerd op de PS4-versie, dus daar zijn ook de minpunten op gestaafd.

Rating:0