Jagged Alliance: Rage

5,0
Reviewscore


Jagged Alliance: Rage

"Zou de ‘Rage’ in de titel een knipoog zijn naar de frustrerende gameplay of de stroeve controls?"

vr 14/12/2018
Gereviewed door Niels
0 reacties

Al van Jagged Alliance gehoord? Waarschijnlijk niet – de absolute top heeft de franchise nooit gehaald. De reeks pompt nochtans al games uit sinds 1995. Vooral de eerste twee games kenden een relatief succesvolle levensloop terwijl latere telgen geleidelijk aan afzwakten en ook minder positief onthaald werden door het brede publiek. Nu verscheen onlangs Jagged Alliance: Rage in een poging de franchise nieuw leven in te blazen. Of dat gelukt is...?

Waarom wel

Stealth geeft voldoening

Jagged Alliance: Rage is een turn based tactical RPG met geweren, dolken en granaten. Het zoekt zijn heil dus niet bij ridders en tovenaars maar speelt zich af op een semi-verlaten eiland, dat in handen van een gewelddadige drugsbaron blijkt te zijn. Het spreekt dus voor zich dat je niet zonder slag of stoot je einddoel behaalt: in één stuk van het eiland geraken.

Hoe je die levels doorspartelt, ligt grotendeels in jouw handen. Persoonlijk vond ik de stealthy approach by far de leukste. De tactische combat draait sowieso al rond strategie en planning, zeker als je je action points per ronde nuttig wil spenderen, en stealth doet daar nog een schepje bovenop. Succesvol je vijanden verschalken geeft extra voldoening wanneer je na uitvoerige planning alle puzzelstukjes ziet samenvallen. Je doordachte strategie kan ook in het water vallen door een vijand die zich last-minute onverwachts omdraait of door een personage dat dankzij de shitty controls loopt (en dus met toeters en bellen zijn of haar aanwezigheid weggeeft aan vijanden) in plaats van sneakt. Maar goed, dat is een risico dat je er moet bijnemen zeker?

Lichte survival elementen

Na iedere missie keer je terug naar de eilandkaart om je volgende halte/objective vast te leggen. In die ‘tussenfase’ rekent het spel je personages ook bijkomende kosten aan in de vorm van dehydratatie, infecties en andere survival-achtige elementen. Die fleuren het boeltje wat op en zijn toch een kleine meerwaarde bovenop de klassieke turn-based formule van het spel. Dat je in die tussenfase ook rijp bent voor vijandige ambushes is dan weer eerder irritant.

Waarom niet

Technische problemen en roestige controls

Mijn grootste bronnen van ergernis waren de houtige besturing van je personages en de sporadische bugs/framedrops. Ik speelde het spel op PS4, waar de controls grotendeels onaangepast zijn overgenomen van de PC versie. Juiste targets selecteren of je personages met een grid-based movement systeem doorheen de map te sturen gebeurt met een cursor. Op PC heb je daar uiteraard je muis voor, terwijl je op PS4 overgelaten wordt aan de genade van je joystick, met alle gevolgen vandien. Misclicks en foutieve input door die stroeve besturing zijn daarom schering en inslag. Af en toe komt er nog eens een framedrop bij (die toegegeven eerder zeldzaam zijn) die nog meer roet in je eten gooien. Je hoort het al: frustratie alom. Ik moet eerlijk toegeven dat ik echt heb moeten doorbijten om Jagged Alliance niet te uninstallen uit frustratie, het heeft met momenten niet veel gescheeld.

Cliché verhaal en doodse personages

De speelbare personages van Jagged Alliance: Rage vormen een groep loners en rare vogels, waarvan je er per level 2 kiest om mee te spelen. Ze zijn allemaal nogal stereotiep en oppervlakkig – oprechte interesse in hen heb ik gedurende geen enkel punt in het verhaal ervaren. Ook dat overkoepelende verhaal is eerder dertien in een dozijn en mankeert zout en peper. Van diepgang, plot twists of speciale uitschieters qua personages is hier totaal geen sprake.

Repetitieve, slome gameplay

Een close second op vlak van grootste tekortkoming is de gameplay. Naast het trage verhaal en de roestige controls zet diezelfde trend zich ook hier verder. Beurten van de enemy AI, die op zich al zo dom als lood is, kan je niet skippen of versnellen. Wanneer je een misstap begaat en wil reloaden, dan moet je ook altijd wachten tot de enemy turn volledig voorbij is. ’t Zijn zulke kleine mankementen die samen tot grote frustatie leiden. Natuurlijk halen de controls zelf ook alle flow uit de gameplay waardoor commando’s ingeven op zich al een karwei wordt. Nogmaals: ik heb het hier over PS4, over pc kan ik niet meespreken (al vermoed/hoop ik dat het daar iets beter is gesteld op vlak van besturing).

Missies zijn ook repetitief: ofwel clear je alle enemies, ofwel moet je locatie X bereiken om het level te completen. Veel meer dan dat is het niet. De loot die je verzamelt is bovendien zodanig generiek dat je het enkel doet omdat het moet, niet omdat het fijn is om exotische goodies op te pikken (want die zijn er gewoonweg niet).

Ondermaatse afwerking

Audiovisueel schiet Jagged Alliance ook op sommige vlakken tekort. Vooral het gebrek aan variatie in (enemy) voice lines, de nogal doordeweekse artstyle en de shitty ‘lip syncing’ (als je het zo al kan noemen) en gezichtsuitdrukkingen van pratende personages springen daarbij in het oog.

Maar, om op een positieve nood te eindigen, de belichting vond ik wel prima. De kleurschakeringen doorheen de levels fleurden deze anders grijze muis toch een beetje op. De jungle voelde enigszins levendig aan ondanks dat noch de personages, noch het verhaal, noch de activiteiten die zich daar afspeelden allesbehalve memorabel waren.

 

5,0
Reviewscore


Conclusie van Niels

Zou de ‘Rage’ in de titel een knipoog zijn naar de frustrerende gameplay of de stroeve controls? Veel bijzonders heeft deze nieuwe Jagged Alliance in ieder geval niet te bieden. De stealth en survival elementen zijn leuk, maar eerder een kanttekening bij een voor de rest ondermaats geheel. Ook voor het cliché verhaal en de wannabe personages moet je het niet doen. Misschien wordt het tijd om deze reeks een stille dood te laten sterven...
  • Stealthy aanpak zorgt toch voor een beetje strategie en diepgang
  • Survival-achtige elementen voegen een extra smaakje toe
  • Mooie belichting
  • Cliché verhaal met vlakke, oninteressante personages
  • Repetitieve en slome gameplay
  • Artstyle zonder unieke smaak of eigen identiteit
  • Voice lines (vooral van vijanden) worden te veel herhaald
  • Controls verzieken de gameplay en halen de weinige wind die er al was uit de zeilen (toch op PS4)