Iron Harvest

8,0
Reviewscore
User scoreAl 1 stemmen
0,0

Iron Harvest

Op papier vinkt Iron Harvest bij mij persoonlijk heel wat checkboxen af. Dieselpunk, een real-time strategiegameplay die pervers dicht tegen die van Company of Heroes aanswaffelt en een single player-campagne die boeiend genoeg is om er ook zonder de multiplayer een volwaardige game van te maken. In de praktijk echter…

… doet het dat allemaal en nagenoeg rimpelloos! Ik ben net klaar met die campagne en dat was een plezier. Met een uitstekende mix van het ‘strak afgetrainde basisbouwen en resources verzamelen’ met missies die een reeks aanvalsgolven tegen je aangooien of je met een beperkte aantal units over de map dwingen. Omdat het in dat laatste geval meestal om hero-personages gaat, met elk hun eigen unieke vaardigheden, zit het ook daar wel goed met de variatie. Maar ik loop op de zaken vooruit.

Waarom wel? 

Ere wie ere toekomt

En ik heb het hier over de hands-on van Praga van een paar weken geleden, die ik voor een groot stuk had kunnen copy-pasten. Maar vermits hij dit naleest en mij betaalt, zal ik de overlapping zo klein mogelijk houden. Ik kan echter niet om sommige van dezelfde vergelijkingspunten heen. En dan vooral die waar hij de gameplay van Company of Heroes (beperkte, overzichtelijke base-building en resource gathering, infanterie die je in squads liever vanuit dekking hun ding laat doen en zelden als kanonnenvoer in de vleesmolen gooit) en de Hero-characters uit World of Warcraft III.

Iron Harvest heeft een uitstekende mix van het strak afgetrainde basisbouwen en resources verzamelen.

Single player is een volle game

Een gamer wil gamen en tenzij je voor een bestaande fanbasis werkt, doet het verhaal er minder toe. Iron Harvest trekt zich daar geen ruk van aan en serveert een epische campagne waarin de drie strijdende partijen van dit alternatieve geschiedenisconflict achtereenvolgens de revue passeren: Polonia, de Rusviets en de Saxons. Doe jezelf een plezier en kies voor de originele talen.

Je leest liever ondertitels dan je Borat of Herr Flick Pools- of Duits-Engels hoort aanranden. Heel subtiel is het acteerwerk nooit, maar er zitten genoeg twists in om je geboeid te houden en het scenario is slim genoeg om sympathie voor elke factie op te wekken. En ik spoil hier niets mee, maar hoe spectaculair die finale twee missies ook waren, het einde smeekt om (en hint naar) een vervolg.

Heel subtiel is het acteerwerk nooit, maar er zitten genoeg twists in om je geboeid te houden en het scenario is slim genoeg om sympathie voor elke factie op te wekken.

Quicksave redt

Ik speel dit soort games zo vaak ik kan – ook al is het genre vrij opgedroogd de laatste jaren – maar ik heb toch af en toe het onderste uit de kan moeten halen op de medium moeilijkheidsgraad. Misschien omdat ik tegen een deadline schreef, maar zelfs dan nog is Iron Harvest bij momenten best pittig.

Je hebt nooit de indruk dat de AI valsspeelt, maar zeker wanneer je ogen op drie plekken van de map nodig hebt, was een pauzetoets welkom geweest. In de missies waar je met een, twee of een handvol units doorheen ploegt, valt dat nog enigszins mee, maar ook daar was ik dikwijls blij met een recente quicksave. 

Aan hoeveel zit ik al?

Het tempo ligt vrij hoog, maar een meer defensieve speler krijgt de mogelijkheid om vaste vijandelijke aanvalsroutes af te dammen, vijanden te kiten (zoals Praga dat zo graag doet) tot hij over een strijdmacht beschikt die sterk genoeg is om mee in het tegenoffensief te gaan. Resourcebronnen – dat zijn ijzermijnen en oliepompen – raken nooit uitgeput, dus je hebt de tijd, maar het aantal units dat je kan trainen of (in het geval van mechs) bouwen, is wel gelimiteerd. Dat maakt dat je de uiteindelijke – en nooit echt definitieve - samenstelling van je strijdmacht, wel wat tactisch overwegen meebrengt.

Resourcebronnen – dat zijn ijzermijnen en oliepompen – raken nooit uitgeput.

All about the mech

En daar kom ik bij mijn enige echte punt van kritiek op de game. Je krijgt al snel de neiging om vooral voor mechs te gaan. Toegegeven, de squads met een anti-tankkanon kunnen verwoestend uithalen, maar die zijn niet echt mobiel. De rest van het voetvolk dat wel vlot over de map beweegt, is alleen maar goed om ander voetvolk mee aan te pakken. Ze tegen een mech inzetten (zelfs als ze zogenaamde anti-mech-wapens dragen) doe je enkel om die mech even af te leiden.

Helemaal anders dus dan de anti-pantser-infanterie in de sterk gelijkaardige games als Company of Heroes of Warhammer: Dawn of War. Samen met de unit-cap maakt dat niet-mech units vanaf de vroege mid-game tot figuranten. Behalve dan die engineers om je dieselkolossen operationeel te houden of het occasionele resource-punt in te palmen.

Je krijgt al snel de neiging om vooral voor mechs te gaan. 

Oké, dat voel je vooral in die missies waar je een basis moet bouwen, maar vergeet niet dat de hele skirmish en competitieve multiplayer daarrond opgetrokken is. Wel weer sterk is hoe elke factiekeuze van spelers hen toelaat om echt totaal verschillende mechs in de strijd te gooien. En zoals Praga al vertelde, de meeste zien er gruwelijk cool uit, met soms coole dieselpunkdetails. Het is ook geweldig om met de XXL-modellen je eigen straat te maken. Gewoon recht door een groep huizen ploegen.

Je krijgt al snel de neiging om vooral voor mechs te gaan.

Waarom niet? 

Bazooka’s gevraagd

Naast de campagne, skirmisch modes die je helemaal naar je hand kan zetten en die competitieve multiplayer, zijn er (opnieuw zoals in Company of Heroes) ook challenges. Een soort horde- of survival mode. Altijd fun, maar het zijn er maar drie. Ietwat weinig en niet echt beter dan die afzonderlijk herspeelbare defensieve missies uit de campagne. 

Hier is ruimte voor DLC, liefst van de gratis variant. Maar nu ben ik ook helemaal klaar met minpuntjes. Van units die zich vastliepen zoals in een eerdere hands-on en bij Praga gebeurde, had ik nooit last. Kan toeval zijn, maar het lijkt alsof dat is rechtgetrokken. Nu nog wat units met een dieselpunkversie van een bazooka (of de bestaande boosten) en we zijn er.

 
Releasedatum
09/01/2020
Beschikbaar voor
8,0
Reviewscore
User scoreAl 1 stemmen
0,0

Conclusie van Raf

Iron Harvest is een uitstekende, sfeervolle en duidelijk met zowel liefde als talent gemaakte real-time strategiegame in het spoor van Company of Heroes. Het ziet er geweldig, of in ieder geval gepast dieselpunky uit. Ondanks soms wat te uitvoerige tussenfilmpjes blijft de campagne boeien. Met dank aan sterk verschillende facties en een oké verhaal. De gameplay is misschien ietwat mech-heavy, maar het zou erger zijn als het mech-light was geweest.

  • Uitstekende single player-campagne met boeiende personages
  • Mechs zijn super cool
  • Uitstekende gameplay
  • AI is niet van de poes
  • Het mocht iets meer zijn

Commentaar toevoegen

Log in or to post comments