Hellboy

6,5
Reviewscore


Hellboy

Filmreview

do 11/04/2019
Gereviewed door Ronald
2 reacties

Vanaf deze week in de zalen: Hellboy, een nieuwe filmadaptatie van de cultstrips van Mike Mignola. Is de interpretatie van regisseur Neil Marshall inderdaad, zoals het luidt op de poster, 'Legendary AF'? We gingen hem voor je kijken.

Een duivelsjonk, dat ooit door de Nazi's uit de diepste krochten van de hel werd ontboden door middel van een duister ritueel, maar daarna door omstandigheden werd opgevoed door een deftig mens. Kan zo iemand een geloofwaardige strijder voor de machten van het goede zijn? Het is de thematiek van natuur versus opvoeding, nature vs. nurture, waarop Mike Mignola's graphic novel-reeks Hellboy al zo'n kwarteeuw steunt. Voor een tweede keer werden de strips verfilmd, en voor een tweede keer is die bioscoopadaptatie ook niet bijzonder trouw gebleven aan Mignola's unieke beeldvoering: zijn schimmige spel van licht en donker, en het unieke patina in de kleuren die hij op zijn pagina's brengt, bleek ook voor deze nieuwe worp moeilijk te vertalen van papier naar een bioscoopscherm.

Maar dat spreekt op zich niet in het nadeel van deze nieuwe Hellboy, een reboot van de reeks na de min of meer als cultfilms beschouwde eerdere adaptaties Hellboy (2004) en Hellboy II: The Golden Army (2008), die vooral ook een heel eigenzinnige interpretatie van het bronmateriaal is. Waar Guillermo Del Toro, de regisseur van die twee voorgangers, destijds een tandem van sprookjesachtige fantasyfilms maakte, blinkt deze koude herstart uit met zijn plotse uitbarstingen van glorieus geweld en reppige gore, die dichter bij het duistere gevoel van de strips zit.

Hondsbrutale actie

Niet voor niets zat deze keer Neil Marshall in het klapstoeltje, een regisseur die met waanzinnige actie- en horrorfilms als The Descent (2006), Doomsday (2008) en Centurion (2010) - én een paar van de minst voor gevoelige zielen bestemde afleveringen van tv-sensatie Game of Thrones - al meermaals heeft bewezen dat hij niet op een opengespleten hoofd meer of minder kijkt. De geruchten over een ultragewelddadige Hellboy-interpretatie klopten dus, al wordt het geweld wel gekaderd in een strakke stilering en gitzwarte humor: na het zien van deze film zul je bijvoorbeeld iedere keer zachtjes gniffelen wanneer je naar een kerkkoor luistert.

Het verhaal van Hellboy is gebaseerd op een trilogie van strips uit de langlopende serie - Darkness Calls, The Wild Hunt en The Storm and the Fury - die nà Del Toro's verfilmingen in het winkelrek waren geland. Er wordt dan ook niet te lang stilgestaan bij de ontstaansgeschiedenis van de vuurrode geweldenaar met de porfieren arm (al wordt de 'geboortescène' met het Naziritueel wel eventjes overgedaan): ondanks het feit dat Hellboy een reboot is, wordt er vooral vooruit gekeken.

Deze Hellboy-reboot is ver inferieur aan de twee eerdere Guillermo Del Toro-verfilmingen.

De 'boy' die hier opdraaft is een gevorderde veertiger, die zijn demonische afkomst bij momenten mentaal probeert te rijmen met de menselijke waarden die hij opdeed door een leven tussen de stervelingen. Die identiteitscrisis wordt in een hogere versnelling gezet door de terugkeer van bloedkoningin Nimue (horrorqueen Milla Jovovich), een tovenares uit een oudere tijd die tijdens de middeleeuwen aan tripjes werd gehakt door koning Arthur. Die liet voor de zekerheid ook haar hoofd, romp en ledematen over heel Engeland verspreiden, maar de duistere machten waarop Hellboy anno 2019 als paranormaal detective jaagt bricoleren haar weer terug tot haar oude vorm.

Nimue's wederopstanding zet een kleine apocalyps in gang (de straten van Londen worden bezaaid met uiteengereten lichamen van inwoners), maar ze zorgt er ook voor dat Anung Un Rama, zoals Hellboy bij zijn echte naam blijkt te heten, meer dan ooit wordt geconfronteerd met zijn afstamming.

Onnozele film

Dat was althans de bedoeling, maar Marshall kreeg die ideeën slechts heel sputterend vertaald naar een coherente film. Acteur David Harbour (de pa uit tv-reeks Stranger Things) kruipt op zich nog vrij overtuigend in de huid van de knalrode halfdemon, maar zijn vertolking heeft het volume ietsje te hoog staan; Ron Perlman, zijn voorganger in de twee eerdere films, wist meer kwetsbaarheid in zijn interpretatie van de figuur te leggen. Nu had Harbour daarvoor in de eerste plaats het scenario niet mee: dat struikelt constant over zijn eigen poten, onder meer in de zeer kort door de bocht suizende persoonlijke motivaties van de personages, geforceerde verhaalwendingen, en oneliners die de bal misslaan.

Al snel gaat ook de rek uit het verhaal, en verzandt Hellboy in het stramien van een tamelijk onnozele actiehorrorfilm, wiens onnozelheid niet wordt aangescherpt door een deftig uitgevlooide thematiek. Het feit dat zelfs klassebak Ian McShane, als Hellboys surrogaatvader Broom, de boel geen béétje naar een hoger niveau weet te tillen, spreekt boekdelen. En de climax, met voor een twééde keer simpele burgers die worden verscheurd door vieze gedrochten in de straten van de Britse hoofdstad terwijl Hellboy en Nimue een mentale krachtmeting voeren in een kerk, is vooral een festijn van goedkope CGI.

 

6,5
Reviewscore


Conclusie van Ronald

Zullen we het maar zeggen dan? Deze Hellboy-reboot is ver inferieur aan de twee eerdere Guillermo Del Toro-verfilmingen. Dat heeft niks te maken met de manier waarop de strips of hun thema's werden geïnterpreteerd, maar met de kwaliteit van het product. Het is een film die absoluut zijn momenten heeft, maar teveel een rommeltje is om je twee uur lang met volle overtuiging in het bioscoopzitje te houden.

2reacties

En dan zwijg je nog over dat reuzeneverzwijn met zijn cockney Brits accent ;-) Al een sjans dat ons Milla er wel altijd goed uitziet ;-)

Rating:0

Dat varken vond ik juist cool. Dat gevecht met die twee reuzen ook. En die scène in het klooster. Nog eens: hij had absoluut zijn momenten. Het was vooral de sentimentele shit in de dialogen waar ik stenen kloten van kreeg. :-)

Rating:0