In Grow Home speel je als een kleine schattige robot genaamd BUD. Dit staat voor Botanical Utility Droid, maar vergeet die ‘utility’ maar. BUD is een robot met een missie. Hij reist de Melkweg af op zoek naar nieuwe fauna en flora om zijn thuisplaneet van zuurstof te voorzien. Elke keer opnieuw wordt hij op een niet zo vriendelijke manier van tweeduizend meter hoogte op een nieuwe planeet gedropt.
Het is vervolgens jouw taak om de weg naar boven terug te vinden en zaadjes te verzamelen. Gelukkig is er de Star Plant. Deze variant op de aardse bonenstaak, die je zelf moet laten groeien, kan ongeziene hoogtes aannemen. Zo reis je min of meer van vliegend eiland naar vliegend eiland, elk met hun eigen geheimen en fauna en flora, tot je uiteindelijk je ruimteschip terug bereikt. Vervolgens ga je naar de volgende planeet.
Terug naar de jaren negentig
Ubisoft raadt aan de game te spelen met een gamepad. Als je hier niet over beschikt kan je het spel ook met je toetsenbord en muis spelen. Indien je met toetsenbord en muis speelt, kan je kiezen tussen een preset die gebruik maakt van de WASD-toesten of de pijltjestoetsen. Aangezien we in een achtergesteld Azerty-land wonen, worden we er dus toe gedwongen de pijltjestoetsen te gebruiken, iets wat de meesten onder ons niet meer gedaan hebben sinds de jaren negentig. Dit is op zich wel jammer, want het voelt niet prettig aan. Je kan de bewegingsmogelijkheden van BUD immers zelf niet een plaats geven op je toetsenbord en muis, iets wat we vandaag de dag wel verwachten van een game. Kortom jammer.
Suck it, Ice Climbers
Het doel van deze schattige robot is telkens zijn ruimteschip op tweeduizend meter hoogte bereiken. Om dit te bereiken zal je flink wat moeten klimmen. Gelukkig is de klim-mechanic erg leuk. Met de linkermuisknop bedien je de linkerhand van de robot en met de rechtermuisknop bedien je de rechterhand. Deze manier van besturing geeft je echt het idee dat je met een robot aan het spelen bent. Dit komt de meeslependheid van de game wel ten goede.
Aanvankelijk is het klimmen een beetje tricky, maar eens je er aan gewend bent, is het zoals fietsen. In de latere fases van het spel denk je er niet meer over na, en wordt het soms zelfs een beetje repetitief.
Ubisoft raadt aan de game te spelen met een gamepad.
BUD rebelleert
Toch kan de besturing van de androïde ook frustrerend zijn. Hij doet soms gewoon echt niet wat je voor ogen hebt, waardoor je in de meeste gevallen tientallen seconden naar beneden stort en het zanderige strand met je aangezicht omhelst. Als het helemaal tegenzit, zal je een aanzienlijk deel van de game opnieuw moeten spelen, want veel checkpoints zijn er niet. Dat de game een beetje onvergeeflijk is, kan je hem wel niet kwalijk nemen. Dit houdt de spanning er immers in. Het feit dat BUD soms echt niet doet wat je wilt, draagt wel bij tot de spelervaring van het besturen van een klungelige robot, iets wat Ubisoft zeker wel voor ogen had.
Fauna en Flora zijn vrienden
Naast het klimmen zal je ook actief gebruik moeten maken van je omgeving om je ruimtetuig te bereiken. Zo is er in de eerste plaats de reeds vermelde Star Plant. Met de bloemen van deze behulpzame vegetatie, die je zelf aan een sneltempo dient te laten groeien door ze stevig te omhelzen, kan je jezelf een weg banen door de luchtbox van het Grow Home-universum. Deze spelmechaniek is trouwens erg leuk.
De Star Plant heeft ook een aantal neven en nichtjes die een minder groot aandeel in het spel aannemen, maar evenmin nuttig kunnen zijn, zoals bijvoorbeeld de Fall Flower. Deze bloem kan je gebruiken om door de lucht te zweven en zo bijvoorbeeld van het ene naar het andere eiland te hoppen.
Op een onbewoond eiland...
Tenslotte moeten we ook de vliegende eilandjes aanhalen. Het belangrijkste dat je moet weten over deze landmassa's die hun middelvinger uitsteken naar de wetten van de fysica, is dat ze met meer zijn dan het aantal bloemen op je Star Plant. Tijdens het doorspelen van het spel zal je dus maar een select aantal van deze eilandjes kunnen bezoeken. Deze vorm van non-lineariteit komt de game erg ten goede, want het maakt hem meeslepender, mysterieuzer en diepgaander. Het voet zetten op een nieuw eiland geeft na veel geklungel bovendien veel voldoening.
Elk vliegend eilandje vormt ook een leuke plaats om even te vertoeven, alvorens je gevaarlijke klimtocht verder te zetten. Ons leukste eilandje tot nog toe was er een dat overvol stond met gigantische paddenstoelen. Mario zou het moeten zien. De kopjes van deze reuzenschimmels vormden trouwens leuke springkussens.
Stop met yoga, start met Grow Home
Het sterkste aspect van Grow Home is ongetwijfeld het audiovisuele. Hoewel de game geen grafisch hoogstandje is, wat uiteindelijk niemand verwacht van een indie-spel, is Ubisoft er glansrijk in geslaagd een bijzondere atmosfeer voor Grow Home te creëren. De kinderlijke spelwereld bestaande uit felle kleuren vormt de perfecte combinatie met de rustgevende audio van de omgevingen en de muziek. De muziek is met zijn trage tempo en rustige hoge noten op zijn beurt erg kalmerend. Het geheel van deze factoren maakt Grow Home de meest relaxerende game die ik ooit speelde. Of dit het uitgangspunt van gaming hoort te zijn is uiteraard een andere vraag. Een ding is zeker, je voelt je direct thuis in de wereld van Grow Home.
