GRIS

9,0
Reviewscore


GRIS

"GRIS is in alle opzichten een kunstwerk"

wo 19/12/2018
Gereviewed door Niels
0 reacties

Met de Steam sales in het vooruitzicht was ik afgelopen weekend alvast met volle goesting mijn shoppinglijstje aan het opstellen. Een chance dat ik mezelf toen al voorbarig aan het pluimen was, want anders was ik waarschijnlijk nooit op GRIS gestoten. Om met de deur in huis te vallen: deze kunstzinnige indie platformer is één van de mooiste games die ik ooit heb gespeeld. Is het dan allemaal rozengeur en maneschijn of zit er onder die fraaie laag schmink toch niet veel soeps?

Waarom wel?

Adembenemend mooi

GRIS is, kort samengevat, het levende bewijs dat games wel degelijk kunst kunnen zijn. In plaats van hyperrealistische graphics hanteert deze 2D platformer een magische artstyle met prachtige kleurenschakeringen die recht uit een impressionistisch schilderij geplukt lijken te zijn. Een absolute nummer één kiezen is altijd moeilijk, maar GRIS staat ongetwijfeld helemaal bovenaan mijn lijstje favorieten samen met andere titels zoals Ori and the Blind Forest of Journey, waarmee je het trouwens zowel qua artstyle, muziek als gameplay een beetje kan vergelijken.

De artstyle en graphics spelen in deze game een centrale rol, ook buiten het feit dat ze prachtig zijn om naar te kijken. De waterverfkleurige wereld en de extreme aandacht voor lijn en vorm hebben evengoed op vlak van gameplay en verhaal een belangrijke waarde. Prachtig en naadloos geanimeerd, symmetrisch en simpel, een strak design dat nooit meer of minder op je scherm toont dan nodig om de juiste emotionele snaar te bespelen - GRIS is een spel dat perfect het esthetische van games met het functionele en het narratieve combineert. Alles is perfect in balans.

Een beeld > duizend woorden

Een tweede merkwaardigheid is dat er bijna geen tekst en volgens mij geen enkel gesproken woord in GRIS zit. Toch is het verhaal pakkend en bevat het honderd keer meer emotie dan bijna ieder spel dat ik het afgelopen jaar in mijn handen heb gehad. Je speelt als een meisje of jonge vrouw (de gelijknamige Gris uit de titel) die, zonder té veel te spoilen, een groot verlies heeft geleden in haar leven. Het spel verkent eigenlijk de mentale en emotionele evolutie van Gris, zowel in positieve als negatieve zin, naar aanleiding van het verlies waarmee ze te kampen heeft gehad.

GRIS is in alle opzichten een kunstwerk.

Het verhaal wordt grotendeels aan de hand van de artstyle en de kleuren uit de doeken gedaan. Er is bijzonder goed nagedacht over ieder klein detail, iedere animatie, iedere schakering van kleur, zodanig dat al die miniscule elementen samen zonder enig woord alsnog perfect overbrengen wat het gevoel of de gedachte achter iedere scene is. Dat vergt bijzonder wat planning, technisch vermogen en bovenal artistieke en emotionele bedrevenheid. Petje af.

Trek je oren open

De soundtrack is van hetzelfde topniveau. Het is spijtig dat je onderaan deze review geen geluidsfragmenten kan beluisteren, ik raad je aan om zeker eens wat tracks op te zoeken. De hele soundtrack van A tot Z smijt ik één dezer integraal in mijn playlist, zo goed is ‘t.

Net zoals het grafische speelt ook het auditieve een belangrijke rol, iets meer in het verhaal dan in de gameplay. Het is misschien appels met peren vergelijken maar ik zou zelfs beweren dat de soundtrack zo mogelijks nóg meer bijdraagt tot het verhaal, de emoties en de portrettering van de Gris dan de graphics. Stuk voor stuk is iedere track een orchestraal hoogstandje.

GRIS is eerder een ervaring dan een doorsnee game.

Bovendien zijn de sound effects al even gedetailleerd als de graphics, wat de spelwereld leven, geloofwaardigheid en diepgang inblaast. Denk bijvoorbeeld aan het zachte getik van je schoenen op de stenen ondergrond van een verlaten ruïne, de spatjes water die weerklinken wanneer je in een ondergrondse plas plonst of de echo’s van tjirpende vogels in een zonovergoten, herfstig bos. Net zoals het grafische is ook het auditieve rijk in zijn soms abstracte maar altijd herkenbare soberheid. ‘Dromerig’ is misschien de omschrijving die er nog het best bij past.

Sierlijk in zijn eenvoud

Op vlak van gameplay trekt developer Nomada Studio diezelfde lijn verder. GRIS is een platformer met spatjes Metroidvania dat zichzelf nooit opdringt. Je kan in dit spel niet sterven, puzzels ‘mislukken’ nooit (je probeert ze gewoon opnieuw), er zijn geen laadschermen, de hele wereld is verbonden, er zijn geen vijanden, monsters of valstrikken die je het leven zuur maken – je ervaart als buitenstaander gewoon de reis van een jongedame die doorheen een abstract en vreemde maar adembenemend mooie wereld trekt. Nooit heb je het gevoel dat je jezelf als speler moet bewijzen of dat je te kort schiet qua mechanische skills of puzzle-solving capabilities. Je geniet gewoon mee van de ongedwongen en meeslepende rit die Gris aflegt in deze betoverende wereld, meer niet.

Bovendien zijn de sound effects al even gedetailleerd als de graphics.

Het enige waar je je qua gameplay mee moet bezighouden, is Gris bewegen doorheen de spelwereld. Je kan enkel naar links/rechts lopen en springen. Naarmate je vordert in het spel, unlock je nog een paar extra moves. Één van die powerups is het transformeren in een vierkant blok, waarmee je tegen de wind in kan stappen of broze ondergrond kapot kan pounden.

Een andere is een double jump en glide waarmee je jezelf op bepaalde plaatsen de lucht in katapulteert. Het is bijlange niet ingewikkeld en meestal zelfs voor de hand liggend wat het spel van je vraagt, en toch blijft het enorm leuk om die platforming secties te doorlopen, wellicht door de absolute schoonheid van de beelden en geluiden die er mee gepaard gaan.

Waarom niet?

Hoe zit het met herspeelbaarheid?

GRIS is lineair en legt een zware focus op het verhaal en de thema’s die zo daarmee aangekaart worden. Eens je de boodschap ontsluierd hebt, het verhaal kent en de ervaring hebt beleefd, is het dan nog de moeite om deze titel nog eens te spelen? Bovendien is de gameplay ook niet uitdagend genoeg om telkens opnieuw dezelfde onveranderlijke puzzels te doorploeteren. Je kan je dus ergens terecht de vraag stellen of GRIS qua herspeelbaarheid niet te kort schiet.

Ondanks al die argumenten zie ik mezelf deze game ongetwijfeld nog tientallen keren uitspelen, al zal dat zoals de meeste dingen in het leven afhangen van persoon tot persoon. Nogmaals: GRIS is eerder een ervaring dan een doorsnee game. Net zoals mensen hun favoriete films meermaals bekijken, meerdere keren naar een museum trekken om hetzelfde schilderij te bezichtigen, dagelijks hun favoriete liedjes beluisteren of tientallen keren hun lievelingsboeken lezen, zo beschikt GRIS over dezelfde schoonheid (voor mij dan toch) om mij in de toekomst terug te lokken. Wat je ziet, hoort en voelt is adembenemend mooi, dus waarom zou je daar van tijd tot tijd niet nog eens een bezoekje aan brengen ook al weet je wat je te wachten staat?

 

9,0
Reviewscore


Conclusie van Niels

Als je interesse in gamen voorbij het zuiver competitieve gaat, dan moet je GRIS gewoon gespeeld hebben. Zo simpel is het. Dit is eerder een ervaring dan een game. GRIS slaagt er bovendien in om met al die schoonheid meer te doen dan het simpelweg op je scherm te kwakken en door je speakers te blazen. De graphics en muziek lopen naadloos over in de gameplay en het verhaal, en vormen samen een perfect gebalanceerd geheel. Uiteindelijk is het een kwestie van smaak, maar voor mij is GRIS in alle opzichten een kunstwerk. Doe jezelf een plezier en leg deze onder je kerstboom.
  • Emotioneel verhaal dat zonder woorden overgebracht wordt
  • Extreem mooie artstyle, animaties en kleurenpallet
  • Soundtrack en geluiden zijn gewoonweg prachtig
  • Eenvoudige maar leuke platforming
  • Perfecte balans tussen geluid, beeld, gameplay en verhaal
  • Eerder een interactief kunstwerk dan een ‘gewone’ game
  • Repetitief voor mensen die totaal geen interesse hebben in het audiovisuele of het verhaal
  • Weinig herspeelbaarheid voor dezelfde groep mensen als in bovenstaand puntje