Far Cry: New Dawn

7,5
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Far Cry: New Dawn

"De light RPG-elementen zijn een welkome toevoeging"

do 14/02/2019
Gereviewed door Lazlo
2 reacties

De post-apocalyps. Het is een setting die we de voorbije decennia wel vaker zagen opduiken in games. Bijna altijd wordt de boel dan grijs en grauw afgeschilderd, met waar je ook kijkt vervormde en getormenteerde figuren, gebukt onder een overdosis miserie en – in de meeste gevallen - radioactiviteit. Niet zo in Ubisoft Montreal’s jongste Far Cry-titel. Welkom in Hope County 2.0. Een plek die mogelijks nog erger is dan het origineel.

Het is de bewoners van Hope County niet gegund. Waar ze nog niet zo lang geleden met een heuse religieuze sekte moesten afrekenen, werden ze vrijwel meteen daarna ondergronds gedwongen in de nasleep van een nucleaire ontploffing. Je zou denken dat je na zo een harde reset eindelijk tijd zou hebben om alles op je gemakje opnieuw op te bouwen, maar niets blijkt minder waar. Voor je het weet komt de volgende bende gewelddadige gekken de boel op stelten zetten.

Exit rednecks

Als er één voordeel mag bestaan in deze semi-directe sequel op Far Cry 5, is dat de gewelddadige Christelijke sekte van Joseph Seed een nieuwe weg insloeg. De schietgrage rednecks hebben letterlijk het licht gezien en geloven dat de nucleaire ontploffing van jaren eerder een laatste signaal was van God om het anders aan te pakken. Terug naar de basics, met een eenvoudig leven in houten hutjes binnen een afgesloten community. Veel van de sekte hoor je niet, terwijl ze zich afzonderen in New Eden; een klein hoekje in Hope County waar ze weinig mensen echt in de weg lopen.

Hoewel Far Cry voor de eerste keer zich waagt in een post-apocalyptische setting, is New Dawn wel degelijk een duidelijk deel van de Far Cry-familie.

Meer zelfs, Seed’s volgers hebben deze keer af te rekenen met dezelfde vijand als jij. Overal in het land valt een agressieve bende waaghalzen binnen om de boel kort en klein te slaan. De Highwaymen – zoals ze zichzelf dopen – staan binnen Hope County onder leiding van The Twins; een tweetal uitermate opvliegende dames die niets liever doen dan een eigen dictatuur, gebaseerd op angst en geweld, op te zetten. De dames mogen dan niet zo gelovig zijn als de antagonist in Far Cry 5, hun aanpak ligt akelig dicht bij die van Joseph Seed. Alle grondstoffen in de regio inpalmen, te pas en te onpas onschuldige burgers gevangen nemen, tegenstanders van hun beleid als voorbeelden ten dode ophangen langs de weg, noem maar op.

Herkenbaar

Je leest het al. Hoewel Far Cry voor de eerste keer zich waagt in een post-apocalyptische setting, is New Dawn wel degelijk een duidelijk deel van de Far Cry-familie. Overal in de County dreigt gevaar, Highwaymen vallen je op eerste zicht vrijwel meteen aan, en je bent samen met de lokale bevolking op overleven aangewezen. De game steekt het niet onder stoelen of banken dat jij één van de enige mensen bent die Hope County kan redden van de erbarmelijke tijden die het doormaakt. De spelwereld krijgt dan wel een maffe make-over, compleet met albino-dieren en woekerbegroeiing van een natuur die zijn rechtvaardige plek langzaamaan terug opeist, inhoudelijk is deze game zeer herkenbaar.

Wanneer je naar New Dawn kijkt door de bril van “weer gewoon een nieuwe Far Cry” moet ik jammer genoeg vaststellen dat hij me minder doet. Het verhaal weet me nooit echt vast te grijpen in geen enkel van z’n drie hoofdstukken. De game gooit je ook vrijwel meteen in het gekende Far Cry-openwereld-stramien waar we intussen wel vertrouwd mee zijn. De intromissie geeft je ook ditmaal weer een gekende introductie tot de nieuwe antagonisten, met de gebruikelijke gruwel en “oh no they didn’t” momenten, om je dan weerom op een haar na te laten ontsnappen. Misschien heb ik deze spelstructuur nu al een beetje te vaak gezien, maar het deed me in ieder geval niet veel. Het wordt tijd dat er wat meer geïnnoveerd wordt op de herkenbare formule.

Licht RPG kantje

Dit gezegd zijnde tracht Ubisoft Montreal wel toevoegingen te doen om alles fris en nieuw te houden. De light-RPG-elementen zijn daar het beste voorbeeld van. Voortaan zijn wapens en voertuigen in de game in verschillende tiers opgedeeld die overeenstemmen met de drie verschillende levels die vijanden kunnen hebben. Wie met een Tier 1 wapen een Tier 3 vijand tracht neer te halen, heeft een heuse uitdaging voor de boeg. Daardoor kunnen sommige vijanden bijna als een bulletsponge aanvoelen, wanneer je niet met de juiste gear ten strijde trekt. Gelukkig gaat dit nooit zo ver als in pakweg Tom Clancy’s The Division en is er steeds een right tool for the job.

Het verhaal weet me nooit echt vast te grijpen in geen enkel van z’n drie hoofdstukken.

Door de post-Apocalyptische setting ligt er ook een sterkere focus op crafting. Overal in de spelwereld vind je materialen waarmee je nieuwe wapens voor je arsenaal, voertuigen of combat items zoals health kits in elkaar kan flansen. Iedere fysieke locatie heeft een reeks crafting materials verstopt liggen, er vallen ook te pas en te onpas supply drops uit de lucht, planten kan je plukken om in health items te verwerken, zelfs wanneer je een dier opjaagt en vilt, kan je die verkregen items inruilen voor dingen als scrap en duct tape. Handig is dat wanneer je de nodige voorwerpen weet in te zamelen voor een nieuw wapen of voertuig, je die dan in je thuisbasis of in de verschillende veroverde outposts in de spelwereld kan spawnen zonder enige meerkost. Het is een extra laag over de gebruikelijke Far Cry-formule die ik in ieder geval kan smaken.

For Prosperity

Craften doe je – onder andere – in Prosperity. Dat is de naam van je uitvalsbasis in New Dawn, waar je met een groepje herkenbare en nieuwe personages een nieuw leven tracht op te bouwen, ondanks het terreur van de Highwaymen. Onder andere de familie Rye – gekend uit Far Cry 5 – staat weer op het voorfront van de strijd tegen het lokale kwaad. Prosperity is een kleine nederzetting in opbouw waar je eerst handige medewerkers naar moet lokken door hen te helpen elders in de county. Zo is er een hippietrien die je in ruil voor het redden van haar wietoogst wel wil helpen geneesmiddelen te craften, of een nerdy post-internet hipster die zijn eigen offline Google Maps-meets-Wikipedia platform wil bouwen.

Eens die helpende handen hun plekje in Prosperity in hebben genomen, kun je hun aandeel in de nederzetting upgraden met Ethanol. Die grondstof kun je van de Highwaymen stelen door onder andere hun verschillende Outposts te veroveren, of door hun trucks met Ethanol te stelen. Als je bijvoorbeeld de weapons workbench een upgrade geeft, kan je een hogere tier wapens craften. Op het eerste zicht lijkt het hele homebase upgraden een beetje busy work om je wat af te leiden van het relatief korte hoofdverhaal van de game, maar wanneer je tijdens missies tegenover een hoop sterkere vijanden komt te staan, wordt al snel duidelijk dat het een essentieel onderdeel van het spelverloop vormt. Het upgraden van Prosperity zorgt op zijn eigen manier dus ook voor de nodige afwisseling, zij het met herkenbare Ubisoft open wereld-elementen.

Expeditie Roger(son)

Heb je het echt even gehad met de gebruikelijke gameplayloop van deze Far Cry, dan kan je in Prosperity wel een keertje met Roger gaan praten. Deze Franstalige Canadees trekt er maar al te graag met zijn helikopter (de Grosse Patatte) op uit om jou op expeditie te sturen. Tijdens expedities infiltreer je door Highwaymen gekaapt gebied waarin een supply drop door hen bewaakt wordt. Dit soort drops hebben een GPS tracker, zodat ze steeds weten waar je bent, eens je met het pakketje gaan lopen bent. Het doel is met andere woorden om het pakketje te halen, waves van vijanden neer te maaien, en dan weer opgepikt te worden door Roger met zijn vliegende aardappel. Uiteraard met uiteenlopende materials als beloning.

Het upgraden van Prosperity zorgt op zijn eigen manier dus ook voor de nodige afwisseling.

De Expeditions voelen duidelijk aan als korte missies die ontworpen zijn om met twee spelers te spelen. En dat kan ook, met de co-op features van de game. Je kan ofwel een AI kompaan met je meevragen op missie, of je kan een vriend of vriendin vragen mee te spelen, wat duidelijk de leukste optie is. De moeilijkheidsgraad voor Expeditions alleen ligt best wat hoger dan gebruikelijk in de game. Een redelijk basic AI-kompaan doet niet bepaald veel goeds in zulke situaties.

Ruwe kantjes

Hoewel we vandaag in een wereld leven waar aan de hand van post-launch updates heel wat kinkjes uit kabels kunnen gehaald worden, moet ik het toch even hebben over de afwerking van New Dawn. Hoewel de game over het algemeen best lekker speelt, zoals we in deze reeks intussen wel gewend zijn, ontbreekt het hem toch op bepaalde vlakken van afwerking. Zo ben ik meerdere bugs en glitches tegengekomen die ervoor zorgen dat in- of uitstapen bij een voertuig dubbel zo lang duurde, wat lastig is wanneer je snel vanachter het stuur weg wil springen om de strijd met wat Highwaymen aan te vatten. Ook konden tegenstanders me steeds probleemloos raken wanneer ik achter een voertuig schuilhield.

De AI van vijanden en companions is niet om over naar huis te schrijven. Meer dan eens heb ik tegenstanders breinloos tegen een muur zien lopen, of vast zien zitten in de omgeving achter een steen of doos. Wanneer ik mijn companion op een tegenstander afstuur om een stealth kill te maken, gebeurt het dat die op de vijand afloopt, recht in die zijn gezichtsveld, zonder opgemerkt te worden. Het zijn zulke dingen die de immersie breken en me nog het hardste storen. Bovendien presteert het spel grafisch op PS4 niet altijd even stabiel, met textures die laat inladen, props die op het laatste moment tevoorschijn schieten, en momenten waarop de framerate een dip neemt. Ik verwacht toch echt wel wat meer polish van een studio als Ubisoft Montreal.

Mooi

Dat gezegd zijnde ziet de spelwereld er op veel momenten alsnog behoorlijk indrukwekkend uit. We zitten hier nog steeds in dezelfde Far Cry 5-setting, maar dan helemaal vervormd door de nucleaire winter waar Hope County net doorheen ging. Wegen en velden zijn rijkelijk begroeid met paarse bloemen, de lucht toont ’s nachts een prachtig noorderlicht en de dieren hebben allemaal een witte albino-vacht gekregen. De lichteffecten zijn bij momenten fenomenaal.

Het wordt tijd dat er wat meer geïnnoveerd wordt op de herkenbare formule.

Qua sounddesign kan je ongeveer hetzelfde verwachten als in Far Cry 5 met een hoop hergebruikte soundeffects en herkenbare stemacteurs. Daartussen flansen de makers nu opzwepende hip-hop die door de Highwaymen grijsgedraaid wordt. Gelukkig unlock je al snel een tweede radiozender met rustige nummers om dat kabaal te counteren.

 

Releasedatum
15/02/2019
7,5
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Lazlo

Far Cry: New Dawn is een zeer herkenbare ervaring voor iedereen die de voorbije jaren een vorig deel in de serie speelde. De light RPG-elementen zijn een welkome toevoeging, maar over de hele lijn zit er toch wel wat sleet op de formule. Het verhaal volgt een iets te herkenbaar stramien, maar ditmaal zonder echt sterk uitgewerkte antagonisten. Het is voornamelijk de relatief lage graad van afwerking die te veel roet in het eten gooit om deze game echt een hoog cijfer toe te gooien.
  • Sterke focus op crafting klopt in het geheel
  • Light RPG-elementen zorgen voor frisse wind
  • Interessante take op het post-Apocalyps gegeven
  • Iets te slordig afgewerkt
  • Verhaal en antagonisten zijn niet bepaald memorabel
  • Er zit sleet op de Far Cry-formule

2reacties

"Er zit sleet op de Far Cry-formule"

Doet me denken aan Assassin's Creed. Toevallig ook van Ubisoft. Minimale toewijding tot de sales zakken en dan er iets aan doen.

Rating:0

Jup! En dat te denken dat de Far Cry-formule al een verbastering was van de Assassin's Creed-formule :-) Nu ja, de game blijft amusant.

Rating:0