Fallout 76

6,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Fallout 76

"Binnen een jaar is dit een heel andere game"

di 27/11/2018
Gereviewed door Ronald
0 reacties

Een online game in het Fallout-universum stond al een jaar of tien in de steigers, en de belofte wordt eindelijk waargemaakt met Fallout 76. Of toch een deel van die belofte… Het minste wat je van de game kunt zeggen is dat hij wellicht niet de nieuwe Fallout-titel zal zijn die je had verwacht. Mijn verslag van een verrassende, behaaglijke, hallucinante, maar bij momenten ook wel knap frustrerende trip.

Ik weet niet hoe dat met jullie zit, maar ik word altijd intens gelukkig wanneer ik een mix van doo-wop-deuntjes en geweerschoten hoor. Zeker wanneer het nummer van het moment zich naar zijn orgelpunt werkt, en je preciés op dat moment je tegenstander finaal vloert met een beslissende voltreffer. Een Fallout-game - éénder welke Fallout-game - spelen maakt een soort compulsie in me wakker waar ik met moeite weer uit geraak. Dat komt in de eerste plaats door de betoverende wereld waarin de games je brengen: hij is vuil en teneerdrukkend, maar er sijpelen ook geregeld morzels menselijkheid tussen het puin en de lelijkheid door.

De op een vreemde manier behaaglijke werelden die Bethesda Game Studios neerzette in Fallout 3 en 4 (en, daarvoor, Interplay in de twee eerste games) online brengen: het was iets waarvan zowel de fans als de makers van Fallout al een hele tijd liepen te dromen. En ineens viel eerder dit jaar de - euh - bom, een paar weken voor E3: Bethesda zou van de nieuwe Fallout een soort shared world experience maken, waarin je samen met andere onlinespelers de woestenij van het West Virginia na de bom mocht ontdekken.

Zonder interactie met NPC's, luidde het: alle drama moest van spelers onderling komen. Het was een ambitieus plan, dat... ach, laat ons het eerst even over een paar andere dingen hebben.

Wat je eerst moet weten

Voordat ik overga tot een dissectie van de tientallen uren die ik in Fallout 76 heb doorgebracht, wil ik even wat dingen scherpstellen. Het is een polariserende titel onder fans, en het is belangrijk dat hij op de juiste dingen wordt afgerekend. Neem de volgende bedenkingen daarom eerst snel aan boord.

1. Het is geen 'gewone' Fallout

Fallout 76 lijkt, qua gamewereld, perspectief, gameplay en - helaas ook - graphics, als twee druppels water op Fallout 3 en Fallout 4. Maar het is géén 'grote' Fallout-game: het is een experiment in een lichtjes verschillend genre, min of meer zoals Fallout Shelter een zijstapje naar de managementgame was, en Fallout Tactics: Brotherhood of Steel (2001) een excursie naar een tactische game. Het online-element, en de aanpak daarvan, maakt een compleet andere game van Fallout 76.

2. Binnen een jaar is dit een heel andere game

Het is duidelijk dat Fallout 76 een livegame is, en dat Bethesda er de komende maanden tot jaren nieuwe content aan zal toevoegen. Een levende game, zo bewezen heel wat andere titels al in het verleden, kan er enkele maanden later al héél anders gaan uitzien. Bethesda gaf bijvoorbeeld al aan dat er in de toekomst zelfs nieuwe vaults kunnen opengaan. Het zou kunnen dat een paar van de bedenkingen die ik zometeen maak de komende weken zullen opgelost zijn, maar het lijkt me anderzijds weinig waarschijnlijk dat ze helemààl zullen weggevaagd zijn: daarvoor zitten de problemen van Fallout 76 te diep geworteld.

3. De endgame wordt een steile klim

Ik werd gebrieft over wat de endgamecontent van Fallout 76 gaat inhouden (hint: het heeft met nucleaire raketten te maken), en dat zijn dingen die je als Einzelgänger nooit voor elkaar zult krijgen. Het is absoluut mogelijk om de hele game in je uppie te spelen én je ook een beetje te amuseren tijdens die rit, maar de epische gebeurtenissen zul je noodgedwongen in groep moeten ondergaan. Fallout 76 is een game die je alleen kùnt spelen, maar zo eigenlijk niet is bedoeld. Het hele design van de game hangt vast aan het samenspel van meerdere spelers.

Wat WEL werkt

Je had ongetwijfeld de niet al te hoge score al zien passeren, dus laat ons beginnen met wat ik wél goed vond aan Fallout 76. Want er zijn gelukkig wel een paar dingetjes.

1. Het visuele idioom van Fallout schittert opnieuw

De Fallout-reeks nam de afgelopen twintig jaar meerdere vormen aan, veranderde tien jaar geleden dramatisch van perspectief (van isometrisch naar first of third person) en verscheen op een brede waaier aan platformen. Maar de visuele bouwstenen zijn al die tijd hetzelfde gebleven. De blauwe jumpsuits met gouden bies, de gele Supermutants, de Deathclaws, de wapens, de facties (zowel de Brotherhood of Steel als de Enclave maken een comeback in deze game), de Pip-Boy: alle vormkernmerken zijn in volle glorie terug. Wie tuk is geraakt op Fallout, zal zich meteen thuis voelen in Fallout 76.

2. Een geloofwaardige wereld

Fallout 76 ziet er visueel verouderd uit, en de schietmechanieken zijn schrijnend inaccuraat. Maar dat wrijf ik de game niet aan: die euvels waren er ook in het bejubelde Fallout 3, en de wereld die de makers voor de spelers hebben neergezet in deze game voelt even geloofwaardig aan als die van die inmiddels al tien jaar oude voorganger. Net zoals in de voorgaande games begin je aan Fallout 76 op je tandvlees, in een fors bedreigende omgeving en met een minimum aan middelen, en krijg je gaandeweg meer en meer macht over de wereld.

3. Plaatsen zijn minivertellingen

Een van de charmantste elementen in eender welke Fallout-game is dat je artefacten van vervlogen levens tegenkomt en kunt doorpluizen. Levens die vaak op een vreselijke manier aan hun einde zijn gekomen, maar die via hun lijk of hun laatst opgenomen woorden vaak heel wat emotionele diepte laten zien. Zoals die dooie op het dak van een brandweerstation die een kringetje van teddyberen rond zich had opgezet om toch maar niet alleen te sterven. Zo'n minivertellingen kom je wel vaker tegen in Fallout 76, en ook het satirische element is weer helemaal terug: de Fallout-reeks is altijd al een rake parabel geweest over de menselijke fascinatie met - en onderwerping aan - technologie, en dat komt in een paar details die je zult tegenkomen weer bij uitstek naar boven.

4. Nieuwe gameplay-accenten

Wie een kei was in de voorgaande Fallouts zal weinig moeite hebben om de gameplaymechanieken en -systemen van Fallout 76 te doorgronden. Maar toch zijn er heel wat details veranderd. Craften speelt nu bijvoorbeeld een véél grotere rol: in de single player-games uit de reeks kon je dat element vergeten en toch een heel eind doorheen het spel geraken, in Fallout 76 is het van cruciaal belang om je materieel in orde te houden. Ook moet je bij momenten eten en drinken, wat de druk verhoogt om op plundertocht te gaan in iedere locatie die je aandoet. Voedsel kan rotten. Wapendegradatie uit Fallout 3 en Fallout: New Vegas is terug, waardoor het altijd opletten is welke wapens je meezeult. In essentie is Fallout 76 qua gameplay gelijkaardig aan de twee vorige titels, maar dan in Hardcore Mode.

5. Faire progressie

Een tip: speel minstens de eerste cluster van de verhaallijn door, want tijdens die queestes verzamel je een hoop middelen die je erg nodig zult hebben in je verdere omzwervingen. Middelen zijn overigens relatief vlot te vinden: na een paar tientallen uren moest ik eventjes met alleen een honkbalknuppel terug naar plaatsen die werden bevolkt door creaturen met een laag level omdat al mijn wapens gebroken waren, maar die waren na een korte plundertocht weer gefixt. Verder dan dat schaal je rustig mee op qua personagelevel, wapens en uitrusting naarmate je verder naar de buitenkanten van de kaart loopt. Zelfs Supermutants houden relatief snel in de game op met schrikwekkend te zijn, omdat je vrij vroeg in je progressie over de juiste wapens beschikt om ze neer te leggen.

Wat NIET werkt

Ik heb dus wel een beetje lof voor Fallout 76, maar op dit punt kan ik het niet langer ontwijken: de frustraties die de game bij me veroorzaakten waren helaas overweldigend groot. So here goes.

1. Het vernieuwde V.A.T.S. is vreselijk frustrerend

Bethesda veranderde het hele opzet van V.A.T.S., het element dat in de voorgaande games het combatsysteem eventjes van een actiegame verandert in een turn-based rpg. In Fallout 4, New Vegas en 3 kon je via V.A.T.S. de tijd eventjes vertragen, waardoor de gameplay een fors keuze-element in zich droeg: zelfs met een minimum op het gezondheidsbalkje en zonder al te veel middelen kon je jezelf toch nog uit een penibele situatie redden. In Fallout 76 zit dat vertragende element niet: V.A.T.S. is hier in essentie gedegradeerd tot een richtsysteem, dat een minieme meerwaarde biedt bovenop de pure actiebehendigheid die je nodig hebt om je tegenstanders om te leggen. Het zuigt het plezier uit iedere gewelddadige confrontatie.

2. Het is een waarachtig B.U.G.-fest

Normaal gezien maal ik niet zo om wat framedrops en een paar rare bugs in een game. Dat Fallout 76 zò is vergeven van de onvolmaaktheden dat het niet meer mooi is. Tot zelfs een gamebrekende bug na het eerste ùùr van de game toe. De vele, rare, frustrerende onvolmaaktheden slaan de game kreupel.

3. Er is te weinig te D.O.E.N.

Na ongeveer de eerste tien uur spelen wilde ik mijn personage terugsturen naar Vault 76, terug naar zijn eigen bed, om daar een beetje in te gaan liggen huilen. Niet omdat de wereld zo schrikwekkend was, wel omdat er zo hemeltergend weinig in gebeurt. Dat heeft natuurlijk te maken met het feit dat er geen nederzettingen zijn, die de eenzaamheid van de voorgaande games een beetje braken: iedereen is hartstikke dood, alleen op hol geslagen robots en gemuteerde beesten blijven over, en dat geeft de game een compleet andere dynamiek. Missies worden in gang gezet door een dooie, via computerterminals of door middel van holotapes die je in je Pip-Boy-polscomputer kunt opladen. Het beperkt aanzienlijk de emotionele resonantie die de gebeurtenissen hebben.

4. De andere spelers zijn S.A.A.I.

Toen ik op Gamescom de multiplayer van Fallout 76 besprak met Bethesda-VP Pete Hines, legde hij me uit hoe de game spelers toelaat om een schurftige zak tegenover elkaar te zijn, maar daar ook wel voor worden bestraft door middel van een prijs op hun kop. Ik ben tijdens mijn vele tochten door Appalachia een paar teringlijders tegengekomen, die zonder aanleiding op me begonnen te schieten (wat meestal niet zo goed voor hèn uitdraaide), en eentje met een aanzienlijk hoger level dan ik schoot me neer en pikte mijn zorgvuldig verzamelde loot.

Maar over het algemeen viel het me op hoe voorbeeldig iedereen zich gedroeg, zeker voor een game waarin er eigenlijk weinig anders te beleven valt dan een beetje op elkaar schieten. Of waren ze gewoon apathisch geworden van de vreselijke saaiheid van de hele omgeving? In ieder geval: pogingen van Bethesda om spelers bij elkaar te brengen zijn een maat voor niets. Meermaals ving ik een van de getimede events aan, met een andere speler in de buurt als hulp, maar koos die op cruciale momenten het hazenpad. De events waren ook dingen waaraan bijzonder weinig lol te beleven viel.

5. Het verhaal is Z.W.A.K.

Er is een kernverhaal in Fallout 76, maar het is in essentie niet meer dan een fors uitgerokken tutorial. Het is ook erg versnipperd: vier clusters van missies volgen elkaar min of meer op, maar zeker de drie laatste kunnen naar eigen keuze worden aangevat. Het interessantste verhaal dat in Fallout 76 zit is eigenlijk een zijmissie, waarbij je het schrijnende lot van de Overseer van de ondergrondse bunker achterhaalt. Maar de verhalende content is vooral kort, versnipperd en irrelevant.

 

Releasedatum
14/11/2018
6,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Ronald

Het voelt niet helemaal juist om een game met een lage score naar huis te sturen omdat de ontwikkelaar tenminste creatieve risico's durft te nemen met een van zijn dragende franchises. Maar ik kan er niet omheen dat het experiment van Fallout 76 gewoon niet is gelukt. Met ieder uur dat je dieper in de woelige bossen en bergen van West-Virginia trekt stapelen de frustraties zich verder op, en de schaarse momenten van briljantie kunnen niet op tegen de vele, vele teleurstellingen. Ik zal nog dieper in Fallout 76 gaan, tot zelfs aan de hoge level cap: de wereld heeft opnieuw een onbeschrijfelijke aantrekkingskracht op me, ondanks de vele, vele teleurstellingen die ik erin tegenkwam. Maar ik kan jullie met de beste wil van de wereld niet aanraden om hetzelfde te doen.
  • Het uitzicht en het gevoel van een typische Fallout-game
  • Geloofwaardig geconstrueerde na-de-bom-wereld
  • Een paar schrijnend mooie accenten
  • Nieuwe en onverwachte gameplay-accenten
  • Faire progressie
  • Vernieuwd V.A.T.S.-systeem werkt niet
  • Enorm veel bugs
  • Weinig te beleven
  • Interactie met andere spelers is quasi onbestaand
  • Zwak tot onbestaand verhaal