Tijdens Gamescom 2013 namen we deel aan een uitgebreide discussie met de ontwikkelstudio en hun enthousiasme, gecombineerd met de wil om hun tweede spel nog beter te maken als Endless Space, overtuigde ons ervan dat de lancering pas een feit zou zijn wanneer Endless Legend honderd procent op punt zou staan. Een jaar later kregen we in Keulen nogmaals de gelegenheid aangeboden om met de ontwikkelaars een babbeltje te slaan en mede dankzij het Games2Gether-initiatief wisten ze perfect waar er aan moest worden gesleuteld. De Early Access-feature hielp hen een groot testpubliek bij elkaar te sprokkelen en de feedback stroomde binnen zoals nooit tevoren. Het eindproduct zou dan ook foutloos en fenomenaal goed moeten zijn, maar toch blijven we op enkele vlakken in de kou staan. Laat het je als strategiefan echter niet aan je hart komen, want de eigenheid van de facties gecombineerd met intuïtieve ideeën maken dat euvel ruimschoots goed.
The good...
Laten we beginnen bij een van de sterke Endless Legend-componenten: de facties. Je moet het tenslotte maar durven: op voorhand de gamewereld ervan op de hoogte brengen dat een onevenwichtige balans tussen de strijdende naties een streefdoel is. Zelden waren ontwikkelaars zo openhartig over hun bedoelingen. Stel je voor dat Riot Games zou verkondigen dat een specifieke Hero de favour of the month zou worden. De MOBA-wereld zou onmiddellijk op zijn kop staan. Amplitude hield echter voet bij stuk en daarom konden zij zoveel unieke eigenschappen aan hun facties koppelen, waardoor je het spel letterlijk op acht verschillende manieren kan ervaren.
4x-games en het strategiegenre in het algemeen draaien om vier intrinsiek verplicht aanwezige elementen: het ontdekken van uitgestrekte gebieden, het uitbreiden van initieel kleinere nederzettingen, de baas spelen over anderen en indien ze opstandig worden het elimineren van de rotte appels. Oorlog verklaren met vijandige facties hoort daarbij, maar wat als we jullie vertellen dat The Roving Clans dat helemaal niet kunnen? Stel het je voor: je kruipt in de rol van deze factie, bouwt een territorium uit om u tegen te zeggen, maar vervolgens beslissen enkele andere facties om jouw eigendommen te omsingelen. Je staat machteloos, want vooraleer zij één vinger naar je uitsteken, kan je niets beginnen tegen hun strategische voorbereiding... Om dat enigszins te compenseren worden de steden van deze harmonisch ingestelde wezens op de rug van gigantische insecten gebouwd, waardoor je jezelf kan herpositioneren wanneer het in de omgeving te warm wordt.
The somewhat less good
Wanneer je ervoor opteert om in de huid van The Roving Clans te kruipen, verandert één van de kernelementen die Endless Legend bevat drastisch. Je kan niet langer zelf de aanzet geven tot de dwangmatige kolonisatie van kleinere facties, en de AI zelf helpt je ook niet veel vooruit. De computergestuurde eenheden zijn namelijk te passief geprogrammeerd, waardoor ogenschijnlijk interessante mapindelingen geen leven in de brouwerij kunnen brengen. Aanvankelijk voel je je in je nopjes: je construeert gebouwen, verkent de briljante omgeving, maar na verloop van tijd bloedt het spel dood. Waarom? Er gebeurt slechts heel erg sporadisch iets waarop je dient te reageren, want vijandigheid is een zeldzaam iets en dat gegeven ruïneert de intuïtieve eigenschappen van de Roving Clans.
De Cultists-natie biedt compleet het tegenovergestelde aan, want zij moeten en kunnen vechten om hun imperium te vergroten. Zij worden op een andere manier belemmerd, namelijk door de limiet van één uitvalsbasis. Hun enige uitweg is het indoctrineren van onschuldige of onmachtige burgers die vervolgens hun vrijheid opgeven om voor hun nieuwe baas opdrachten uit te voeren. De verschillen tussen de aanwezige facties vraagt om een aangepaste aanpak en aangezien zelfs de bouwstijl uiteenlopende kenmerken bevat, voelt de eerste keer dat je met een nieuwe factie speelt quasi als een volledig nieuw spel.
Auriga v2.0
Endless Legend speelt zich binnen hetzelfde universum of als diens voorganger Endless Space, maar de gebeurtenissen liggen op een ander uiteinde van de figuurlijke tijdlijn. Dat we plots ettelijke lichtjaren naar beneden zijn gedonderd, betekent wel dat er gelijkenissen terug te vinden zijn qua grondstofverdeling, want ook ditmaal beslissen voedsel-, industrie-, stof- en wetenschapspunten welke acties je kan ondernemen. Gelukkig blijkt ook de begane grond een overdaad aan bronnen te bezitten, waardoor het uitbreiden van kennis en mogelijkheden slechts een kwestie van enkele beurten is.
De structuur van Auriga wordt elk spel volledig willekeurig door de broncode gegenereerd, maar als strateeg kan je ook de details zelf naar je hand zetten vooraleer de actie losbarst. De keuze die de grootste impact op het spelverloop heeft, is natuurlijk het al dan niet gebruikmaken van de multiplayercomponent, maar dat is lang niet alles. Zo heb je onder meer in de hand welke factor de winnaar aanduidt, hoelang een spelletje mag duren en hoe uitgestrekt de wereld mag zijn. Hoewel het opslaan van je progressie geen enkel probleem vormt, is het zo eveneens mogelijk om een game dezelfde avond af te ronden zodat alle gebeurtenissen vers in het geheugen liggen. Dat is welgekomen, want een logboek zit er niet in.
Slank vechtsysteem
Het domineren van vijanden, hen angst inboezemen en ten slotte hopen dat ze zich overgeven: vechten behoort normaliter tot de belangrijkere features van een strategietitel. In Endless Legend ligt de nadruk echter vooral op het anticiperen op vijandige bewegingen en het uitbouwen van je steden om zo de tegenstand telkens een stapje voor te zijn. Dat wil niet zeggen dat er nooit gevochten wordt, integendeel zelfs. Toch hebben we de indruk dat er opzettelijk een light-dressing werd overgegoten om de complexiteit binnen de perken te houden. Zo zijn er officieel slechts drie eenheidtypes binnen een leger, die weliswaar kunnen worden gefinetuned. We bespraken reeds de unieke feeling die elke factie aan boord heeft en diezelfde uitgesproken details vind je ook terug tussen hun vechters. Afgrijselijke insecten of iets minder angstaanjagende tovenaars, op het zicht alleen kan je afleiden wiens kleuren een soldaat verdedigt.
De logica qua vechtstrategie wordt ook volledig gerespecteerd, want wie een boogschutter richting met speren bewapende vijanden stuurt, wordt met een pak poepklets naar huis gestuurd. De zeshoekige ondergrondvlakken bevatten ook voldoende hoogteverschillen om ideale uitgangsposities mogelijk te maken. De facties tonen ook respect voor dat reliëf, want door jezelf vlak onder een hoge rots te vestigen, ben je vrijwel onzichtbaar voor zij die bovenop de berg de horizon afspeuren naar vijandelijke bewegingen. Komt het dan toch tot een gevecht, dan geldt vaak de regel dat de sterkste partij wint. De factieleider, een krachtige held met attributen, bonussen en een eigen uitrusting, bepaalt voor een groot stuk hoe goed jij het ervan af zal brengen en hem verwaarlozen is dan ook het slecht mogelijke wat je kan overwegen.
Ieder zijn verhaal
Tot op een bepaalde hoogte kan je stellen dat Endless Legend naast diepgaande 4x-actie ook een RPG-element aan boord heeft, dankzij de upgradebare eenheden. Elke factie geniet bovendien van een onafhankelijk verhaal, waardoor er ook narratief voldoende te beleven valt. De queesten resulteren uiteindelijk, wanneer je ze afrondt, in een game-over voor je opponenten, maar elk spel zo beëindigen zal niet voor iedereen weggelegd zijn. De verhaallijn verandert namelijk nauwelijks wanneer je eenzelfde factie twee keer op sleeptouw neemt. Een extra portie dynamiek hadden we met open armen ontvangen, want nu wordt het kernwoord optioneel extra in de verf gezet: eenmaal je weet wat er te gebeuren staat, hoef je niet noodzakelijk allerlei taken uitvoeren om je nieuwsgierigheid te plezieren...
De hoge instapdrempel is in veel genregenoten een acuut probleem, maar Ampltitude heeft de terechte kritiek uit previews meegenomen en verscheept Endless Legend met een uitgebreide tutorial. De basisprincipes worden daarin naadloos uitgelegd, toch zal je na verloop van tijd met vragen zitten. Elke mogelijke feature in een inleidingslevel stoppen had het ontwikkelproces wellicht met maanden vertraagd en de community treedt hierbij als reddende engel op de voorgrond. Zoals we in het begin aanhaalden, ondersteunt de Franse studio het Games2Gether-initiatief en de hechte spelersgroep die al sinds dag één aan het spel heeft meegewerkt - door regelmatig feedback naar te pennen bijvoorbeeld - heeft ook alle ingewikkeldere elementen op een verstaanbare manier op het internet verduidelijkt. Daarop kan je als ontwikkelaar natuurlijk niet rekenen, maar wij als eindgebruiker maken er dolgraag gebruik van. Zo vormt het endgame niet langer een hindernis en heb je geen uren nodig om jouw uitgebreide imperium te leren managen.
Net niet te ingewikkeld
Technologische ladders kunnen 4x-avontuurtjes onnodige ingewikkeld maken, maar ook daar zal je geen last van hebben in Auriga. Alle technologieën binnen eenzelfde era kunnen onmiddellijk worden onderzocht, zodat je niet binnen eenzelfde gelinkte reeks moet blijven baggeren omdat je nu eenmaal zo begonnen bent. Na elk onderzoek wordt het volgende duurder en je moet x-aantal punten hebben opgesoupeerd vooraleer je de volgende era kan bereiken. Het wikken en wegen van de mogelijkheden wint zo aan belangrijkheid, want indien je niet onder vuur ligt, is het misschien mogelijk om de militaire vooruitgang binnen deze periode over te slaan en andere keuzes prioriteit te geven. Iedereen kan zijn eigen weg uitgaan, maar het doel blijft hetzelfde: iets uitbouwen waar de anderen u tegen zeggen.
