Empire of Sin

5,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Empire of Sin

The Sopranos, Boardwalk Empire, Mafia, the Godfather en ga zo maar door: ik ben wel fan van games, series en films over gangsters en de criminele onderwereld. Toen strategische maffia management game Empire of Sin voor het eerst aangekondigd werd, was ik dus behoorlijk excited. Al zeker omdat deze titel ontwikkeld wordt door Romero Games onder leiding van John Romero, die we natuurlijk kennen van Doom, Wolfenstein en Quake. Of deze Empire of Sin even crimineel goed is als de andere verdiensten op het palmares van Romero, lees je hieronder.

Waarom wel?

Welkom in de Drooglegging

Empire of Sin speelt zich af tijdens de Drooglegging in het Chicago van de jaren ‘20. De productie en verkoop van alcohol is gedurende deze periode verboden in de Verenigde Staten en dat geeft georganiseerde bendes de kans om het heft in eigen handen te nemen en daar serieus munt uit te slaan. Die woelige tijd, waar serieus wat afgezopen, gevogeld, vergokt en gemoord werd, is waar Empire of Sin plaatsvindt.

Die setting is meteen een van de grootste troeven van deze game. De Roaring Twenties zijn extravagant en het perfecte decor om een eigen criminele organisatie op poten te zetten. Bij de start van een nieuwe game (sandbox mode, aangezien er geen “gewone” verhalende campagne modus is) krijg je de keuze uit 14 crime bosses, waaronder een aantal iconische gangsters zoals Al Capone, elk met een aantal unieke combat, empire (voor gebouwen) en diplomacy perks. De herkenbaarheid van sommige personages is hier al meteen een opsteker.

Toffe setting

 

Met jouw gekozen crime boss bouw je vervolgens je rijk uit tot je de hele stad in handen krijgt. De gameplay doet op dat vlak denken aan de Civilization reeks, al valt die vergelijking snel in het water wanneer je dieper op de mechanics ingaat (straks meer hierover). Hoe dan ook is de setting prima gekozen. Door de vele casino’s, illegale brouwerijen, speakeasies (horecazaken die onder de toog alcohol verkochten) en bordelen waan je je echt in een crime game.

De setting is meteen een van de grootste troeven van deze game.

De soundtrack en voice acting zijn prima – er worden geen baanbrekende toeren uitgestoken maar ze vervullen zeker hun functie – en  dompelen je nog meer onder in het Chicago van de jaren ’20.

Waarom niet

Helaas is daarmee ook meteen het beste gezegd. Onder de motorkap vertoont Empire of Sin heel wat mankementen waardoor het eindresultaat ondermaats is en niet in lijn ligt met die positieve eerste indruk.

Waar zijn die win conditions?

Een eerste tekortkoming, misschien wel de belangrijkste, zijn de kern mechanics van de gameplay. Of eerder: er is weinig reden om op de meeste mechanics in te zetten aangezien er geen rechtstreekse of onrechtstreekse win conditions aan gekoppeld zijn. In Empire of Sin win je een game uitsluitend door andere crime bosses onder de grond te steken en zodoende hun territorium en assets voor jezelf te claimen.

Met allianties smeden of onnoemelijk rijk worden kan je simpelweg geen game winnen, dat kan enkel door andere crime bosses uit te moorden. Klassieke win conditions uit andere strategy games (een Science, Economy of Diplomacy win zoals bv. in de eerder vermelde Civ games) ontbreken, dus waarom zou je er je tijd aan verspillen?

Er zit tout court te weinig variatie in de combat.

Diplomatieke en economische strategieën worden nog meer naar de achtergrond verdrongen doordat combat en agressieve overnames héél efficiënt en makkelijk uit te voeren zijn. Combat verloopt turn-based en kan je voor het gemak vergelijken met de combat in XCOM: om beurten schieten, dynamiet smijten, een speciale move uitvoeren, healen, dekking zoeken en zo voort.

Te simpel...

Dat valt echter grotendeels in het water doordat je simpelweg vijandelijke etablissementen kan binnenstappen (hebben beroepscriminelen normaal geen bewaking?) en een ambush kan uitvoeren. Je crime boss, die aanzienlijk sterker is dan je andere crew members, kan tijdens deze verrassingsronde de meeste vijanden in één beurt afmaken en in de daaropvolgende beurt de overschot opkuisen. Enemies zijn verrassend slap, wat het goed uitgewerkte equipment en talent systeem van je crime boss én alle gang members in belang doet zakken.

Met kort op elkaar volgende combat encounters en een minimum aan strategisch denkwerk, zowel tijdens als buiten die knokpartijen, verover je zo al gauw de hele buurt. En de volgende, en die nadien, tot je ze alle 10 in handen hebt en je playthrough voltooid is. Veel voldoening put je zo natuurlijk niet uit je overwinning, maar goed.

Combat stelt teleur

Als je echt wil kan je wel een andere strategie hanteren maar aangezien je daar niet voor beloond wordt, laat staan dat je er een overwinning mee kan bereiken, heb je daar in de praktijk geen enkele reden toe. Combat wordt op die manier ook heel snel heel saai, mede doordat de omgevingen waarin je vecht alsook de vijandelijke manschappen vaak hetzelfde zijn.

Omgevingen zijn statisch, je kan bv. geen muren slopen of een toog aan flarden schieten, en dat is jammer. Er zit tout court te weinig variatie in de combat. De animaties tijdens gevechten (personages die bewegen, schieten, steken en zo voort) zien er houterig en stijf uit, als levensloze digitale marionetten die houterig doen wat hen opgedragen wordt.

De vijandige AI bevat bovendien tal van bugs, net zoals de meeste aspecten van Empire of Sin, maar daar kom ik straks op terug. Je kan combat encounters trouwens niet automatisch laten uitspelen maar moet zelf manueel alles ingeven, wat combat op den duur niet alleen saai maar ook frustrerend maakt.

Breweries en speakeasies zijn een pain in the ass

Even vervelend vond ik het stoken en verkopen van illegale drank. Als belangrijkste moneymaker tijdens de Drooglegging moet je nauwgezet je breweries en speakeasies opvolgen, want de drank die je klanten willen verandert voortdurend. Klinkt logisch, tot je letterlijk om de 5 minuten je drankkaart moet gaan aanpassen door het nodige (en zeer repetitieve) klikwerk, want ook hier heb je uiteraard geen mogelijkheid om dat geautomatiseerd te laten verlopen.

Dat lijkt in het algemeen de trend in Empire of Sin: veel overbodige kliks, menuutjes, mechanics en bevestigingen die tijd roven in plaats van je spelervaring plezanter te maken.

Weinig competitie

Er zijn zoals gezegd 10 buurten die je moet veroveren om de game te winnen. Elke buurt bevat zo’n 20 à 30 gebouwen waarvan je 75% in handen moet hebben om de buurt in ’t algemeen te bezitten. Het maakt niet uit hoe je de gebouwen in je buurt structureel indeelt, want rivaliserende bendes bouwen in vergelijking met jou heel traag hun imperium uit. Je moet echt je best doen om achter te raken.

En tot slot: bugs, bugs en nog eens bugs.

Eens je voorstaat, zeker met het overwicht van combat en ambushes, is het moeilijk om die voorsprong nog te verliezen. Strategisch nadenken wordt zo ook buiten combat encounters overbodig, je doet maar wat en het zal wel lukken. Moest de AI je wat meer uitdagen, dan was dit misschien interessanter geweest. Van de flikken heb ik ook niet veel gemerkt terwijl de “Suspicion” meter er specifiek op voorzien is om de groei van je business tegen te werken. Dan maar carte blanche!

Geen impact van relaties tussen personages

Iets waar ik oorspronkelijk veel van verwacht had waren de relaties tussen gang members onderling. Naarmate je gang members rekruteert en je rijk verder uitbouwt kunnen er relaties tussen je volgelingen ontstaan en dit zorgt er uiteraard voor dat je misschien een meer voorzichtige aanpak hanteert tijdens gevechten (of je strategie in het algemeen over een andere boeg zou gooien).

Betekenisvolle sidequests die het verhaal van je volgelingen verder ontplooien vind ik altijd een plus. Ook hier werd ik teleurgesteld omdat de relaties tussen personages in Empire of Sin vaak weinig verhalende meerwaarde toevoegen en je keuzes tijdens de dialogen bijna altijd tot hetzelfde resultaat leiden. Ze doen er dus niet echt toe en geven enkel die indruk. Het feit dat je crew members gewoon opnieuw kan inhuren als er iets is misgelopen breekt die geloofwaardigheid verder af.

Bug fiesta

En tot slot: bugs, bugs en nog eens bugs. Er zijn intussen al 2 patches geweest (een grote en een minder grote) maar toch blijven ze aanhouden. Glitches bij animaties, mission requests die buggen, pathing van NPC’s die blokkeert, missies zelf die buggen, en misschien wel de meest vervelende: units die in rook opgaan zonder waarschuwing of reden. Gewoon verdwenen, met equipment en al. Ok dan...

 
Releasedatum
12/01/2020
5,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Niels

Empire of Sin is een titel waar ik vol spanning naar uitkeek. Aan de oppervlakte lijkt de game ook veelbelovend. Zodra je er echter een uurtje of 2 hebt opzitten wordt het stilaan duidelijk dat er toch het één en ander mankeert, los van bugs en glitches die er op termijn wel uit zullen gepatched worden. Qua setting is het spel er boenk op, maar de uitwerking van de gameplay mechanics stelt teleur. Je kan je playthrough zo makkelijk cheesen met enkel combat dat diplomatieke en economische strategieën volledig in het water vallen. Het managen van je gebouwen voelt daarom eerder aan als een verplicht nummertje i.p.v. een goed uitgewerkt systeem of een waardige strategie. Meer realisme en variatie op vlak van gameplay was dus welkom geweest, net als een dieper uitgewerkt verhaal (of toch ten minste meer impact van de relaties die je tussen personages opbouwt). Je merkt in Empire of Sin de beginselen van een heel goede game, maar die komen helaas nooit tot uiting. Jammer, want dit had volgens mij het potentieel om een schot in de roos te worden.

  • Unieke setting
  • Equipment en talents zijn goed uitgewerkt
  • Voice acting en soundtrack
  • BUGS!
  • Combat is te makkelijk en repetitief
  • Gebrek aan win conditions buiten “military” win (belang diplomatiek en economie neemt af)
  • Veel overbodige interacties / kliks + geen auto-complete (van bv. combat of management opties)
  • Relaties tussen personages hebben weinig diepgang en geen echte impact

Commentaar toevoegen

Log in or to post comments