Downward Spiral: Horus Station

6,0
Reviewscore


Downward Spiral: Horus Station

"Downward Spiral: Horus Station is ambitieus..."

ma 02/07/2018
Gereviewed door Niels
0 reacties

Als klein manneke heb ik een periode gehad waarin ik later astronaut wou worden. Had ik toen Downward Spiral: Horus Station gespeeld, dan was mijn goesting waarschijnlijk rap over.

Deze narratieve sci-fi thriller van 3rd Eye Studios biedt je de keuze tussen VR of de klassieke ervaring met beeldscherm. Aangezien ik zelf geen HTC Vive of Oculus bezit, heb ik de game noodgedwongen op de “normale” manier gespeeld, al lijkt het me een tien keer betere ervaring in VR. Maar goed, beggars can’t be choosers en ik ben al snel content als de rest snor zit. Jammer genoeg bleef ik een beetje op mijn honger zitten...

Waarom wel?

Het gebruik van VR om de narratieve ervaring te verrijken

Desondanks dat ik de game niet in VR gespeeld heb, ligt het enorm voor de hand wat haar grootste troef is. Horus Station gebruikt VR bijna uitsluitend om het gevoelsmatige van het verhaal over te brengen, niet om een paar halfbakken shooter mechanics te implementeren zoals vele VR-(mini)games die de markt overspoelen. Dat is volgens mij toch een belangrijke stap in de ontwikkeling van VR games in het algemeen en wat er voorlopig grotendeels ontbreekt in dat genre. ‘Echt’ in de huid kruipen van een eenzame astronaut in een donker, verlaten ruimtestation dankzij VR-accessoires heeft een veel grotere waarde dan je bril enkel gebruiken om fruit fijn te hakken door je armen spastisch in het rond te zwaaien, of iets in die aard. Het verhaal wordt daardoor een pak sappiger dan wanneer je, zoals ikzelf, op een gewoon beeldscherm speelt. En daarvoor verdient 3rd Eye Studios toch een pluim.

Environmental storytelling is een gedurfde zet

Fans van Gone Home, Dark Souls of zelfs Resident Evil weten maar al te goed dat een verhaal niet altijd in dialoogvorm overgebracht moet worden om een diepe indruk na te laten. Een vergrauwde foto, omgevallen stoel of bloedvlek op een muur kan soms een belangrijkere betekenis hebben voor het verhaal dan minutenlang gebrabbel tussen personages. Dat is iets wat Downward Spiral: Horus Station ook probeert te bereiken. Je zal gedurende het hele spel geen woord horen en iedere opvatting van het verhaal dien je zelf samen te puzzelen en te ontrafelen op basis van de elementen die je in je omgeving aantreft. In dit geval is het verhaal geen absolute hoogvlieger, maar ik vond het toch een verfrissende aanpak omdat weinig games die manier van storytelling aandurven.

Waarom niet?

Zonder VR niet veel soeps

Je merkt op sommige vlakken overduidelijk dat deze game met VR in het achterhoofd ontwikkeld is, iets wat vooral in het rondbewegen sterk opvalt. Omwille van de zero-gravity mechanic beweeg je je voort door je af te duwen tegen omgevingselementen, of daarnaast ook door een soort grappling hook te gebruiken of een luchtgeweer af te vuren. Met een controller gebeurt bewegen erg sloom en het voelt in het algemeen nogal buggy aan – het is de bedoeling dat je je van een ankerpunt afstoot en vervolgens door zero-gravity naar je einddoel verder dobbert, maar in de praktijk komt het meestal neer op ‘pakken wat je pakken kan’ en hopen dat je ongeveer in de juiste richting terechtkomt. Met zero gravity als dé trekpleister van deze game zou je toch verwachten dat dit keurig afgewerkt is, jammer genoeg is dat dus niet het geval. Zeker omdat je mid-flight je snelheid of koers niet kan wijzigen totdat je er in slaagt een ander ankerpunt vast te grijpen zorgt dat soms voor onnodige frustratie. In VR lijkt dit me een minder groot drama omdat het intuïtiever zal zijn om je voort te bewegen en bovendien omdat traag ronddobberen als een echte astronaut de hele VR-ervaring van extra geloofwaardigheid voorziet.

Meer zero-gravity simulator dan volwaardige sci-fi game

Zoals ik al zei is Horus Station narratief geen hoogvlieger, maar ook op andere vlakken breekt het geen potten. De shooter-mechanics beperken zich tot het afknallen van robotten met verschillende wapens die overigens allemaal klak hetzelfde aanvoelen, en de puzzels zijn enorm lineair en vergen geen bal denkwerk. Het enige waar ik me ietwat mee wist te vermaken is de zero-gravity mechanic – ik krijg de indruk dat de devs daar gewoon een spel rond wilden maken en er dan rap maar wat andere shit hebben bijgegooid in een poging de leegtes op te vullen. VR is de ideale tool om dit soort narratieve sci-fi games van extra cachet te voorzien, dus vanuit dat opzicht koos 3rd Eye Studios een mooi vertrekpunt. Jammer genoeg bleef hun goede opzet daar steken en liet de uitwerking te wensen over.

 

6,0
Reviewscore


Conclusie van Niels

Downward Spiral: Horus Station is ambitieus, maar raakt helaas niet verder dan de startblokken. Het verhaal, de enorm simplistische shooter mechanics en de puzzels lijken meer fluff om te verhullen dat dit spel enkel draait rond VR en zero-gravity, wat in theorie alleszins een mooie combo is. Daardoor is Horus Station vel over been voor wie geen VR-bril bezit. Voor wie er wél zo eentje heeft, is dit misschien een leuke gelegenheid om die eens van onder het stof te halen. Veel meer dan een namiddag ronddobberen in VR moet je van deze game echter niet verwachten.
  • Rondzweven in zero-gravity
  • Donker, verlaten ruimtestation in VR zorgt voor grimmige sfeer
  • Muziek sluit perfect aan op de algemene setting
  • Vreemde, onnatuurlijke beweging met controller
  • Visuele bugs vooral bij het vastgrijpen van je omgeving
  • Qua gameplay en verhaal erg rudimentair en weinig interessant
  • Weggesmeten geld zonder VR