The Division 2

8,5
Reviewscore
User scoreAl 4 stemmen
8,3

The Division 2

3 boys, 1 looter shooter

wo 20/03/2019
Gereviewed door Lazlo
1 reacties

Haal de toeters en bellen maar boven, want een nieuwe AAA-game van Ubisoft zag enkele dagen geleden het levenslicht: Tom Clancy's The Division 2. We hebben er even op moeten wachten, want de titel werd meerdere keren uitgesteld. Nu mogen we echter gerust in onze handen wrijven, want sinds vorige week vrijdag is het spel beschikbaar voor het grote publiek. De elite, die een Gold Edition of duurder in huis haalde, kon reeds enkele dagen eerder met het spel aan de slag. Ook wij - Lazlo, Ard en ik - mochten vanaf 12 maart al aan de slag in een nieuwe kapot geschoten stad. Welkom in The Division 2.

Joeri zegt...

Ik moet eerlijk bekennen dat ik reikhalzend uitkeek naar de release van Tom Clancy's The Division 2. Ik was verknocht aan het eerste deel en heb het bijgevolg ontzettend veel gespeeld. Of het nu alleen of in groep was, altijd was er wat te beleven zodat je uren achter je scherm gekluisterd bleef zitten. Nadien kwamen andere toppers in het vaarwater, waardoor The Division na enkele maanden slechts sporadisch werd opgestart. Meestal was dat bij de lancering van nieuwe downloadbare content. Nu zijn we enkele jaren verder en voorziet Ubisoft het gamende publiek van een splinternieuwe game. Deze keer maakt New York plaats voor de politieke hoofdstad van de Verenigde Staten: Washington DC. Al gaat het er daar niet beter aan toe dan enkele jaren geleden in New York…

Agenten naar Washington DC

Zeven maanden na de gebeurtenissen uit The Division worden de agenten opgeroepen om zich te herenigen in Washington DC. Nieuwe troepen hebben daar angst en verderf gezaaid en de president is spoorloos verdwenen. Het is aan de burgeragenten om zo veel als mogelijk opnieuw op te bouwen, de president te redden uit gevangenschap en op zoek te gaan naar het tegengif van de groene uitbraak die enkele maanden geleden startte. Net als in de eerste The Division is deze opgave niet eenvoudig. Enkele vijandige groeperingen zijn erop uit om de macht te claimen en geven zich niet zomaar gewonnen. Duizenden kogels en tientallen granaten zullen nodig zijn om voor een beetje beterschap te zorgen, terwijl je alleen of met je team stuk voor stuk van Washington DC terug claimt. Enkele knappe koppen die in het Witte Huis, de nieuwe uitvalsbasis van de agenten, verblijven staan je bij.

De raids moet je met acht man voltooien en zijn ongetwijfeld de moeilijkste uitdagingen in het spel momenteel.

Op het eerste zicht zijn de verschillen met de voorganger klein. Het opzet is natuurlijk hetzelfde. Je voltooit missies en zijmissies, wordt daarvoor beloond met een heleboel loot en kiest zelf volledig je uitrusting. Zo heb je de keuze uit tientallen wapens, gaande van simpele pistolen en revolvers tot hoogtechnologische machinegeweren, bijzonder krachtige shotguns en uiteraard ook snipers. Daarnaast kan je ook enkele vaardigheden vrijspelen. Na het verdienen van Skill Points kan je deze spenderen om acht vaardigheden te unlocken. De eerste twee die ik vrijspeelde waren een turret en een rijdende bom. De turret vuurt automatisch op vijanden, terwijl dat rijdende gevaarte zich een weg baant naar vijanden om dan tot ontploffing te komen. Elk van die skills kan je nog naar wens aanpassen. Zo kan je die turret vuur laten spuwen en zijn er een tal van opties om die bom naar je hand te zetten. Ook handig is de drone die je harnas weer vernieuwt. Vooral in grote shoot-outs komt dit erg van pas.

Washington heeft een pak te bieden

Enkele van die zaken zaten ook al in het eerste deel, maar er zijn ook nieuwigheden. Zo is er natuurlijk de nieuwe setting. Deze keer geen New York met tientallen wolkenkrabbers, maar het meer horizontale Washington DC meer grotere open vlaktes, minder hoge gebouwen en zelfs rioleringstunnels. Ook de sneeuw maakt plaats voor een iets zonniger en kleurrijker geheel. Dat is niet alles, want The Division 2 herbergt nog een pak meer nieuwigheden. Een van de veel gehoorde klachten over The Division was dat de vijanden veel te veel kogels nodig hadden om tegen de grond te gaan. Dat is wat aangepast in het vervolg. De zwakkere eenheden gaan sneller tegen de grond, terwijl de sterkere bazen een heleboel bescherming meedragen en dus meer kogels en granaten te vereisen. Ook de aanpak in verband met downloadbare content wordt aangepast. Zo krijgt iedereen gedurende het eerste jaar alle downloadbare content gratis, al wordt alles voor diegenen met een Season Pass een week vroeger beschikbaar.

Nog een leuke toevoeging zijn de nederzettingen. Deze nieuwe locaties zorgen niet alleen voor een fast travel-punt, je krijgt er ook nieuwe missies, kunt er zaken doneren om hen te helpen en kunnen daar nieuwe personages gerekruteerd worden om je bij te staan in het Witte Huis. Wie daar nog niet genoeg aan heeft, kan opnieuw aan de slag met tientallen kleinere, tijdelijke zijmissies die nu en dan op de kaart verschijnen. Deze nemen slechts enkele minuutjes in beslag, wat dus ideaal voor is voor als je bijna wil afsluiten. Dan heb je nog de raids: extra moeilijke missies die je met acht man dient te voltooien. Helaas is dit nog niet beschikbaar en is het nog niet duidelijk wanneer we met dit nieuwe element aan de slag kunnen. De raids zouden je vaardigheden als communicatie en teamwork tot het uiterste drijven.

PvP

Uiteraard mag de Dark Zone ook niet ontbreken. Hierin ga je opnieuw in een afgesloten deel van de kaart aan de slag met en tegen andere spelers om high-end gear te verzamelen die door een helikopter dient opgehaald te worden. Dit gedeelte blijft altijd spannend tot de laatste seconde, want hoe veel loot je ook vindt, op enkele seconden kan je het verliezen. Ook hier is het dus aangeraden om met enkele vrienden dit donkere gedeelte van Washington te verkennen, goed samen te werken en anderen te ontdoen van hun zuurverdiende spullen. En eens je het verhaal voltooid hebt en level 30 hebt bereikt, gaat er een grotere wereld voor je open: kies je specialisatie! Wordt het Survivalist, Demolitionist of Sharpshooter? Aan jou de keuze! En kan je niet kiezen? Ook dat is geen probleem, want je kan naadloos overgaan van de ene specialisatie naar de andere. Helaas ben ik met mijn level 20 nog niet zover geraakt, maar ik proef de heerlijke dingen nu al! The Division 2 biedt je sowieso meer end-game content dan de voorganger en de gratis downloadbare content zal daar het komende jaar nog een schep bovenop doen. Goed werk, Ubisoft!

Score: 8.5

Ard zegt...

Laat me beginnen met een schaamtelijke bekentenis; ik heb het eerste nummer in de The Division-reeks met geen vinger aangeraakt. Het genre, het verhaal en vooral de gigantische marketingmachine rond het gebeuren; het zei mij aanvankelijk niets tot weinig. Door het enthousiasme van Joeri en Lazlo omtrent de tweede telg, was ik wel moreel verplicht om samen met hen het schijfje in mijn PlayStation te knallen. En wat blijkt? Het valt beter mee dan verwacht.

Valse start

Bij het begin van de game was ik daarvan echter nog niet overtuigd; het eerste uur van The Division 2 was exact zoals ik mij had ingebeeld. Een introductie met heel wat over-the-top personages, enkele stoere vrijheidsstrijders en een stortvloed aan overbodige informatie. Vooral dat laatste is iets wat ik hekel aan games; ik vind het namelijk bijzonder moeilijk volgen als ik bij het eerste moment alles op mijn bord krijg, om het vervolgens enkele uren later zelf opnieuw uit te vogelen als ik bepaalde elementen dan wél nodig heb. Ook de imposante menu’s schrikken mij af; dit zijn vele nieuwe zaken op mijn netvlies.

De missies beperken zich veelal tot het overleven van horden vijanden en je van punt A naar punt B te begeven.

Na een eerste speelsessie van uur kom ik bij Joeri in een virtuele party terecht. Net zoals mezelf, heeft Joeri ook nog wat vragen en onduidelijkheden. In tegenstelling tot het solo-element in de game, is het nu wél leuk om samen het onbekende te ontdekken. “Wat wil betekent dat vreemde symbool?” werd integraal beantwoord met “We gaan er gewoonweg op af!”. Het is duidelijk dat The Division 2 stukken leuker is met vrienden dan alleen. Een eenzaat krijgt het volgens ons ook stukken moeilijker te verduren in de missies en baasgevechten. Zo heb ik solo een aantal beurten nodig om Captain Briggs neer te leggen, terwijl dat dat met enkele vrienden in enkele minuten geklaard was. De skills die je trouwens kan kiezen, spitsen zich eigenlijk ook wel impliciet toe op die speelwijzen. Zo is een turrent als solo-speler onmisbaar, terwijl de genezende drone een must is in een party van drie spelers.

Dertien in een dozijn

Het was niet allemaal rozengeur en maneschijn tijdens mijn verblijf in The Division 2. Ik ontdekte namelijk, ondanks de uren spelplezier, enkele volhardende pijnpunten. De eerste spreekwoordelijke ‘bump in the road’ is het verhaal; de lore voelt aan als een zoveelste Amerikaanse Hollywood-film. Ik krijg constant het ‘been there, done that’-gevoel en het fletse verhaal dat wat mee heeft van een Hollywood-film weet mij weinig te boeien. Datzelfde gevoel trekt zich jammer genoeg ook door in de (zij)missies en randactiviteiten. Eens je bijvoorbeeld drie vijandelijke kampen hebt veroverd, heb je het wel eventjes gezien. Ook de missies beperken zich veelal tot overleven van horden vijanden en je daartussen van punt A naar punt B te begeven. Let wel; de missies zijn op zich intens en leuk (en als solo-speler verdomd moeilijk), maar origineel zijn ze niet.

Hoe dan ook is er iets verslavends in The Division 2 die mij steeds richting de game lokt. Ik wil koste wat kost mijn personage steeds beter maken, continu betere wapens vinden en hem richting het maximale level pushen. Het is gewoonweg leuk je personage doorheen de game te zien groeien en tegelijkertijd ook medespelers tegen het lijf te lopen die hetzelfde doormaken. De game zelf speelt ook lekker vlot; het cover-systeem - die de reeks typeert - werd uit de eerste game overgenomen en samen met de graphics verder gepolierd. Het wisselen van dekkingsflank door de joystick in die richting te duwen of van dekkingsobject wijzigen door de X-toets ingedrukt te houden; het zijn maar enkele features die The Division 2 een genietbaar geheel maken. Hoe dan ook blijf ik het ontbreken van een vrije sprong, een serieuze remming op de ‘open wereld’ van The Division 2.

Welke open wereld?

Die open wereld is naar mijn mening eigenlijk niet zo open alsof ze wordt verkocht aan het grote publiek. De missies zijn eigenlijk vrij lineair waarbij de te volgen route één op één moet worden gevolgd, wat ik jammer vind. Ook de speelstijl ligt min of meer eenduidig vast; met een agressieve speelstijl kom je niet ver in The Division 2. Je moet en zal sluipen! Er zitten kortom wat serieuze contradicties in deze game die mijn maag wat doen draaien; enerzijds heb je de open-wereld RPG-elementen, de personaliseringsmogelijkheden en de loot-elementen. Anderzijds heb je dan weer het flauwe, vooraf vastgelegde verhaal met een speelstijl die jou wordt opgelegd. Akkoord, je kan enkele accenten leggen met je skills en jouw persoonlijke wapenselectie, al ligt de rode draad wel degelijk vast. Hier wringt het schoentje voor mij.

Toch blijf ik terugkeren naar de wereld van The Division 2.

En toch blijf ik terugkeren naar de wereld van The Division 2. Is het Joeri? Is het Lazlo? Is het de band met mijn virtuele bebaarde zelve? Ik ben er nog niet uit. Ik begon sceptisch aan de game, en ben dat uiteindelijk nog steeds. Er wringt het één en ander aan deze game waaraan ik misschien nog steeds moet wennen. Hoe dan ook heb ik mij wel degelijk geamuseerd tijdens mijn The Division 2-uren: de game speelt vlot, alles ziet er gelikt uit, het personalitieproces zit snor en er is wel degelijk een sterke band aanwezig met je personage. Het schijfje blijft de komende week zeker in mijn console zitten, al heb ik nog geen idee hoeveel vervolgweken ik hieraan zal breien. Al bij al heb ik mijn games liever wat meer open, origineler en met een hoek af.

Score 7,5

Lazlo zegt...

De eerste (Tom Clancy’s) The Division liet me met een dubbel gevoel achter. De game kon in geen verste verte de verwachtingen die Ubisoft's hypemolen schepte inlossen, ondanks dat het al bij al een zeer vermakelijk spel was. Misschien dat ik net daardoor niet echt bewust uitkeek naar The Division 2. Verwachtingen laag houden en een “we zien wel” houding aannemen werkt, zo blijkt, want ik ben helemaal fan van deze game.

De basis van deel één zat in ieder geval goed. Mits wat tweaks in de gunplay en wat meer variatie in de uiteenlopende modi en missies, heb je meteen een steengoede game. Dat begrepen de dames en heren van ontwikkelaar Ubisoft Reflections maar al te goed. Wie deze game speelt na enkele uurtjes in de eerste te vertoeven, krijgt een zeer herkenbare ervaring op z'n bord. Herkenbaar, maar beter.

Geweld(ad)ig strijdtoneel

Dat valt vooral te danken aan Washington D.C.; het strijdtoneel van dienst. Niet noodzakelijk omdat het om zo een iconische stad gaat (hoewel een Base of Operations in het Witte Huis zeker zijn charmes heeft), maar omdat de makers de plek zo interessant mogelijk maakten. Aan de oppervlakte lijkt de boel leeg en verlaten, maar spelers die wat verder kijken dan hun neus lang is, ontdekken meteen een hoop geheimen. Half vervallen ondergrondse garages vol heerlijke loot, steegjes waar de vijandige Hyena-bende zich schuilhoudt, verlaten gebouwen met hier en daar een Echo in weggestopt, noem maar op, Washington heeft het.

Deze keer kun je je personage helemaal eigen maken.

De hele game nodigt uit om te verkennen, wat ik dan ook uitgebreid doe wanneer ik de wijde wereld in trek. Voor je het weet ben je van je missie afgeweken omdat je ergens iets interessants in je ooghoek zag. Dat, samen met de talrijke randactiviteiten (vijandige basissen overnemen, Echo's zoeken, collectibles hunten, alle zijmissies die je helpen de Base of Operations én settlements te upgraden, PvP, …) zorgen voor uren spelplezier, nog voor je aan de endgame moet beginnen. Dat laatste klutst de boel dan nog eens grondig door elkaar ook! Wanneer je er al 10 uur over doet om door de eerste twee area's in de game te geraken, kan je moeilijk over een gebrek aan content spreken.

Dezelfde steen

Jammer genoeg stoot The Division 2 zich op enkele vlakken toch weer aan dezelfde steen. Voornamelijk de missiestructuren zijn wederom teleurstellend repetitief. Ook heb ik - net als in het vorige deel - geen binding met het verhaal en haar holle personages, waardoor de klemtoon weer uitsluitend neerkomt om het constant grinden naar betere loot. Nu ja, het is en blijft een looter-shooter van de bovenste plank, maar toch. Jammer.

Aan loot, trouwens, wederom geen gebrek. Massive wist al hoe het goede, aantrekkelijke gear moest maken in de eerste game. Opmerkelijk is hoe de makers niet weer met een grijze muizen-scenario wilden komen te zitten, door een overvloed aan cosmetic options te voorzien. Er vallen een hoop (best flashy) t-shirts, broeken en accessoires te rapen in het virtuele Washington, en je wapentuig kun je naast met mods, ook pimpen met nieuwe skins. Deze keer kun je jouw personage helemaal jouw eigen creatie maken. Blijkbaar neemt dat niet weg dat Ard en ik dezelfde hipster-smaak hebben en - lekker gênant - met hetzelfde geruite hemdje, netjes onderhouden baard en strakke broek voor onze eerste missie samen kwamen opdagen.

 

Ieder diertje zijn pleziertje

Over samenspelen gesproken: lone wolves kunnen ook in deze game gerust hun hartje ophalen. De hele bedoening is perfect alleen speelbaar. Bereid je wel voor op heel wat uitdaging, want voornamelijk de talrijke bossfights die je moet trotseren, bewijzen zich best pittig voor alleenspelers. Ik ben in ieder geval een grotere fan van het betere teamwerk, waarin je samen missie na missie het virtuele Washington een tikje aangenamer maakt. Samen kijk je ook meer door het repetitieve karakter van de missies heen, en amuseer je je beter in de herwerkte Dark Zone. Laat dat je echter niet tegenhouden om er op je eentje op uit te trekken. Alleen ben je namelijk eerder geneigd de stad rustig te verkennen, wat dan weer mijn persoonlijke hoogtepunt van deze game is. Voor ieder wat wils dus.

Score: 8,5

Releasedatum
15/03/2019
8,5
Reviewscore
User scoreAl 4 stemmen
8,3

Conclusie van Lazlo

The Division 2 is dan misschien geen baanbrekende sequel, het is wel een vervolg dat voortbouwt op het eerste deel (na alle Quality of Life-patches). Met vrienden blijft het lachen geblazen, de moeilijkheidsgraad is hoog genoeg om spelers van voldoende uitdaging te voorzien en het gedetailleerde Washington DC is gewoon ook een toffe setting om te ontdekken. Ubisoft blijft kwaliteit pompen al hopen we dat de DLC (of een derde deel) meer vernieuwing zal brengen.
  • Grafisch sterk!
  • Perfect alleen speelbaar...
  • ...maar met vrienden enorm veel fun
  • Veel endgame content
  • Washington is ook wel een interessante setting...
  • ...maar misschien niet zo interessant als een sneeuwig New York
  • Repetitief soms

1reactie

Een groot minpunt voor de content block op end game op Talid Basin is toch wel van toepassing voor mij persoonlijk dan.
Gaan ineens alle lootershooters dit beginnen doen?

Momenteel is Min/Max'en nutteloos. 0 info over de T5 unlock van ubisoft.

Rating:0