Disintegration

6,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Disintegration

De voormalige creative director van de Halo-franchise die een nieuwe shooter lost? Onze oren staan gespitst. Niet zomaar de zoveelste, claimt V1 Interactive. Een futuristische Real Time Strategy First Person Shooter. Brengt deze mondvol een lekker frisse smos op de markt of is het lastig kauwen op deze drab?

Waarom Wel? 

Vers Speelgoed    

Het is nu niet meteen zo dat we met een tekort aan futuristische shooters kampen. Missie één is voor een developer dus steeds om met een uniek aspect naar voren te komen. Disintegration leent heel wat elementen van succesvolle titels. De sfeer doet je denken aan Destiny, de locaties eerder aan Killzone. De sterkste link leggen we met Titanfall. Hier krijg je geen gigantische robot als speelgoed maar wel een Gravcycle. Dit is een antizwaartekracht-voertuig dat ergens tussen motor en ruimteschip balanceert. Met wapens, natuurlijk. Genoeg elementen voor een frisse mix, al is er één element dat Disintegration apart zet van de rest. 

De titel van RTS-FPS eigenen ze zich bij V1 niet zomaar toe. Naast zelf te knallen vanuit je Gravcycle heb je ook constant controle over een team voetsoldaten. Twee tot vier robots volgen jouw orders. Terwijl je zelf robots van extra luchtgaten voorziet en muren van huizen renoveert dien je dus ook je team te commanderen. Zo kan je speciale targets prioriteit geven, locaties bepalen of speciale doelwitten verzamelen of vernietigen. Verschillende klassen voetsoldaten betekenen verschillende high-tech snufjes die je kan uittesten. Zijn we meester van de tijd met onze slow-force fields of gaan we mortieren alsof de granaten in de solden staan?

 

Metalen Zweep 

Disintegration splitst zich op in een single player campaign en een multiplayer. in de campaign kruip je in de huid van Romer Shoal, een voormalige celeb die z’n bewustzijn zoals velen volledig in een robot heeft geïntegreerd. Nadat je aan lager wal bent geraakt kom je in de Iron Cloud terecht, een gevangenis waar de dictatoriale Rayonnetroepen met de metalen zweep slaan. Een relatief makkelijke ontsnappingspoging later ben je de leider van een rebellenbeweging. Het verhaal brengt je doorheen de bergen tot in de stad, van de woestijn tot een ijsparadijs.

De sfeer doet je denken aan Destiny, de locaties eerder aan Killzone. 

De campaign laat je kennis maken met heel wat verschillende voertuigen, wapens en mogelijkheden. Elke missie heb je een andere combinatie van equipment en team. Storywise is dit perfect te verantwoorden al is het jammer dat er zo weinig customization te bespeuren is, buiten wat upgrades. Online zijn er drie verschillende modi waarbij je met 10 spelers (en dus heel wat voetvolk) het tegen elkaar kunt opnemen. Genoeg vreemdheid hier: robots die net van carnaval in Rio lijken te komen vechten met diegenen die de dag voordien op de set van Mad Max rondliepen.

 

Waarom Niet? 

We Are One, Commander 

De theorie van Disintegration kan werken. Tijdens m’n eerste missies vond ik het verfrissend om constant de klik te moeten maken tussen eigen focus en orders aan het team. Er zijn verschillende speelstijlen en genoeg gadgets maar uiteindelijk blijft de spoeling dun. De grootste frustratie is dat je jouw crew enkel als eenheid orders kan geven. Ze lopen allemaal samen naar die ene bad guy of gaan in konvooi naar de healing box. Je kan er niet voor kiezen om je gigant tegen een andere bruut te laten vechten terwijl je twee normale vechters crowd control op zich nemen. Iets wat anno 2020 toch écht wel standaard is geworden bij vele RTS-games. Dit voelt gewoon te simplistisch aan.

De theorie van Disintegration kan werken. 

Heel wat zaken blijven hangen in de categorie “aanwezig zonder diepgang”. Wanneer een teamgenoot sterft volstaat het om snel even boven het metalen hoopje ellende te cirkelen en hop, de herrijzenis is voltooid. Ook zijn de missiedoelen bijzonder saai. Meer dan golf na golf van vaak dezelfde vijanden is het niet, met enkel de setting die deftig varieert. Het verhaal kent enkele leuke momenten wanneer het inspeelt op de humor en kameraadschap tussen de karakters maar qua diepgang is er geen bout teveel verspild. Toekomst. Robots. Dictator. Leger. Rebellen. There you go.  Zowel grafisch als qua geluid doet Disintegration geen monden openvallen maar evenzeer zal niemand klagen.

 

Heimwee Naar Heelys 

Online kan je met een handvol modi even aan de slag. De varianten van capture the flag en team deathmatch zorgen ervoor dat er niks nieuws is voor doorwinterde gamers. Minions op de grond brengen hier niet de nodige vernieuwing maar enkel verwarring. Multiplayer matches worden heel snel zeer chaotisch. 

Ongetwijfeld zullen sommigen er plezier uit putten om als tactical mastermind iedereen te ownen zonder zelf z’n magazijn te moeten leegschieten. Helaas zet ik m’n Gravcycle sneller op stal dan m’n Heelys toen ik klein was. Als kind had ik trouwens een groter snelheidsgevoel met die helse schoenen. Het lijkt met deze ruimtemotor wel alsof je constant in een zone 30 achter een tractor hangt. De besturing is ook verre van perfect en omdat je niet al te hoog kan vliegen is een grote veldslag al snel onoverzichtelijk. De motor sputtert en komt nooit volledig op toerental.

 
Releasedatum
06/16/2020
Beschikbaar voor
6,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van RoMa

In theorie kan de mix van FPS en RTS heel lekker klinken maar Disintegration is niet de uitverkorene om dit genre cool te brengen. Met leuk speelgoed en een hybride speelstijl kan je even een frisse futuristische neus halen maar er is te weinig zuurstof om lang mee te gaan. Offline is een te simplistische campagne zonder diepgaand verhaal snel saai, online is de knalpot-disco te chaotisch. Mijn Gravcycle wordt geretourneerd. Ik wacht wel tot ze vliegende segways militariseren.
  • Leuke hybride speelstijl
  • Variatie qua omgevingen
  • Simplistische RTS
  • Enkel group orders mogelijk
  • Dun verhaal zonder diepgang
  • Chaotische multiplayer

Commentaar toevoegen

Log in or to post comments