Dishonored 2

9,0
Reviewscore
User scoreAl 3 stemmen
5,9

Dishonored 2

Dat deze game op punt staat, is een understatement

wo 16/11/2016
Gereviewed door Lazlo
0 reacties

Dishonored 2 is als een avondje uit met een oude vriend. De tijden hebben hem een beetje veranderd, maar al snel herinner je je weer waarom jullie net vrienden waren. Alle memorabele gebeurtenissen die jullie delen, keren stilaan terug, en je bent helemaal klaar om er nog een pak bij te beleven. Gelukkig biedt deze game een hoop meer content dan slechts één avondje uit.

De eerste momenten in Dishonored 2, voelen aan als een thuiskomst na een lange, verre reis. Er gebeurde veel in de tijd die je weg was, maar uiteindelijk blijft deze plek onbetwistbaar jouw thuis. Intussen is het vijftien jaar geleden sinds de brutale moord op keizerin Jessamine Kaldwin en protagonist Corvo Attano’s indrukwekkende avontuur om haar dochter Emily Kaldwin uit de handen van Lord Regent Hirram Burrows te redden. Met de toenmalige staatsgreep nog vers in het geheugen, herdenkt de game bij aanvang die treurloze dag van de moord. Wanneer je door de ogen van Emily Kaldwin eer betuigt aan de overleden keizerin, schieten de visuele herinneringen van het zwaard doorheen haar hart en de ultieme staat van paniek op die bewuste dag weer levendig doorheen je hoofd. Op dat moment nog nietsvermoedend van de nieuwe staatsgreep die slechts enkele minuten van je verwijderd is.

Voorgeschiedenis

Ik geloof niet dat ik zo sterk van Dishonored 2 had kunnen genieten, mocht ik de eerste titel in de reeks niet gespeeld hebben. Deze game omhelst zijn voorgeschiedenis en deinst er niet voor terug om ernaar te verwijzen. Akkoord, een korte introductie tekent meteen de gebeurtenissen van de eerste titel, maar de evenementen in deze game krijgen meer gewicht wanneer je die voorgeschiedenis zelf meemaakte. Neem nu het gevoel van haat wanneer Delilah Copperspoon de grote troonzaal van Emily’s keizerrijk wordt binnen gemarcheerd. Wanneer die antagoniste beweert dat ze de biologische zus van Jessamine Kaldwin is en bijgevolg recht heeft op de troon, mist het aan duiding bij dit personage dat je wel kreeg in de steengoede downloadbare content van deel één. Dishonored 2 is niet onspeelbaar als je het eerste hoofdstuk oversloeg, maar voor de volledige ervaring neem je dat deel het beste toch eerst even door.

Alweer een staatsgreep

Dat gezegd zijnde, is dit tweede deel de perfecte opvolger. Ik moet toegeven dat ik mijn bedenkingen had bij het verlengen van het nagenoeg naadloos afgeronde verhaal van Dishonored. En dan begint deze titel met alwéér een nieuwe staatsgreep. En toch, eens je na die korte introductie vrijwel meteen in het nieuwe verhaal gedropt wordt, ben je meteen mee. Iemand probeert al maandenlang Corvo’s goede naam in twijfel te trekken met bloedige moorden doorheen het land, terwijl Emily met enige moeite de credibiliteit van een goede keizerin recht tracht te houden. Dunwall stond de voorbije vijftien jaar niet stil en dat is meteen het gevoel dat je meekrijgt wanneer Delilah de troon ruw uit de handen van Emily trekt en zowel haar als Corvo als totalitaire volksverraders afschildert. Ontwikkelaar Arkane Studios slaagt erin een op papier herkenbaar scenario alsnog boeiend te presenteren.

Corvo of Emily

Wanneer de game je dan eindelijk voor die zware keuze zet en je moet kiezen tussen spelen als Royal Protector Corvo of als Empress Emily, weet je meteen wat gedaan. Bewijzen dat Delilah haar claim op de troon onwaar is en gelijktijdig één van de twee protagonisten bevrijden. Het personage waar je niet voor kiest, wordt namelijk meteen versteend. Delilah beschikt net als Corvo over de magische krachten die ze van de bedenkelijke god The Outsider kreeg. Meer zelfs, wanneer je voor de Royal Protector kiest, beschikt de feeks over de krachten om die van hem af te nemen. Zo krijg je ook als Corvo de kans om het spel op een volledig nieuwe, krachteloze manier te doorspelen.

Zeer herkenbaar

Wat ons naadloos bij gameplay brengt. Doordat ik tijdens het doorspelen van de eerste game toch wel een zekere band opbouwde met de Royal Protector, besluit ik Emily voor mijn allereerste playthrough links te laten liggen en met Corvo aan de slag te gaan. Niet de beste keuze, zo blijkt, want de protagonist uit deel één krijgt amper nieuwigheden mee. Nadat The Outsider hem de mogelijkheid teruggeeft om zijn magische krachten opnieuw op te bouwen, blijkt al snel dat Corvo met dezelfde riemen moet roeien als in de eerste game. Denk aan de typerende Blink-kracht waarmee je korte afstanden kan teleporteren en Dark Vision, waarmee je in donkere ruimtes en doorheen muren gedaanten makkelijker kan ontwarren. Jammer, want zo biedt een speelsessie met hem een minder fris gevoel dan met Emily.

De herspeelbaarheid-factor van deze game blijft verbluffend hoog.  

Nieuwe wind

In tegenstelling tot Corvo verzorgt Emily wel een nieuwe wind in de gameplay. Zij krijgt namelijk ook magische krachten aangemeten door The Outsider die wel verschillen van die van haar vader. Zo heb je Far Reach, dat lijkt op Blink, maar Emily moet wel nog fysiek van plaats A naar B bewegen, waardoor ze makkelijker opgemerkt kan worden. Ook heb je bijvoorbeeld Mezmerize, waarmee ze vijanden in een soort droomtoestand kan brengen, of Domino, waarmee je vijanden aan elkaar kan linken, zodat jouw aanval op de ene ook de andere beïnvloedt. De focus ligt bij deze nieuwe protagonist wel beduidend meer op een non-lethal aanpak, wat de grote vraag van vele fans tegemoet komt. De nieuwe abilities zijn zeker een meerwaarde aan de vertrouwde formule en geven een speelsessie met Emily genoeg voldoening, zelfs wanneer je met Corvo al een keer het volledige verhaal doorspeelde.

Hetzelfde, maar meer en beter

Op zich is deze Dishonored 2 dezelfde game als zijn voorganger. De meeste mechanics zoals het sluipen en de bloedige combat blijven nagenoeg identiek, alsook herken je veel voorwerpen en toestellen van het eerste deel. Zaken als de Arc Pylon, die je elektrocuteert wanneer je te dichtbij komt, en de Wall of Light, die onwelkome bezoekers genadeloos tot as herleidt, maken ook hier hun opwachting. Wel biedt de game toevoegingen die naadloos aansluiten bij dat arsenaal. Denk aan de Clockwork Soldiers; dodelijke mechanische soldaten die je met elektroshocks en vlijmscherpe messen in de plaats van armen sneller een kopje kleiner kunnen maken dan je lief is. Ook is de nieuwe setting van deze game -Karnaca- overgeven door Bloodflies, die verlaten gebouwen inpalmen en je pijnlijk hard aanvallen wanneer je te dichtbij komt.

Het grauwe zuiden

Over die nieuwe setting gesproken: Karnaca is een geslaagd nieuw strijdtoneel voor deze tweede Dishonored. Ondanks dat deze omgeving eerder zuiders getint is, ligt de link met Dunwall er dankzij de game’s visuele stijl vingerdik op. Net als in de eerste game, slagen de makers erin aan de hand van verscheidene posters en kranten doorheen de omgevingen, de boel geloofwaardig en tastbaar te maken. Karnaca wordt niet geplaagd door een dodelijke rattenplaag met bijhorende ziekte, waardoor er ook meer gewone burgers zich doorheen de straten van de stad bewegen. Dat niet alles spijs en vree in deze stad, merk je door de grimmige straten, vele duistere steegjes en overvloed aan black market shops. Wie een luchtigere setting dan het zwaarmoedige Dunwall had verwacht, is er dus aan voor de moeite. En maar goed ook, want Dishonored voelt gewoon juist aan wanneer het vasthoudt aan die donkere, onheilspellende sfeer.

Arkane maakt van de nieuwe stad wel slim gebruik om leveldesign naar een hoger niveau te tillen. Waar de eerste game al uitblonk in keuzevrijheid, lijkt dit tweede deel echt helemaal geen handen meer vast te houden. Hoe je je net doorheen het spel beweegt, op welke manier je een obstakel omzeilt of wat jouw oplossing is voor de vele wachters die doorheen de stad rondkuieren, het maakt allemaal niet uit. De eerste game gaf je vaak twee tot drie opties in het doorkruisen van levels, deze titel verdubbelt gemakkelijk dat getal. Hoe je dit spel uit wil spelen, kies je helemaal zelf. Dishonored 2 biedt een platform voor zowat iedere denkbare speelstijl.

Memorabel

De speelomgevingen op zich zijn ook een pak memorabeler. Waar je in deel één enkele hoogtepunten zoals het bordeel-level had, krijg je hier echt een serie van noemenswaardige locaties. De Clockwork Mansion, bijvoorbeeld, ontrolt zich als één grote mechanische puzzel, terwijl je met het Dust District een uitgelezen stealth-level krijgt. Dat het team achter deze reeks thuis is in het ontwerpen van weldoordachte levels, was na het eerste deel al duidelijk. Met dit tweede deel zet Arkane die lijn verder en maakt de boel nog een hoop interessanter.

Dat deze game op punt staat, is een understatement.

Gebrek aan nuance

Gezien de bewegingsvrijheid en de uitgebreidere mogelijkheden om deze game te spelen zoals jij dat wil, blijft ik op vlak van beloningen op mijn honger zitten. Net als in de eerste game krijg je twee potentiële speelstijlen voorgeschoteld waarrond het verhaal zich ontplooit en de spelwereld zich vormt; namelijk low chaos of high chaos. Ik hoopte echter op een diepgaander systeem dat je beloont voor een low chaos speelstijl zonder moorden, of een high chaos speelstijl waarin je werkelijk uit de weg gaat voor die ene extra kill. De opvatting van jouw speelstijl wordt nu nog wat te zwart-wit benaderd, terwijl er duidelijk een grotere nuance bestaat tussen de aanpak van verschillende spelers. Het spel vertelt je bijvoorbeeld wel wanneer je een non-lethal aanpak opteerde voor een bepaald level, maar veel meer krijg je daar niet voor in ruil.

Uitermate herspeelbaar

Dat terzijde blijft de herspeelbaarheid-factor van deze game verbluffend hoog. Wanneer je met één van de twee protagonisten het verhaal één keer doorliep, heb je helemaal niet het gevoel klaar te zijn met deze game. Nu zijn er niet alleen twee speelstijlen, maar ook twee totaal verschillende personages ter beschikking die anders tegenover iedere situatie staan. Ondanks dat beide hoofdrolspelers grotendeels hetzelfde verhaal doorlopen, zijn alle dialogen lichtjes aangepast per speler. Corvo keert zo in deze game terug naar zijn land van herkomst, terwijl Emily na jaren training op een eerste echt groot avontuur vertrekt. Beide insteken houden hetzelfde verhaal alsnog fris en uitnodigend voor een tweede speelsessie. Alsof dat niet genoeg is, kan je ook The Outsider afwijzen in deze titel om een volledige playthrough zonder bovennatuurlijke krachten aan te vatten. Ook op die manier voelt Dishonored 2 weer compleet anders aan, gezien de gameplay over het algemeen sterk steunt op die abilities.

Mooi ding

Dat deze game op punt staat, is een understatement. Niet alleen inhoudelijk, maar ook op audiovisueel vlak slaat Dishonored 2 genadeloos raak. De nieuwe Void Engine zorgt ervoor dat de spelwereld er gedetailleerder en schilderachtiger uitziet dan voorheen, zonder de typerende grafische stijl uit het eerste deel los te laten. Het stemmenwerk zit ook helemaal goed. Corvo krijgt zo voor de eerste keer een stem en ook personages zoals de wetenschapper Anton Sokolov of Meagan Foster, de kapitein van het schip The Dreadful Whale, worden ijzersterk gepresenteerd door kundige stemacteurs. Al bij al is Dishonored 2 in zijn geheel weerom een sterk product dat met de nodige zorg en afwerking vervaardigd werd door een uiterst capabel team. Met andere woorden: alles waar fans van het eerste deel van konden dromen.

Releasedatum
11/11/2016
9,0
Reviewscore
User scoreAl 3 stemmen
5,9

Conclusie van Lazlo

Dishonored 2 is net als zijn voorganger een ijzersterke actietitel die je zowel voor een gewelddadige als een stealthy aanpak beloont. De toevoeging van Emily Kaldwin als nieuwe protagonist, zorgt voor de nodige verfrissing aan de formule, al mis ik wat meer innovatie bij ‘ouwe rot’ Corvo Attano’s abilities. Karnaca blijkt ook een geschikte setting die de speelgrond biedt voor nagenoeg iedere speelstijl. Ik ben in ieder geval verknocht aan deze tweede Dishonored-titel en heb nog lang niet het gevoel alles gezien te hebben wat deze game te bieden heeft.
  • Hoge herspeelbaarheidsfactor
  • Nog meer vrijheid dan voorheen
  • Herkenbaar, maar toch verfrissend
  • Audiovisuele parel
  • De ideale sequel
  • Corvo krijgt amper nieuwe krachten
  • Speelstijlen worden wat zwart-wit afgeschilderd