Devil May Cry 5

8,5
Reviewscore
User scoreAl 1 stem
9,0

Devil May Cry 5

Dante is back, baby!

wo 06/03/2019
Gereviewed voor PC door Yannick
0 reacties

Capcom heeft het laatste jaar een serieuze inhaalbeweging gemaakt. Na het releasen van topgames als Monster Hunter: World en de zeer geslaagde Resident Evil 2-remake is de ontwikkelaar een van de weinige die op vlak van kwaliteit al jaren niet meer heeft teleurgesteld. Kan Capcom deze lijn verdertrekken met Devil May Cry 5, het langverwachte vervolg in de iconische franchise? Ik hakte me een weg door hordes demonen om jullie het antwoord te brengen.

De Devil May Cry-franchise is er eentje die met vallen en opstaan onze consoles en pc's heeft bereikt. Een eerste deel zette Dante meteen op de kaart, maar een teleurstellend vervolg liet dat momentum vroegtijdig stoppen. Hierna stegen de games in kwaliteit met het fantastische derde deel en de nog steeds zeer degelijke vierde game. De reboot is de laatste iteratie die we hebben kunnen meemaken, maar eigenlijk kan je deze voor nu best aan de kant schuiven. Devil May Cry 5 pakt de draad weer op waar Devil May Cry 4 ons nog met vragen achterliet en toont op elk vlak aan dat het een ode is aan de gloriedagen van de franchise, en puur voor de fans is gemaakt.

Een verhaal voor de fans

Hoewel de narratieve kant binnen de spelreeks nooit de hoofdfocus is geweest, zijn er toch bepaalde elementen die een Devil May Cry-game kenmerken en die in dit vijfde deel zeker aanwezig zijn. Ik heb het dan over badass personages die het opnemen tegen intimiderende demonen en nu en dan een welgeplaatste one liner uiten om een glimlach op ons gezicht te toveren. In Devil May Cry 5 komen een heleboel bekende gezichten terug en ze zijn precies gerepresenteerd zoals je het verwacht. Dante ziet er weer enorm cool uit, en met de gloednieuwe engine zien de vele stijlvolle acties er indrukwekkender uit dan ooit. De dialogen zijn vermakelijk en kennen nu en dan een hilarisch moment zoals een Michael Jackson-imitatie van Dante nadat hij een nieuw wapen krijgt. De verhaallijn zelf is boeiend om te volgen en kent enkele verrassende twists en knipoogjes die ik als fan ontzettend kon waarderen.

Nero is geen groentje meer

In Devil May Cry 5 wissel je voortdurend af tussen enkele speelbare personages. Aan het begin zal je voornamelijk missies moeten vervolledigen met Nero, die sinds z'n opkomst in Devil May Cry 4 net wat meer ervaring heeft met demonen de kop inslaan. De unieke ability van Nero zijn de Devil Breakers. Deze voorwerpen zullen je ontbrekende arm vervangen en je een unieke vechttechniek bijbrengen. Ze breken echter na een tijdje, waardoor je constant nieuwe moet verzamelen en er soms zuinig mee moet omspringen. Sommige zijn origineel en voegen een laag diversiteit toe aan de combat. Ik denk aan een breaker die een raket oproept waar je op kan rijden, of eentje waarin je een Megaman-arm krijgt om kogels mee af te vuren. Aan het eind van de rit maakte ik echter niet enorm veel gebruik van deze optie en voelt het meer aan als een leuke extra dan een revolutionnaire toevoeging. Hierdoor is Nero eigenlijk het minst interessante personage van de drie om mee te vechten.

V brengt de grote vernieuwingen in combat

Na een aantal missies kreeg ik de kans om met een gloednieuw personage te spelen, namelijk V. Deze knaap, die regelrecht uit Tokyo Hotel lijkt geplukt, is het meest bizarre personage van de game. Zelf was ik geen grote fan, al vult hij enkele essentiële gaten op in het verhaal en is hij op vlak van combat toch interessant om mee te spelen. V vecht namelijk niet zelf maar controleert drie schaduwdemonen die voor hem vechten. Eentje is een raaf die eerder bliksemaanvallen vanop een afstand kan afvuren en een ander is een panter die graag van dichtbij z'n klauwen in het demonengespuis nestelt. Na het opvullen van een balk kan je ook NIghtmare oproepen, die op eigen wil door het slagveld paradeert en verpulverende stralen of vuurballen lanceert op je vijanden. Genoeg diversiteit dus om zich als een waardig speelbaar personage te kwalificeren.

Dante blijft koning

Last but not least hebben we voor veel fans, inclusief mezelf, de interessantste protagonist: Dante. Iets verder in de game wordt hij pas speelbaar, maar je krijgt zeker genoeg tijd om demonen met Ebony and Ivory en andere nostalgische wapens terug naar de onderwereld te sturen. Gameplay met Dante is zoals je het gewoon bent: vier verschillende stijlen die je een extra move geven met de O-knop, een Devil Trigger-balk om jezelf in een krachtigere vorm te veranderen en ditmaal heb je zelfs een tweede Devil Sin-vorm om een nog sterkere demoon het slagveld op te sturen. Dante is ook het personage dat over de meeste wapens beschikt. Naast je gewone Sparda-zwaard heb je ditmaal ook nunchuks, rocket launchers en brutale ijzeren vuisten waarmee je op een ongelooflijk bevredigende wijze rake klappen kan uitdelen.

Audiovisueel subliem

Ongeacht met welk personage je vecht, de combat in Devil May Cry 5 is fantastisch. Het bekende stylish systeem dat stijlvol vechten beloont, is terug en de oneindige mogelijkheden om een gevecht aan te pakken maken het van het begin tot het einde een waar genot om demonen tot moes te slaan. Wat hierbij helpt is de geweldige muziek die je echt klaarstoomt om het gevecht aan te gaan en het beste van jezelf te geven om een zo hoog mogelijke score te behalen of een zeer lastige eindbaas te slim af te zijn. Metal, drum & bass of eerder emotionele viooldeuntjes zorgen altijd voor de perfecte toon om je nog gemotiveerder te laten vechten. Grafisch is er ook niets aan te merken. De animaties en lip sync van de personages zijn uitstekend, de actiescènes zijn ontzettend indrukwekkend en vooral de omgevingen binnen de demonenwereld zien er luguber uit. Precies wat je wil in een Devil May Cry-game.

Wijkt niet af van het bekende pad

Verder probeert dit vijfde deel niet te ver af te wijken van het bekende. Net als de andere games hebben we hier te maken met een behoorlijk lineaire game waar je hier en daar wat geheime missies kan onthullen of orbs kan verzamelen om wat spullen te upgraden. Puzzels zijn praktisch onbestaand in deze game, waardoor je eigenlijk bijna niets anders doet dan hakken en hier en daar een platformje op springen. Het leveldesign en de combat zijn gelukkig meesterlijk, waardoor dit nooit vervelend aanvoelt. Het is een hack'n slash-game die verkiest om puzzels te laten vallen om je wat extra indrukwekkende eindbaasgevechten te geven, en daar kan ik zeker mee leven.

Verwarrend orb systeem

Deze vijfde iteratie doet zo ontzettend veel goed, maar het is geen perfecte game. Een aanpassing werkte nefast voor de game en dat is het bizarre orb systeem. Je zal tijdens de twintig missies vaak sneuvelen en dan krijg je in Devil May Cry 5 de kans om onmiddellijk terug het slagveld op gestuurd te worden in ruil voor gouden of rode orbs. Doe je dit niet, dan kan je via een checkpoint opnieuw beginnen en behoud je de kans op een betere eindscore. De orbs gebruiken vermindert vanzelfsprekend je rank op die missie, maar deze worden niet gereset als je een missie opgeeft. Dit zegt het spel je niet, waardoor je op een onbenullige wijze al je orbs kan verspillen en zonder kan komen te zitten op cruciale momenten zoals de laatste eindbaasgevechten. Aangezien deze ontzettend moeilijk zijn om in één leven te verslaan, heb je deze orbs op dat moment echt wel nodig. Hier komen de microtransacties in beeld, waarbij je makkelijk via de store een gouden orb kan kopen om verder te komen. 

De vage uitleg over dit systeem is eigenlijk de grote fout die roet in het eten gooit tijdens je ervaring. De microtransacties zelf zijn eigenlijk helemaal niet storend, aangezien je tijdens de game meer dan genoeg orbs zal verzamelen om de game door te komen. Je krijgt zelfs gouden orbs per dag dat je inlogt, dus eigenlijk kan je in zo'n zuur geval gewoon een dag wachten en het dan opnieuw proberen. Heb je niet zoveel geduld, dan kan je een vorige missie opnieuw spelen om er toch weer een paar bijeen te sprokkelen. Let wel, als je dit doet verdwijnt al je progressie tot dat punt. Deze paar vreemde keuzes voelen voor mij aan als een subtiele duw in de richting van de microtransacties, wat ik jammer vind. Capcom heeft echter hart en ziel in de titel gestoken, waardoor ik ze dit klein smetje zeker kan vergeven.

 

Releasedatum
08/03/2019
Beschikbaar voor
8,5
Reviewscore
User scoreAl 1 stem
9,0

Conclusie van Yannick

Devil May Cry 5 oversteeg mijn verwachtingen en is het beste deel in de franchise na Devil May Cry 3. De iconische personages ogen en klinken weer precies zoals het hoort, het vechten is fenomenaal en zal je aan het scherm kluisteren. Om nog maar te zwijgen over de veelvuldige, brutale eindbaasgevechten en eindeloze verschillende vechttechnieken die bewijzen dat Capcom goed naar de fans heeft geluisterd en wederom hart en ziel in dit project heeft gestoken. De bizarre twist met het orb-systeem haalde me eventjes uit de ervaring, maar aan het eind van de rit heb ik me zo ontzettend vermaakt dat ik zonder enige twijfel een tweede speelbeurt ben begonnen. Dan weet je dat het goed zit.
  • Enorm vloeiende en indrukwekkende combat
  • Drie diverse speelbare personages
  • Dante en co weer hilarisch en badass als vanouds
  • Tal van memorabele eindbaasgevechten
  • Muziek en graphics van de bovenste plank
  • Zwak einde
  • Onvoldoende uitleg over orbsysteem