Vorige week knalden we onze Guardian meteen richting de nieuwe level cap van 40. Onze rugzak zat namelijk vol met reeds geslaagde bounties waardoor de veertiger een kwestie van een uurtje spelen was. Guardians die de voorbereidingen niet troffen, moesten slechts een uurtje of twee extra rekenen. De nieuwe level cap bereiken doe je vanaf heden enkel en alleen met ervaringspunten; een personage van niveau 40 zien rondhuppelen in de Tower is een evidentie geworden. Het felbegeerde Light-level, dat voorheen je totale niveau bepaalde, is voortaan een gemiddelde van de aanvals- en verdedigingspunten van je uitrusting. Wat is nu het nut van het nieuwe Light-level?
Op aanraden
Het Light-level wordt met de release van The Taken King gezien als een adviescijfer dat bepaalt of een bepaalde missie, quest of baas op je lijf geschreven is. Zo is het aangeraden Light-level van de Nightfall-activiteit vanaf heden 280 en geloof ons; dat cijfer is verdikke goed gekozen. Met een Light-level van 260 à 270 de betreffende activiteit starten, loopt flagrant verkeerd af. Het gele Light-cijfertje omhoog krijgen, is waar het nu allemaal om draait. Net vanwege dat punt kreeg Bungie tot twee weken geleden tonnen kritiek over zich heen. Voorwerpen vinden met een voldoende hoge Light-score was een pain in the ass.
Spelers die het spelletje nog niet helemaal doorhadden of die gewoonweg niet voldoende tijd hadden om de high-end content te spelen, werden in een hoekje gedreven. Enkel de crème de la crème van wapens en uitrustingen beschikten over die laatste Light-punten om de magische grens van 34 te bereiken. Dat systeem werd nu dus met de Year 2-update overboord gegooid waardoor iedereen nu relatief hoge Light-levels kan bereiken. Nu het nieuwe getal berekend wordt aan de hand van de gemiddelde aanvals- en verdedigingspunten kunnen ook occasionele spelers snel bijbenen met hun Rare-voorwerpen. Een score van +290 blijft echter behoorlijk pittig om te behalen, al is dergelijk level pas vereist voor high-end uitdagingen, iets waar een occasionele speler niet meteen zoveel interesse in heeft.
Strike er op los!
Bungie besluit dus ook de poorten open te zetten voor Jan Modaal die ’s avonds een uurtje wil spelen. Beter nog, de ontwikkelaar legt ons in de watten. Een torenhoge geluksfactor is vanaf heden geen vereiste meer, daar de statistische elementen zodanig beïnvloed worden door zowel speler als Destiny zelf. Een mooi voorbeeld hiervan is de Strike Playlist. Ben je gedreven op zoek naar een eerste Legendary Engram of wil je je Guardian van de nieuwste snufjes voorzien, dan is dit de modus die je nodig hebt. In Strike Playlist word je, net zoals in Year 1, in een willekeurige Strike gedropt waarna een te genieten baasgevecht volgt.
Heb je de eerste keer geen succes en krijg je opnieuw waardeloze Rare Engrams, dan is volhouden de boodschap. Bij iedere Strike krijg je namelijk een Streak-bonus die de drop rate van leuke zaken naar boven trekt. Een vijftal Strikes op rij spelen kan bijna niet anders dan succes opleveren. Daarbij zijn de Strikes een zeer aangenaam tijdverdrijf en zijn de nieuwe exemplaren (drie voor iedereen, vier voor PlayStation-aanhangers) vernieuwend voer. Zonder al te gretig in het rond te gooien met de term ‘puzzels’, moeten we toegeven dat - laat het ons 'de behendigheidsparcours' noemen - ons aangenaam verrasten. Ook het baasgevecht zelf verschilt sterk van Strike tot Strike. In Sunless Cell moeten we Alak-Hul neer zien te krijgen in het pikdonker. Onze lichtgevende Ghost, die op andere momenten op alles commentaar heeft, is dan niet te bespeuren. De schijtluis!
Verkennen is weer fun
De uitbreiding brengt ook voor het eerst een nieuwe locatie met zich mee: The Dreadnaught. Het gigantische schip dat aan Oryx, het demonische gespuis wiens zoon we reeds aanpakten, toebehoort, is iets geheel nieuws. Waar de Patrol-modus tot voorheen gebruikt werd om zo snel mogelijk enkele bounties tot een goed einde te brengen, is de Patrol-modus op The Dreadnaught puur verkenningsplezier. De nieuwe omgeving is volgeladen met Public Events, geheime kisten, verborgen locaties en verfrissende mechanismen.
Zo’n mechanisme is bijvoorbeeld The Court of Oryx, een zwevend platform in The Dreadnaught. Door Taken-gespuis neer te knallen, bestaat de kans dat er Runes droppen. Deze kunnen vervolgens in The Court of Oryx geofferd worden om een pittig baasgevecht te triggeren. Toevallige omstaanders kunnen deelnemen aan de vuurzee en delen uiteraard ook in de prijzenpot. Geheime kisten zijn er ook in overvloed; sommige kunnen worden geopend door het gebruik van een bepaalde sleutel die gelukkigen vinden, andere vereisen heel wat denkwerk (en YouTube-video’s). Ditmaal kunnen we ons makkelijk een halve dag in Patrol bezighouden met het zoeken naar antwoorden of geheimpjes en geloof ons, het zijn er heel wat.
Genietbaar geheel
De sleur die Destiny bij sommige spelers meebracht, is met The Taken King verleden tijd. Je begint eigenlijk grotendeels opnieuw en waar dat meestal niet erg positief onthaald wordt, was dat bij Destiny - naar onze mening - meer dan nodig. Het is precies alsof we een reusachtige bèta achter ons laten om de plat geplaveide versie te spelen. We moeten echter meegeven dat spelers die het grinden in Destiny niet leuk vonden, de game nog steeds niet zullen smaken. We hebben nu eenmaal te doen met een ruimteshooter die RPG-elementen integreert en daar horen nu eenmaal repetitieve opdrachten bij.
Al lonen die opdrachten uiteindelijk wel waardoor we de kakelverse Raid konden uitproberen. De Raid of beter bekend als 'Strike in het kwadraat' is opnieuw een schot in de roos. Vorige vrijdag verscheen de nieuwigheid waardoor de Raid-teller van de game momenteel op drie staat. Enkele populaire streamers trokken er snel op uit en loodsten duizenden mensen doorheen een boeiende King’s Fall. Het is opnieuw een tactisch geheel geworden waar uiterst precieze timing, een voldoende hoog Light-level en mondelinge communicatie basisvereisten zijn. De Raid is en blijft echter het enige aspect dat de deuren voor casual gamers gesloten houdt. Het ontbreken van de matchmaking, die bepaalde modi onlangs wel kregen aangemeten, is daar de beste getuige van.
Crucible in een nieuw jasje
Het PvP-aspect mogen we uiteraard ook niet vergeten. Met de Year 2-update werden enkele serieuze game changers ingevoerd. Denk bijvoorbeeld maar aan de uitbalancering van het wapengeweld. De felbegeerde Thorn is stukken minder aanwezig in de PvP-wereld en dat is maar ook goed ook. Scout Rifles, Auto Rifles en ander geschut zijn daarentegen voortaan weer bruikbaar in de Crucible. Er werden heel wat statistieken onder de loep genomen waardoor het ontwikkelteam bij Bungie op de hoogte was van eventuele problemen en té krachtige geweren. Het resultaat is opnieuw een evenwichtige meerspelerervaring die opnieuw te genieten is.
Daarnaast werden enkele nieuwe speelkaarten geïntroduceerd. Wat ons meteen opviel is dat de maps - net zoals in de PvE-wereld - een stuk verticaler geworden zijn. Reusachtige lanceerplatformen en verhoogde rotsuitstulpingen zijn geen uitzondering meer. Voeg daarbij een gloednieuw Rift-modus, waar je een Spark richting het vijandelijk kamp moet brengen en je hebt opnieuw een reden om het rode symbool nog eens uit te proberen.
