Death Stranding (pc)

9,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Death Stranding (pc)

Ik speelde Death Stranding … opnieuw. Ik deed het ruim een half jaar geleden al op PS4, maar de pc-versie van Kojima’s meesterwerk verdient een extra doorloop. En als ik aan mijn geringe kritiek van toen iets extra moet toegeven, dan is het dat pc-spelers er te lang op hebben moeten wachten. Deze game verdient immers ook hier alle hype die de release op Sony’s console genoot.

Toen ik eind oktober klaar was met de PS4-versie van Death Stranding wou ik twee dingen. Ik wilde er met anderen die er ook doorheen waren geploeterd over praten en ik wilde wanneer het kon terug in de game duiken om de wereld ervan helemaal uit te wonen. Op dat eerste moest ik wachten tot de officiële release. Dat tweede kwam er nooit van. Andere games, werk, het leven enzo. Tot ik een tijdje terug de reviewversie van deze pc-versie in de bus kreeg. Tja, dan ‘moest’ het wel.

Waarom wel

Geen compromissen

De eerste twintig uur in Death Stranding krijg je voor elke gram inzicht dat je in de spelwereld krijgt, er een kilo nieuwe vragen bij. Dat ik eraan begon met alle antwoorden nog vers in het geheugen, maakte het een andere beleving. Het zegt daarom heel wat over de gameplay en de totale beleving dat ik heel snel weer helemaal in de trip zat. Speel jij exclusief op pc en heb je in tussentijd zoveel mogelijk spoilers ontweken, bereid je dan maar voor op een on-ver-ge-te-lij-ke ervaring. Voor zover iemand zich op Death Stranding kan voorbereiden. Net zoals niemand op voorhand weet of hij ‘mee’ zal zijn. Maar ‘mee’ of ‘niet mee’, dat verandert weinig aan de kwaliteiten van de game. Het zegt allen dat het geen compromissen sluit.

Waarom moet ik alles te voet doen, en krijgen mijn collega's een camionette?

Red de prinses

Oké, over naar de game. Die dropt je in een post-apocalyptische versie van de Verenigde Staten, waar jij als een soort koerier in opdracht van een nog kleine nieuwe Amerikaanse regering geïsoleerde gemeenschappen moet opzoeken en overtuigen zich te linken aan een groeiend netwerk van wat de United Cities of America moet worden. De huidige presidente, die dat een tijdje geleden al probeerde en waar jij een zekere geschiedenis mee deelt, verdween ergens aan de Westkust. Haar redden lijkt in het begin van de game het uiteindelijk doel van Death Stranding. Zware job voor een all terrain pakjesbezorger.

Reserveschoenen? Check!

Dat Amerika is desolaat. Het lijkt eigenlijk meer op een kruising tussen IJsland en Middle-earth. Veel groen, weinig horizontale landschappen, brute heuvels, besneeuwde bergtoppen en met hier en daar zo’n afgelegen stukje beschaving van de steriele hightech-variant. Af en toe loop je de M.U.L.E. tegen het lijf, dat zijn bendes die niet in de plannen van de nieuwe regering geïnteresseerd zijn en zich vooral bezighouden met roofmoord. Klinkt gevaarlijk, maar zij zijn het minst van je problemen terwijl je door deze echt immense wereld hiket. Meestal met een gestoord grote lading voorraden en reisbenodigdheden op je rug en een paar reserveschoenen aan je gereedschapsharnas.

Je kan maar beter goede stapschoenen (of lid van een wandelclub zijn) aan je voeten hebben in deze game.

Stealth met een embryo

Veel gevaarlijker zijn de BT’s. Die duiken op wanneer het begint te regenen. Yup, als je in Death Stranding een regenboog ziet, maakt dat eerder een ow-shit dan een ow-wauw reactie los. Die regen heet hier Timefall en versnelt het tijdsverloop van alles waar het mee in aanraking komt. Je ziet planten om je heen letterlijk ontkiemen, groeien en verwelken. Maar die BT’s dus. Die zie je enkel wanneer je stilstaat.

Ga enkel en alleen voor de missies die het hoofdverhaal voortduwen.

Ze kunnen jou niet zien, tenzij je er echt dichtbij komt of wanneer ze je horen. Dat betekent behoedzaam gehurkt en langzaam tussen deze rookachtige griezels manoeuvreren, je adem inhouden en een oog op je handige verklikker houden. Stealth in open lucht en zonder dekking dus. Een geniaal concept, dat je moet beleven om de spanning ervan te vatten. Oh ja, en dan is er nog dat embryo dat je op je buik draagt en soms op meest ongepaste momenten begint te huilen. Maar dat mysterie laat ik je liever helemaal zelf ontrafelen.

Aan schitterende omgevingen geen gebrek in deze titel.

Geweer of klimtouw?

Later kan je die BT’s uitschakelen met afstandswapens, maar dat is niet zonder risico en je houdt die wapens liever voor nog gevaarlijkere momenten in reserve. Weet ook dat elk wapen, stuk munitie en ander reis-item dat je meesleept, gewicht toevoegt aan de vracht die je meedraagt. Vaak komt een ladder of klimtouw veel beter van pas dan een extra wapen. En zowel stijl bergop, bergaf of bij het doorwaden van rivieren kan het al moeilijk genoeg zijn om je evenwicht te houden, zonder dat je jezelf tot aan het randje van je spierkracht (of later exoskelet) belast hebt.

Social stranding

Een ander uniek gameplaymechanisme is dat jij niet de enige koerier in deze wereld bent. Er lopen ook nog andere spelers rond. Je ziet die nooit, heel soms kan je ze horen, maar ze kunnen wel impact hebben op jouw beleving en omgekeerd. Leg je een ladder over een ravijn en laat je die liggen, dan ligt die daar ook voor andere spelers. Net zoals jij een stuk snelweg of schuilplek tegen de regen, gemaakt door een andere speler kan gebruiken. Je kan elkaar daarvoor likes geven en geloof me, dat zal je hier niet uit beleefdheid doen, maar uit oprechte dankbaarheid. Death Stranding is op die manier een verrassend sociale game.

Je kan maar beter op je hoede zijn als de lucht er onheilspellend begint uit te zien.

De pc-versie part I

Het verschil tussen de pc-versie en die op de PS4 is gering en daar ben ik blij om. Ik speelde overigens met een Xbox-controller omdat dat het in balans blijven met de bumperknoppen veel intuïtiever maakt. Tuurlijk ziet het er nog beter uit, zeker als je het in wide screen speelt of een videokaart hebt die compatibel is met Nvidia’s DLSS 2.0 RTX tech, maar dat blijven vooral cosmetische upgrades die pc-gamers voor lief nemen. En als er een game een foto-modus verdient is het deze wel, maar ook dat is weinig meer dan een extraatje.

De pc-versie part II

Dat is de enige échte toevoeging aan deze pc-versie uiteindelijk ook. Een extraatje. Er zijn namelijk zes zijmissies aan de game toegevoegd die in samenwerking met Valve gemaakt zijn, draaien rond een oplichter die zich als een collega voordoet en elementen uit Portal en Half-Life in (een stukje van) de wereld van Death Stranding verweeft.

Aardig, maar ik geef je desondanks toch hetzelfde advies als de PS4-spelers destijds: ga enkel en alleen voor de missies die het hoofdverhaal voortduwen. Zo hou je het tempo erin, met meer dan 40 uur is er geen gevaar dat je niet de spelwereld ‘niet volledig beleeft’ én er is een slimme ingreep voorzien om na de uiteindelijke finale die wereld terug in te duiken om al die optionele content af te werken. Zoals ik me deze keer voorneem om dat echt te doen.

Niet iedereen kan moeders mooiste zijn...

Waarom niet

Al uw vragen beantwoord

Terwijl je steeds meer gemeenschappen aan elkaar verbindt en alsmaar westelijker trekt, begin je meer van de wereld en de motieven van de grote spelers daarin te snappen. Dat betekent niet dat je nog herhaaldelijk op echt totaal verrassende what-the-fuck-momenten getrakteerd wordt, of er zich een nieuwe van de pot gerukte openbaring aandient.

Weet in ieder geval dat uiteindelijk alles uitgelegd wordt. Misschien wel een tikkeltje te uitgebreid en te precies. Kojima wil iets te hard dat we elk detail van alle mysteries, symboliek en metaforen begrijpen. Samen met twee licht storende product placements vormt dat dan ook een van de weinige en weinig belangrijke minpuntjes die ik op deze game heb.

Dat en de momenten dat het om pure all out combat draait. Nooit Kojima’s sterkste punt geweest. Al speelt zelfs dat vrij lekker, het ontbreekt wat aan de finesse die de rest van de game scoort.

 
Releasedatum
11/08/2019
Beschikbaar voor
9,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Raf

Death Stranding op pc is dezelfde bevreemdende, epische, totaal van de pot gerukte trip die het op PS4 was. Ben je niet mee – en dat weet je pas na een vijftal uur – dan is dat jammer. Ben je wel mee, dan krijg je een unieke beleving waar je achteraf over zal willen praten. Het is dat onlangs The Last of Us Part II verscheen en Cyberpunk 2077 er nog staat aan te komen, anders was dit wat mij betreft, opnieuw game van het jaar
  • Een unieke beleving waar je achteraf over zal willen praten
  • Product placements storen
  • Kojima wil iets te hard dat we elk detail van alle mysteries, symboliek en metaforen begrijpen

1 reactie

Bpost in de toekomst. Enkel van hier naar daar pakketjes afleveren..
Ik begrijp echt niet waar al die topscores vandaan komen.
Ik vond er echt niks aan...

Rating:0

Commentaar toevoegen

Log in or to post comments