Deadly Premonition 2: a blessing in disguise

7,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Deadly Premonition 2: a blessing in disguise

You’re tearing me apart, Lisa! Of beter, Lise. Want als Tommy Wiseau ooit een spel zou maken, zou het een Deadly Premonition-game zijn. Het eerste deel dateert ondertussen van 10 jaar geleden, maar ging niet onopgemerkt voorbij. Vergelijkingen met Twin Peaks vlogen al snel in het rond, en ondanks de gedateerde visuals, ondermaatse combat en slordige controls werd de game gelauwerd als een rampzalig meesterwerk. Het vervolg heeft lang op zich moeten wachten, en komt exclusief uit op de Switch.

Boston, 2019. FBI agente Aaliyah Davis klopt aan bij voormalig FBI agent Francis Zach Morgan met vragen over de Lise Clarkson-zaak, die hij veertien jaar eerder oploste. Desondanks is het lichaam van Lise Clarkson net opgedoken na jarenlang verloren te zijn gewaand. Aaliyah Davis heeft dan ook al snel door dat de moordzaak verbonden is met de Greenvale zaak (uit het eerste deel).

Le Carré, 2005. Een klein dorpje in het zuiderse Louisiana waar de familie Clarkson de plak zwaait. Dit is de plek waar FBI agent Francis York Morgan geniet van een welverdiende vakantie (weliswaar terwijl hij sporen volgt die leiden naar de drug Saint Rouge) wanneer hij hoort van de moord op Lise Clarkson.

Het spel wisselt af tussen de ondervraging van Francis Zach Morgan door Aaliyah Davis en de gebeurtenissen in Le Carré in het verleden. Zo speel je dus tegelijkertijd een prequel en een sequel.

Tragisch of hilarisch?

Net als in deel één gedragen personages zich stijf en houterig. Ja, de graphics zijn iets moderner dan die van het eerste deel, maar visueel is het nog steeds allesbehalve revolutionair. Da’s ook exact wat iedereen wel verwacht, als een soort handelsmerk. Het origineel was ook niet moeders mooiste, met graphics uit het PS2 tijdperk, en die stijl wordt hier ook verdergezet om de sfeer nog bevreemdender te maken. Want een Deadly Premonition game in prachtige full HD zou niet werken.

In feite lijkt het wel alsof het spel nog niet helemaal af was. Af en toe zie je taalfouten, zoals ‘item has been been unlocked’, ontbrekende woorden in de ondertiteling, het foutief gebruik van het woord ‘too’ in plaats van het correcte ‘to’. De tweede baas heeft geen gezondsheidsmeter, ondanks dat de anderen er wel één hadden. Zo zijn er nog talloze kleine fouten, glitches en bugs te spotten.

In feite lijkt het wel alsof het spel nog niet helemaal af was.

Een taalfout meer of minder is uiteraard geen doodsteek voor een goede game. Dramatisch lage framerates, vooral buiten in het dorp, zijn dat wel. Het is moeilijk te zeggen of de kwaliteit eerder tragisch of hilarisch slecht is, en fijn spelen is het niet, maar ergens went het wel na een tijdje. Zelden zo’n prachtige chaos gezien.

Prachtige chaos

En prachtige chaos krijg je wel, want de game is even apart als zijn voorganger. Op zoek naar meer informatie om de moord op te lossen, kom je in contact met allerlei gekke personages, van de excentrieke voodoo shop eigenaar tot de weduwe die geobsedeerd is met bowlen, tot de vrolijke, zorgeloze lokale sheriff. Overigens moet het hoofdpersonage niet onderdoen op dit vlak.

York heeft zelf evengoed een bizarre manier van doen, zo praat hij continu tegen een onzichtbare persoon genaamd Zach, dwaalt hij in conversaties regelmatig af naar besprekingen over films, en begeeft hij zich door het dorp op een skateboard. Niet de serieuze, stoere FBI agent die je zou verwachten om een gruwelijke moord te onderzoeken. Bovendien heeft hij een connectie met het paranormale die hij vanzelfsprekend vindt, genaamd the ‘otherworld’.

En prachtige chaos krijg je wel, want de game is even apart als zijn voorganger.

Zo laat hij zich leiden door orakels tijdens zijn onderzoek en komt logica hierbij vaak op de tweede plaats. York alleen is minstens even amusant om te volgen als zijn interacties met de rest van de personages, al mocht er iets meer variatie zijn in de monologen die hij afsteekt rijdend op zijn skateboard.

Soms is het moeilijk te bevatten dat dit hetzelfde spel is waar een man z’n arm brutaal werd opgegeten door een krokodil terwijl je op zoek bent naar een blik spam of een manier om je douche te herstellen. Het ene moment vind je een lijk brutaal in stukken gehakt, en het volgende ben je een nieuwe skateboard truc aan het leren. Dit contrast maakt het spel zo apart, en al deze elementen samen geven de game zoveel persoonlijkheid.

Alles op z’n tijd

Ook hier moet je nog steeds je honger en hygiëne op peil houden. De personages volgen een eigen schema, met missies die daardoor enkel op bepaalde uren te voltooien zijn. Het idee is zeker interessant, maar in de praktijk is het eerder irritant.

Een deel van je onderzoek bestaat uit fetch quests voltooien, die des te frustrerender zijn doordat niet iedereen en alles beschikbaar is op elk moment. Het zou ook al een pak schelen moesten de laadtijden wanneer je ergens binnen en buiten gaat niet zo lang zijn en moest het spel wat vlotter draaien. Sommige quests zijn gelukkig een pak amusanter dan andere, zo is een strike proberen te gooien bij het bowlen een stuk leuker dan alle automaten afspeuren naar een blik spinazie.

Overigens zijn er ook side-quests, zoals killer bees afmaken, die je optioneel kan voltooien en enkele mini-games die je opnieuw kan spelen, waaronder bowlen, stenen over water laten ketsen, en skateboarden.

Verhaal over gameplay

Na even genoeg aanwijzingen achterna te hebben gezeten, kom je weleens terecht in the otherworld: een omgeving gehuld in een rode gloed, vaak bestaand uit kamers en gangen. Nadat je voordien enkel wat eekhoorns kon afschieten, krijg je dan eindelijk combat voorgeschoteld, want heel dit gebied werd vol monsters gepropt. Gelukkig vind je continu first aid kits en koffie, want het voelt al snel aan als een taak om hierdoor te ploeteren.

Je kan niet langs vijanden lopen als je de combat beu bent want de doorgang blijft geblokkeerd totdat elke vijand morsdood is. Elke. Laatste. Vijand. En het zijn er een pak. Het schieten zelf speelt oké, en homing attacks (die weliswaar concentratie opgebruiken) helpen een hoop, maar de combat blijft repetitief. 

De dwaze sfeer en dialogen bleven me entertainen en de plot liet me niet los.

Om heel eerlijk te zijn merkte ik meer en meer dat ik wou blijven spelen ondanks de gameplay. De dwaze sfeer en dialogen bleven me entertainen en de plot liet me niet los. Zeker op het einde zijn er nog een paar goede plotwendingen die je niet gemakkelijk ziet aankomen en waar ook een link in zit met het eerste deel.

Het is vreemd om te zeggen voor een spel, maar gameplay is niet waar Deadly Premonition 2 schittert. Er een cijfer op plakken is dan ook lastig, want de game is geniaal in zijn onkunde. Technisch gezien is het een puinhoop, maar het simpelweg slecht noemen voelt oneerlijk.

 
Releasedatum
07/10/2020
Beschikbaar voor
7,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Marjolein

Fascinerende storytelling gaat gebukt onder middelmatige gameplay, bedroevend lage framerates en lange laadtijden. De verouderde graphics, bewust of niet, kan je verantwoorden door erop te wijzen dat het past bij de unieke, vreemde stijl. Framerates die de game gewoon belabberd maken om te spelen niet. Hopelijk komen er nog patches aan die dit verhelpen, want Deadly Premonition 2 is een ruwe diamant met veel te bieden. Zeer ruw, laat daar geen twijfel over bestaan, maar tegelijkertijd ook een intrigerende en boeiende beleving, en veruit een van de meest unieke games die je dit decennia speelt.
  • Boeiend verhaal met eigenzinnige personages
  • Amusante dialogen
  • Unieke, bizarre sfeer
  • Laadtijden
  • Lage framerates
  • Gameplay is niet bijzonders en soms zelfs vervelend
  • Combat is repetitief

Commentaar toevoegen

Log in or to post comments