The Dark Pictures Anthology: Little Hope

8,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

The Dark Pictures Anthology: Little Hope

WAARSCHUWING: Het spelen van TDPA: Little Hope kan leiden tot ernstige gezondheidsklachten zoals: klamme handen, te hoge bloeddruk en hartkloppingen. Het spel bevat schokkende beelden die niet geschikt zijn voor kinderen of watjes. Dus doof je lichten, zet je headset op en maak je klaar voor de beste horrorgame van 2020. Disclaimer: deze review bevat geen spoilers.

Waarom wel

Zonder man, geen hoop   

Na Man of Medan is Little Hope het tweede deel in de Dark Pictures Anthology. Waar de vorige game zich nog afspeelde op een ghostship, stranden we na een onfortuinlijke buscrash aan de rand van de spookstad Little Hope.

De formule van de game is onveranderd. Vijf onfortuinlijke zielen worden in een bovennatuurlijke situatie gedropt en voor ze het goed en wel beseffen zijn ze het doelwit van demonische krachten en zullen ze moeten strijden voor hun leven. De DPA games zijn niet jouw doordeweekse horrorgame, je kan ze best vergelijken met een interactieve film.

De nadruk ligt vooral op de dialogen en de daarbijhorende emoties. Gamers die een soort van Resident Evil verwachten zullen teleurgesteld zijn maar wie echter gerust wat meer spanning wil dan Detroit: Become Human zit alvast steengoed.

Vijf onfortuinlijke zielen worden in een bovennatuurlijke situatie gedropt

Een game die schreeuwt om samen te spelen

Little Hope draait om keuzes maken en dat wordt onmiddellijk duidelijk bij het opstarten. Je eerste keuze is: speel ik alleen of speel ik met een stel vrienden? Alleen bepaal je zelf het lot van alle personages en kies je als een goedluimse god of sadistische duivel wie leeft en wie sterft.

De formule van de game is onveranderd. 

Maar Little Hope is zoveel leuker in co-op. Dat kan zowel online als vanuit je luie zetel. In online co-op nodig je heel eenvoudig een vriend uit, jullie kiezen samen welk personage je wil besturen (er zit ook een randomiser in mocht je niet kunnen of willen kiezen) en hop! Je bent vertrokken.

Vanuit je luie zetel is het principe identiek maar geef je dus de controller aan mekaar door en kan je met z’n vieren spelen (online kan maar met z’n tweeën)  De ideale activiteit om een Halloweenavond te vullen.

Mijn grootste frustratie ligt echter in het verzamelaspect van de game.

Sterk verhaal, sterkere personages

De naam Will Poulter doet waarschijnlijk wel een belletje rinkelen. Je zal de acteur ongetwijfeld herkennen als één van de hoofdrolspelers uit het huiveringwekkende MidSommar of als onderwerp van een hilarische meme, namelijk de kerel die vraagt: worden jullie daarvoor betaald?

Net zoals in Man of Medan is het realisme van de personages van een griezelig hoog detail. En dat is ook nodig voor een game die vooral gebaseerd is op emotionele keuzes. Niet alleen is de stress af te lezen op de gezichten van de personages, ook de keuzes die je als speler voor hen maakt, worden erg goed vertaald in hun mimiek, van plezier tot absolute angst.

Little Hope speelt als een next-gen horrorfilm. 

Elk personage brengt daarnaast zijn eigen achtergrond mee en ook daar merk je dat het schrijversteam erg veel aandacht aan heeft besteed. En hoe beter je de personages leert kennen, hoe moeilijker de keuzes worden naarmate het spel vordert. En geloof me, je zal hartverscheurende keuzes moeten maken.

Want of je een personage laat leven of laat sterven, hangt volledig van eigen keuzes af en zelfs de kleinste onbenullige beslissing kan je zuur opbreken. Wat een stelletjes sadisten die makers van Little Hope.

De naam Will Poulter doet waarschijnlijk wel een belletje rinkelen.

Een interactieve griezelfilm met hoge herspeelbaarheid

The Dark Pictures Anthology: Little Hope speelt als een next-gen horrorfilm.  Eén waarvan jij zelf de regisseur bent en waarin je zelf de verhaallijnen bepaalt.

De game bevat alle elementen van de beste horrorklassiekers. Een verlaten dorp, een mistige weg, een schimmige figuur op de achtergrond. Allemaal passeren ze de revue. Ook de obligate jump scares. Zelfs ik, als doorwinterde horrorliefhebber, sprong een aantal keer uit mijn stoel. Little Hope slaagt er in om van de start tot de gruwelijke ontknoping een onbehaaglijk sfeer te creëeren. En dat mede dankzij de uitstekende soundtrack.

Dit is echt geen spel voor gevoelige zieltjes.

Dit is namelijk echt geen spel voor gevoelige zieltjes. Toch zal je amper kunnen wachten om de game opnieuw te spelen. Het zit namelijk zo dat, afhankelijk van je keuzes, jouw tweede of derde playthrough er héél anders kan uitzien.

Zo speelden Praga en ik samen een partij waarin we andere keuzes maakten voor onze respectievelijke personages dan dat we voorheen in onze solo game hadden gedaan en ja hoor we kregen andere storylines, zelfs andere locaties te zien. Dat maakt de korte speelduur goed - je bent aan het einde op een zestal uur - en zorgt er dus voor dat je met plezier opnieuw start.

Dit is echt geen spel voor gevoelige zieltjes.

Waarom niet

Scherp mes met botte kantjes

Het blijft wel jammer dat de makers van TDPA: LH geen noemenswaardige verbeteringen hebben doorgevoerd na Man of Medan. De camera is nog te vaak je ergste nachtmerrie en draait zich te veel in onmogelijke hoeken waardoor het rondwandelen, vooral in kleine kamers, erg ongemakkelijk wordt.

Ook de besturing blijft, net zoals in deel één, erg houterig. Mijn grootste frustratie ligt echter in het verzamelaspect van de game. Om meer achtergrondinfo te bekomen rond de gruwelijke gebeurtenissen die zich afspeelden in Little Hope, ga je op zoek naar posters, foto’s en allerhande objecten waarvan je een klein stukje geschiedenis kan aflezen. 

Op zich een prima manier om de game wat meer achtergrond te geven maar de locaties wijken vaak af van het logische pad. Wat dan weer het onbehaaglijke gevoel dat de game wil creëeren onderuit haalt. Want als je wordt achterna gezeten door een maniak die je wil aan stukken rijten dan stop je niet om in het steegje achter de fabriek een krant te lezen?

 
Releasedatum
10/30/2020
Beschikbaar voor
8,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Bruno

Voor fans van horrorfilms is Little Hope een must play. Het brengt de beste en meest gekende elementen van het genre samen in een interactieve griezelprent. De co-op mode is gemaakt om samen met een stel vrienden vanuit de veiligheid van je woonkamer te spelen en het is de perfecte invulling voor een coronaproof Halloweenavond én nacht. The Dark Pictures Anthology: Little Hope slaagt er in om je de stuipen op het lijf te jagen en zou wel eens de beste horrorgame van 2020 kunnen zijn.

  • Interactieve horrorfilm
  • Goed uitgewerkte personages
  • Co-op mode
  • De camera werkt niet altijd mee
  • Geen verbeteringen tov deel 1
  • Soms onlogische acties van de personages

Commentaar toevoegen

Log in or to post comments