City of Brass (Switch)

4,5
Reviewscore


City of Brass (Switch)

"City of Brass is, in mijn ogen toch, een gemiste kans"

ma 11/02/2019
Gereviewed door KevinB
0 reacties

Games die zich afspelen in een Duizend-en-een-nacht setting heb ik altijd een warm hart toegedragen. Zo was ik een grote liefhebber van de Prince of Persia-games die Ubisoft begin jaren 2000 op de markt bracht. Met City of Brass trekken we terug naar het Midden-Oosten. Dat deze game ook nog eens ontwikkeld werd door enkele ex Bioshock-ontwikkelaars deed bij mij het beste vermoeden.

In deze game kruip ik in de huid van een dief die zijn zinnen heeft gezet op een gigantische schat die verborgen ligt in het hart van de City of Brass. Echt uitdagend zou het niet zijn moest ik simpelweg de stad kunnen betreden en al fluitend terug naar buiten lopen. Deze stad is namelijk vervloekt en zijn bewoners zijn getransformeerd in vrij domme skeletten die me het leven zuur zullen maken tijdens mijn zoektocht naar het centrum van de stad.

FPS Roguelike

Tot zover het verhaal, want veel interessanter wordt het niet. Dit achtergrondverhaaltje is niet meer dan een kleine leidraad en dat is jammer. Ik spreek hier dan ook niet over een grote avonturengame à la Prince of Persia, maar over een first person roguelike. Voor wie niet meteen mee is; roguelikes zijn, kort door de bocht, games die gebruik maken van random gegenereerde levels waarbij je hordes aan vijanden moet verslaan en waarbij je meer dan eens het loodje zal leggen.

Concreet wil dit zeggen dat je jezelf een weg moet zien te banen doorheen 12 random gegenereerde levels met aan het eind een grote bossfight. De layout van elk level is telkens anders, dus het onthouden van de meest interessante route is niet aan de orde. Ook vijanden spawnen op andere punten en de verschillende vallen die her en der verspreidt liggen worden elke keer verplaatst. Het verhaal is bijzaak, het proberen te overleven is dat zeker en vast niet...

Zweepjes zijn altijd leuk

Het doel van de game is het centrum van de stad bereiken. Bij de start van elke spelsessie krijg ik de keuze met welk personage ik rijkdommen wil gaan verzamelen. In het begin heb ik slechts de keuze uit 2 personages, maar gaandeweg kan ik er meer vrijspelen. Met uitzondering van enkele minuscule details zijn er geen grote verschillen in hoe deze personages spelen. Mijn basisuitrusting bestaat telkens uit een zwaard en een zweep. Deze laatste zal ik voornamelijk gebruiken om mijn vijanden te verdoven waarna ik ze een kopje kleiner maak met mijn zwaard. In de verschillende levels liggen nog allerlei andere interessante voorwerpen verspreidt die ik kan gebruiken om skeletten te verslaan. Denk daarbij aan vazen of kruiken met explosieven. Vergeet onderweg ook zeker niet om kostbare items mee te nemen, want hoger de waarde van de gestolen items hoe hoger je eindigt in de rankings.

Bepaal je eigen moeilijkheidsgraad

Het mooie aan City of Brass is dat ik bij de start van elk spel de moeilijkheidsgraad naar wens kan instellen via de Burdens & Blessings. Dit zijn acht opties om het spel makkelijker te maken. Zo heb ik de keuze om mijn eigen health te verhogen of het aantal vijanden/vallen te verminderen, of om bijvoorbeeld de tijdslimiet weg te nemen. Deze laatste zal beginners zeker en vast helpen om de hele ervaring minder stresserend te maken. De Burdens daarentegen zijn bij de start niet beschikbaar en moet ik vrijspelen. Deze maken me het leven nog wat moeilijker door de snelheid van de vijanden te vergroten, door hen meer health te geven of door het aantal Genies die terug te vinden zijn in de levels te halveren. Bij deze Genies kan ik terecht voor het bijvullen van mijn health of om betere wapens te kopen. De game is standaard al vrij uitdagend en deze Burdens zullen dan ook vooral geactiveerd worden door enkele masochisten denk ik…

Uitwerking is een drama

Als ik bovenstaande alinea’s nogmaals herlees, moet ik toegeven dat City of Brass er op papier best interessant uitziet. Uitdagende gameplay en een leuke setting. Daarnaast zitten er enkele leuke knipogen naar Bioshock, zoals de Genies. Maar na de nodige speelsessies heb ik moeten concluderen dat deze game verre van een sprookje is. Zo is in de eerste plaats de besturing een ware hel. Het lijkt wel alsof er een delay zit van enkele milliseconden waardoor ik telkens te laat lijk te reageren op vijanden. Ook lijkt het alsof de hele spelwereld is ondergedompeld in honing of een ander plakkerig spul, want de bewegingen zijn heel traag en lomp.

Aangezien ik aan de slag ging met de Nintendo Switch-versie kan ik mij niet uitspreken over de grafische kwaliteiten van de “grote” consoles, maar ik vond de graphics erg matig. Al moet ik wel meegeven dat de game geen last had van framedrops in handheldmodus. En op audiogebied werd ik al snel geënerveerd door het monotone gekreun van mijn personages. Ik hoop dan ook dat bovenstaande problemen in de toekomst nog aangepakt worden met de nodige patches, want diep vanbinnen zit er écht een interessante game verborgen.

 

4,5
Reviewscore


Conclusie van KevinB

City of Brass is, in mijn ogen toch, een gemiste kans. De setting en het algemene idee zijn zeker interessant. Jammer genoeg worden deze ideeën de nek omgewrongen door de zeer matige uitwerking ervan. De besturing is net zoals de gevechten erg sloom en in de omgevingen zit er te weinig variëteit waardoor alles vrij snel eentonig wordt. Dat de ontwikkelaars in hun marketing graag uitpakken met het feit dat er Senior Bioshock-ontwikkelaars hebben meegewerkt, had mij iet of wat achterdochtig moeten maken. Een goeie game zet je immers in de markt met de kwaliteiten van de game, niet met wat hun ontwikkelaars in het verleden hebben gerealiseerd.
  • Interessante setting en idee
  • Mogelijkheid om moeilijkheid naar wens in te stellen
  • Traag combatsysteem
  • Verhaal afwezig
  • Omgevingen eentonig
  • Frustrerende besturing