Call of Duty: Black Ops IIII

9,0
Reviewscore
User scoreAl 1 stem
5,2

Call of Duty: Black Ops IIII

"Dat ‘f*ck yeah!’-gevoel is helemaal terug!"

vr 12/10/2018
Gereviewed door Raf
2 reacties

Begin oktober trok ik naar Los Angeles voor het jaarlijkse review-event van Call of Duty. Een Black Ops IIII-bootcamp, met drie dagen lang een strakke routine van spelen, eten, veel koffie en af en toe een paar uur slapen. En hoewel de meeste journalisten – mezelf inbegrepen - eraan begonnen met een eerder neutrale ‘we zien wel’-attitude, klonk de stemming bij elke snack- en cafeïne-break enthousiaster. 

In het verslag van de aankondiging en mijn eerste hands-on van Black Ops IIII, schreef ik in mei van dit jaar: “Call of Duty heeft zijn lovers en zijn haters. Ach, los van de hele reeks heeft bijna elke aflevering zijn lovers en haters. Je hebt er die nog steeds bij die eerste Modern Warfare zweren, andere bij Black Ops II en nog anderen die de games enkel kopen om maandenlang zombies tot hapklare brokken te reduceren”.

Wel, die haters gaat Black Ops IIII niet overtuigen, daarvoor voelt dit hoofdstuk ‘te veel’ als ‘typisch Call of Duty’ aan. Die haakjes zou ik eigenlijk vet willen zetten, want ik zie dat immers niet noodzakelijk als negatief. Wat de afhakers betreft, moet ik eerlijkheidshalve zeggen dat ik daar zelf ook bij hoor. Ik liet zowel de Black Ops III- als de WOII-afleveringen na een paar weken al achter me. Bij deze ziet het er echter naar uit dat ik hem zodanig ga uitwonen dat het er nu al twijfelachtig uitziet voor de volgende.

Drie games in 1

Die 3 games in 1-aanpak is niets nieuws. Maar naast de standaard competitieve multiplayer en de Zombies staat nu niet langer een single player-campagne, maar een Battle Royale Blackout Mode. Over dat schrappen van die single player is al genoeg geschreven, terwijl de positieve reacties op de bèta van Blackout veruit domineren over de negatieve. Het is wat het is en we gaan ons hier enkel bezighouden over hoe goed of hoe minder goed dat is.

Dat ‘f*ck yeah!’-gevoel is helemaal terug!

Kort door de bocht (ik ga er verderop meer uitgebreid op in) is Zombies en Blackops zo sterk, dat de ‘gewone’ multiplayer met klassiekers als Team Deatmatch, het nog altijd geweldige Kill Confirmed, HQ, Domination en het meer op esports (of toch ernstig teamwork) gerichte Heist, een beetje als ‘vanilla’ overkomen. Een veelzeggende indruk, want puur op zich, swingt dit multiplayerluik als de spreekwoordelijke tiet.

Het resultaat van 10 jaar bijschaven

Dat heeft te maken met de engine en de terugkeer van het Black Ops-gebeuren naar een boots on the ground-aanpak. Het resultaat is een perfect evenwicht in tempo, wapengedrag en je beweeglijkheid over het terrein. De reflex om geen jetpack-jump of wallrun te maken, moest ik wel even uit mijn spiergeheugen wissen. Daarna was het alsof ik in een nieuw model van mijn vertrouwde wagen stapte. Het was genieten van nieuwe opties zoals slides of klautermoves waarbij je potentiële doelwitten in je vizier kan houden. Van de interessante maar nooit echt overpowerde of niet-te-counteren vaardigheden van de specialists. Van het flexibele upgradesysteem en zelfs van dat gewaagde maar geslaagde genees-je-zelf-mechanisme. Het werkt allemaal met de souplesse die je alleen kan bereiken als je een kleine tien jaar aan een vertrouwde én beproefde formule, continu hebt kunnen bijschaven.

 

Hoofdrolspeler naar bijrol

Dus for the record: op af en toe te herkenbare of in ieder geval ‘interessant’ gerecycleerde mappen uit vorige Black Ops-edities, kan ik nagenoeg niets negatiefs aanmerken op de competitieve multiplayer, het luik dat een paar afleveringen geleden nog 60 tot 80% van de hele Call of Duty-beleving op zijn schouders droeg. De optie om het in (hard)core te spelen is weer van de partij en we werden geen enkele keer uit een sessie geflikkerd, ook al speelden we niet via een lokaal maar een online-netwerk. Dit onderdeel van de game kan er echter niets aan doen dat die twee andere stukken zoveel van de spotlight opeisen. En dat doen ze niet zonder reden.

Zombies!!!

Wie Zombies selecteert in het beginscherm krijgt het grootste, meest ambitieuze en voor het eerst ook diepste Zombies-aanbod dat ooit bij de lancering van een nieuwe Call of Duty zat. Dat is geweldig voor de miljoenen spelers die het meest van hun tijd in dit luik zullen doorbrengen. Maar het kan ook wat overweldigend overkome. Waar je vroeger een zombie-beleving kon instappen zonder al te veel voorkennis en je meteen kon amuseren zonder het gevoel te hebben iets te missen, is dat nu anders. Niet slechter anders, integendeel eigenlijk, sta me toe me te verduidelijken.

Zo zijn er nu elixirs die je tussen twee sessies in kan craften. Dat zijn consumables die een kleine tot immense impact op succes tijdens een volgende doorloop kunnen hebben. Daarnaast zijn de mappen toegewezen aan twee verhaallijnen ‘Chaos’ en ‘Aether’. Verder gaat de customization van je personage dieper dan ooit en tenslotte is er nog ‘Mutations’. Dat is een soort modding tool waarmee je nagenoeg elk onderdeel van de gameplay kan tweaken naar een unieke à la carte beleving. Dat alles samen betekent echter ook een steilere leercurve dan we gewend zijn. Zeker voor wie alle finesses van het undead-knallen in de vingers wil krijgen.

Maar neem het van een Zombies-liefhebber aan, dat lijkt me een kleine prijs (waar jammer genoeg onvermijdelijk veel en veelal onredelijke kritiek op gaat komen) voor een Zombies-buffet dat groter, breder, dieper is dan ooit. En vooral: langer meer variatie kan brengen, naar een modus die op papier vrij repetitief is.

 

Blackout

Op het review-event slaagde ik er in een solo-match Blackout te winnen. Het was geen mooie overwinning … oké ik had eigenlijk niet mogen winnen … maar f*ck that, het was voor mij niet minder intens. Niet in het minst omdat elk van de andere 90 jongens waar ik op de map dropte in dezelfde zaal zat. In totaal speelden we zo’n acht partijen in squads, dat zijn vierkoppige teams. En of we nu wonnen (1X), net niet wonnen (2X) of gruwelijk snel uit de match geknald werden, we hadden zoals ze daar in de VS zeggen ‘a blast’. Voor de volledigheid zeg ik er wel bij dat in 2 van de 8 partijen twee teamleden een paar seconden lang connectieproblemen ondervonden en ééntje zelfs uit de match dropte. Zelf kan ik tijdens al mijn sessies enkel van ruwweg 5 seconden hakkelen tijdens de eerte minuut van een partij getuigen.

Blackout is een Battle Royale-mode die de competitie terecht doet zweten.

Blackout haalt de mosterd bij PUBG, is met een grotere time-to-death iets minder meedogenloos en telt – op de helikopter na – voertuigen die frustrerend stroef sturen. De map is geweldig, zowel in omvang, detail als variatie. Het is nog wat zoeken naar de beste wapens  en wennen aan het (tegenover de begin-bèta al sterk verbeterde) inventory-systeem voor de consoleversies. Dat je bekende mappen of stukken van mappen uit eerdere Black Op- afleveringen passeert is aardig, maar niet de kracht van deze modus. Die ligt in de combinatie van de gekende Call of Duty-mobiliteit en gunplay met gadgets zoals het radiobestuurde autootje en de sensor dart, die over het algemeen een boeiende impact op de klassieke Battle Royale-beleving stapelen.

 

Releasedatum
12/10/2018
9,0
Reviewscore
User scoreAl 1 stem
5,2

Conclusie van Raf

Een uitstekende, maar door de andere twee luiken overschaduwde, ‘standaard’ multiplayer, een ambitieuze Zombies die meer van je vraagt maar daar ontiegelijk veel voor teruggeeft en met Blackout een Battle Royale-mode die de competitie terecht doet zweten. Geen verkeerd woord over WWII, maar wat mij betreft – en als ze het netwerk bij Blackout stabiel kunnen houden - is dit de eerste Call of Duty sinds Black Ops II die ik weer helemaal wil uitwonen.
  • Zombies groter en dieper dan ooit
  • Blackout maakt belofte waar
  • Vertrouwde en gestroomlijnde mobiliteit
  • Totale afwerking in menu, UI, graphics en audio
  • Zombies iets hogere instapdrempel
  • Te veel verschil tussen standaard en andere edities

2reacties

Uhh IV zeker?

Rating:0

Is toch overal gepromoot als Black Ops IIII ipv IV...

Rating:0