Call of Cthulhu

8,5
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Call of Cthulhu

"Call of Cthulhu heeft zowel Lovecraft-fanaten als liefhebbers van horrorgames veel te bieden"

di 30/10/2018
Gereviewed door Niels
0 reacties

Als grote Lovecraft-fan had ik Call of Cthulhu al een tijdje in het vizier, dus toen de vraag kwam om deze te reviewen heb ik niet lang moeten twijfelen. Bovendien is het een detective RPG, een genre dat niet bijzonder veel daglicht ziet. Als ik al een tipje van de sluier mag oplichten: ik heb me meermaals bijna bepist. Meestal is dat niet iets om mee uit te pakken maar in dit geval wel. Heb je nog niets te doen met Halloween? Neem dan eens deze review door, wie weet is Call of Cthulhu wel iets voor jou.

Waarom wel?

Lovecraft

Call of Cthulhu nestelt zich verhaalsgewijs in de Cthulhu-mythos, een soort fantasy-horror verhalenreeks geschreven door H.P. Lovecraft. De thema’s en de overkoepelende verhalen rond Cthulu zijn zo populair geworden dat zogenaamde “Lovecraftian” literatuur zowat een genre op zichzelf is geworden en dat een resem aan films en games daar op gebouwd zijn (denk bv. maar aan Bloodborne). Maar goed, we gaan hier geen Wikipedia pagina uitschrijven – als je niet weet wat dat allemaal inhoudt, zoek dan online zeker eens een kort overzichtje op, aangezien het hele verhaal van deze game daar op gebaseerd is.

Je speelt als privédetective Pierce, een mentaal labiele WOII-veteraan die maar net boven water blijft door op iets te regelmatige basis likeur naar binnen te gieten. Pierce krijgt een nieuwe zaak voorgeschoteld waar hij de mysterieuze verdwijning/dood van een vrouw moet onderzoeken. Daarvoor trekt hij naar een van de buitenwereld afgezonderd, bouwvallig eiland dat bewoond wordt door een kleine community oud-walvisjagers. En om bepaalde redenen (*KUCH* cultists *KUCH*) hebben die het niet zo voor buitenstaanders.

De gameplay in Call of Cthulhu is met andere woorden 100% gericht op het verhaal.

Tenzij je helemaal niets kent van Lovecraft zie je de algemene richting van het verhaal al van mijlenver afkomen. Zelf stond ik hier twijfelachtig tegenover omdat dit zo’n game is dat volledig berust op het verhaal, en als je van in het begin al grotendeels weet waar je je aan kan verwachten, dan wordt alles gevaarlijk voorspelbaar en saai. Een chance dat ik verkeerd was.

Je weet dat het een Cthulhu game is, en dat je je dus aan een creepy vissersstadje, voze tentakelmonsters, kosmische horror en een hoop rotte vis mag verwachten, maar toch zat ik continu op het puntje van mijn stoel. Desondanks de voorspelbare setting en thema’s blijven de personages verrassend, de locaties mysterieus en de gebeurtenissen erg unsettling. Deze game leunt extreem dicht aan bij Lovecraft’s kortverhaal A Shadow over Innsmouth maar zelfs met alle expliciete (en impliciete) verwijzingen boet het verhaal niet in aan spanning.

Het verhaal is de gameplay

Het afronden van sidequests, het ontdekken van geheime objecten en dergelijke beloont je met character points die je in een van de zeven skill trees propt: eloquence, occultism, investigation, strength, spot hidden, psychology of medicine. Bijzonder is dat ieder van die zeven takken puur een narratieve impact hebben. Door strength te levellen zal je bijvoorbeeld niet ineens iemand de kop in kunnen slaan aangezien Call of Cthulhu nul komma nul combat bevat. De zeven trees openen dus bijkomende dialoogopties die daarvoor niet beschikbaar waren, laten je toe om efficiënter deuren te forceren van afgesloten kamers, je wordt beter in mensen ompraten of het vinden van verborgen objecten. Leg je liefst iemands diepste, donkerste geheimen bloot? Dan kies je misschien beter voor psychology. Baseer je je onderzoek liever op verstopte aanwijzingen uit de omgeving? Die vind je makkelijker door spot hidden te levellen.

De gameplay in Call of Cthulhu is met andere woorden 100% gericht op het verhaal en het omspitten van ieder klein detail dat er in verscholen zit, of het nu gaat over de geschiedenis van Darkwater, de annalen van haar inwoners of de occulte taferelen die er plaatsvinden. De skill trees laten je de manier waarop Pierce het verhaal bloot legt zelf inkleuren. Het eindresultaat is in vele gevallen hetzelfde dus over een écht vrij verhaal kan je niet spreken, al scheppen de honderden nuanceverschillen wel de illusie dat je zelf het lot van Pierce en zijn onderzoek in handen hebt.

Voorzie extra ondergoed

Een Lovecraft-inspired spel is per definitie horror, maar niet op de klassieke manier die je in meeste horrorgames terugvindt. Net zoals in de literatuur gaat het hier over ‘kosmische horror’, over taferelen, entiteiten en concepten die zodanig vreemd en onvatbaar zijn voor de mens dat het tot diepe angst en gekheid leidt. Veel jump scares zal je in Call of Cthulhu dus niet vinden en de paar die toch in het spel zitten zijn eerder het resultaat van je eigen zenuwachtigheid. Het spel weet perfect op welke momenten je iets angstaanjagend verwacht en lokt dat ook uit, om je vervolgens af te straffen met het geluid van een dichtslaande deur, een lichtflits of een uit het donker voorbijschietende rat. De sporadische jump scare drukt je eerder met je neus op het feit dat je voor zulke pietluttigheden niet bang hoeft te zijn, en dat de écht angstaanjagende dingen zich nog niet eens aan je hebben getoond.

Als ik al een tipje van de sluier mag oplichten: ik heb me meermaals bijna bepist.

Die langzame aftocht in waanzin zit trouwens ook gameplay-gewijs in het spel verwerkt onder de vorm van een insanity meter. Naarmate je vordert in het verhaal zullen bepaalde objecten, gebeurtenissen, visioenen of personages je pad kruisen die je hersenpannetje doen koken. Naarmate Pierce zijn realiteitszin vervaagt, stijgt die insanity meter en begin je vreemdere taferelen te zien waarvan je op den duur niet meer weet of het echt is of ingebeeld. Spooky.

Graphics en soundtrack boezemen angst in

De tools die een horrorgame vaak maken of kraken zijn de graphics en het sound design, die in dit geval beide een schot in de roos zijn. Van de trage, onheilspellende muziek in het vissersdorpje Darkwater tot de tandenknarsende stiltes in de verlaten Hawkins mansion, Call of Cthulhu weet perfect hoe het die creepy snaar moet raken. De voice acting is prima en sound effects zoals een inslaande donderslag, een piepende deur of je eigen voetstappen die weerklinken in een verlaten hal maken de hele ervaring nog akeliger.

Een Lovecraft-inspired spel is per definitie horror, maar niet op de klassieke manier...

Hetzelfde geldt voor de graphics: angstaanjagende schilderijen, onopvallende bloedsporen... de levels bevatten nauwkeurig geplaatste kleine details die je makkelijk over het hoofd ziet, maar als je ze dan toch opmerkt zijn ze nog zo luguber. Met name de kleuren in Call of Cthulhu poten een bijzonder overtuigende spelwereld neer en geeft extra cachet aan onder andere afbrokkelende gebouwen, rottende walvissen of maritieme grotten. Er wordt heel slim gebruik gemaakt van licht en donkerte, en overal zie je van dat vreemde, ziekelijke groen – mist, vloeistoffen, schilderijen, de wereld loopt er van over, net zoals mijn lof over het grafisch design in deze game.

Waarom niet?

Niet moeders mooiste

Zoals je in de screenshots hieronder ziet zijn sommige personages schijnbaar onder een camion belandt. Sommige gezichten in het spel zijn afgrijselijk lelijk, in die mate dat ik me afvraag of het intentioneel is om ze een griezelig aanzicht te geven. Vreemd genoeg lijden andere personages hier dan totaal weer niet aan en sommige schommelen zelfs tussen de twee: soms zijn ze fucking lelijk, soms niet. Het gaat hier dus niet zozeer om de artstyle of kleuren maar puur over scherpte/resolutie, die in bepaalde gevallen echt ondermaats zijn. Het lijkt wel of er geen tijd meer was om bepaalde personages af te werken.

Wat nog meer op mijn systeem werkte was de lip syncing van de personages.

Wat nog meer op mijn systeem werkte was de lip syncing van de personages. Doe het goed of doe het niet – in Call of Cthulhu trekt het echt op niets. Het steekt nog meer als een door in het oog omdat de voice acting op zich prima is. Vreselijk. De cutscenes (waarbij je even geen controle hebt over Pierce) zijn dan weer wel van hoogstaande kwaliteit. Meer consistentie had hier zeker op zijn plaats geweest.

Een doodse setting?

Wat me wel opviel was dat vele gebieden, sommigen al meer dan andere, leeg aanvoelen. De levels bevatten allemaal doodlopende gangetjes, kleine stukken waar je wel heen kan lopen maar die geen nut hebben. Schrap die of steek er iets nuttig in, al is het nog zo’n creepy schilderij of een standbeeld of weet ik veel. Als er helemaal niets te beleven valt, dan heeft het geen enkele bestaansreden.

Soms zie je zoals gezegd een schilderij hangen, een fetisj op de grond liggen, bloedsporen of boeken met een in het oog springende titel – zulke details hadden gerust meer aanwezig mogen zijn. Nu zie je meestal in een paar seconden nadat je een kamer binnenkomt al waar je moet zijn, wat interessant is en wat niet. Zeker de spot hidden skill tree voelt daardoor wat triest aan, of toch niet zo interessant als het had kunnen zijn. Om het anders te verwoorden: wat wél in het spel zit qua details, objecten in de omgeving, visuele elementen... is prima, maar ik vond dat er gerust wat meer dergelijke zaken in hadden mogen zitten. Zeker in de eerste paar levels zijn er niet voldoende prikkels in de omgeving om je volle interesse te trekken.

 

Releasedatum
30/10/2018
8,5
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Niels

Call of Cthulhu heeft zowel Lovecraft-fanaten als liefhebbers van horrorgames veel te bieden. Het combineert detective- en horrorelementen en dankzij de skill trees kies je zelf op welke wijze al die onderliggende madness zich aan jou openbaart. Het verhaal is ergens wel voorspelbaar, zeker voor wie A Shadow over Innsmouth heeft gelezen, al neemt dat niets weg van de spanning en de angst waar je ongetwijfeld mee geconfronteerd zal worden. Ook de audiovisuele uitwerking sluit daar naadloos op aan, met uitzondering van die afschuwelijke lip syncing. Wat in het spel zit, is prima, al hadden de meeste levels wat meer invulling verdient. Zeker een aanrader.
  • Lovecraftian verhaal
  • Creepy elementen in de omgeving, prachtig gebruik van kleuren
  • Sound design om de angst en spanning volledig tot hun recht te laten komen
  • Coole kruising tussen detective elementen en horror
  • Leuk skill tree systeem dat je unieke bits en pieces van het verhaal geeft afhankelijk van je keuzes
  • (Soms) lelijke hoofden / onscherpe gezichten
  • Lip syncing is afschuwelijk
  • Levels voelen nogal leeg aan