Burnout Paradise Remastered

9,1
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Burnout Paradise Remastered

"Meer dan waar voor je geld!"

Zaterdagavond. Ik zit in mijn zetel en laat het reusachtige assortiment Netflix-films op mij afkomen. Ergens diep in de archieven verscholen, zie ik Robin Hood: Men in Tights blinken. Ik herinner mij de film als het meest hilarische ding dat ik op mijn twaalfde te zien kreeg. Bijgevolg start ik de film op en duik ik ver weg onder mijn fleecedekentje. Jammer genoeg kom ik al snel tot de constatatie dat de film eigenlijk een flink gedrocht is. Omstreeks diezelfde tijd krijg ik een code voor Burnout Paradise Remastered in mijn virtuele brievenbus. Mijn geheugen omschrijft de game als de beste arcaderacer die ik ooit speelde. Hopelijk gaat het Criterions voormalig paradepaardje mij beter af dan onze Engelse volksheld…

Uit ervaring besef ik maar al te goed dat ik in mijn vroege tienerjaren een stuk minder kritisch was dan dezer dagen; een gedachte die mij toch wat angst inboezemt. Ik start het spel op en krijg meteen het iconische Paradise City voorgeschoteld met het even legendarisch Paradise City van Guns N’ Roses op de achtergrond. Het is opnieuw DJ Atomika van Crash FM die mij in de wereld van Burnout Paradise verwelkomt. Dit voelt als thuiskomen.

Extreme snelheden worden aangemoedigd!

Een droom die blijft duren

Op het eerste zicht lijkt het allemaal te mooi om waar te zijn. Ondanks het gebrek aan een PlayStation 4 Pro zien de omgevingen en wagens er gelikt uit. De Pro-versie van de game biedt spelers daarbovenop een 4K-resolutie en 60 frames per seconde; imposante cijfers die ik jammer genoeg niet aan de tand kon voelen. De originele Burnout Paradise-versie dateert van 2008, maar de Remastered-versie heeft op grafisch vlak de tijd goed doorstaan. Ik krijg dezelfde, maar opgepoetste Hunter Cavalry uit 2008 opnieuw onder mijn neus geschoven en ga meteen aan de slag.

Dit voelt als thuiskomen

Wat ik mij voornamelijk herinner van Burnout Paradise zijn de roekeloze snelheden waarmee ik door Paradise City scheurde. Een gegeven waar de game zich ook helemaal toe leende. In Burnout Paradise moest het snel gaan en dat bleek ook uit het ontwerp van de wereld. Zo zijn er nog steeds bitter weinig scherpe bochten in het spel aanwezig, is het tegenliggende verkeer nog steeds relatief beperkt en zijn de wagens nog steeds responsief genoeg om eventuele fatale crashes te voorkomen. Gameplaygewijs voelt Burnout Paradise Remastered opnieuw niet realistisch aan, maar dat hoeft ook helemaal niet!

Grafisch ging de game er sterk op vooruit.

Poepke, toerke doen?

Doorheen de straten van Criterions metropool cruisen voelt extreem relaxerend en tegelijkertijd bloedstollend aan. In Burnout Paradise werd indertijd een sfeer gecreëerd die spelers aanmoedigde risico’s te nemen en geregeld - zonder dat al te hard af te straffen - op hun bek te gaan. Diezelfde vibe trekt zich door in objectieven die het spel mij oplegt. Heb je zin om te racen? Dan ga je gewoon in het midden van een kruispunt staan en start je er één. Heb je zin om gewoon wat rond te cruisen en Billboards kapot te rammen, dan is dat perfect mogelijk. Ben je eerder een waaghals, dan kun je zonder problemen de Super Jumps opzoeken. Alles kan en niets moet in deze Burnout Paradise.

Gedurende mijn speelsessies genoot ik intens van de game. Ieder stukje moest en zou ik verkennen, maar geregeld werd ik daarbij afgeleid door één of andere Super Jump of voorbij scheurende unlockable. Inderdaad, het geniale systeem waarbij je random voorbij scheurende bolides van de weg ramt om ze te unlocken, is helemaal terug. Op vlak van controls is er tegenover 2008 weinig veranderd, al is dat maar goed ook. Iedere wagenklasse (Stunt, Aggression of Speed) voelt nog steeds zeer specifiek aan, maar leent zich uitermate goed voor zijn specifieke taken. Tevens het vermelden waard is de geniale Drift-implementatie die Critertion indertijd in hun game knalde. Op vlak van rubber verbranden in haarspeldbochten is Burnout Paradise nog steeds heer en meester.

Het legendarische Big Surf Island is ook van de partij.

Gladde wegen

In tegenstelling tot het Belgische wegdek, is het in Burnout Paradise een stuk moeilijker om putten te vinden in het solide wegdek dat Criterion opnieuw aflevert. Na enkele uren moet ik echter bekennen dat er een tweetal zaken zijn die mij ietwat wagenziek maken. Een eerste hekelpunt is de eerdere kleine speelkaart van Paradise City. Na enkele uren heb je de verschillende regio's op de kaart al snel gezien, al blijft er uiteraard genoeg te beleven. Eenmaal je echter richting een A-license gaat, volgen de repetitieve taferelen zich in een sneltempo op. De speelkaart uitbreiden zou dan weer het originele Paradise City-gevoel teniet doen. Een dubbeltje op zijn kant als je het mij vraagt.

Critertion neemt - naar mijn mening - een tweede verkeerde afslag die vele Remastered- en Game of the Year-edities ook nemen: een overvol bord content aan de gamer afleveren. In de Remastered-versie van de game zitten alle uitbreidingen die het spel ooit zag; gaande van het legendarische Big Surf Island of Cops and Robbers tot de iconische Burnout Paradise Toys-wagens. Slaag je er niet in de uitbreidingen uit te stellen tot na de hoofdgame, dan gaat het progressiesysteem van de game al snel kopje onder. Sterk zijn is dus de boodschap, want steeds opnieuwe snellere en betere wagens vrijspelen, is wel degelijk de moeite waard.

 
9,1
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Ard

Burnout Paradise Remastered mag gerust het laatste deel van zijn titel achterwege laten. Deze game voelt aan als een game van zijn tijd en moet helemaal niet onder doen voor andere racers. Meer zelfs; deze Burnout Paradise Remastered is na al die tijd nog steeds heer en meester als het neerkomt op razendsnelle, spectaculaire en je m’en fous-arcaderacers. Hopelijk ziet Criterion het succes van deze Paradise City-game in en maken ze binnenkort een volledig vervolg op de game. Voor zo’n veertig euro krijg je gegarandeerd waar voor je geld, en daar sta ik zelf persoonlijk garant voor.
  • Grafische vooruitgang
  • Op vlak van controls nog steeds de beste in zijn genre
  • Iconische staat van de game bleef bewaard
  • Niets moet, alles mag
  • Zelfs crashen wordt als leuk ervaren
  • Kleine speelkaart
  • DLC kan overweldigend ervaren worden

Commentaar toevoegen

Log in or to post comments