Blacksad: Under the Skin

6,0
Reviewscore


Blacksad: Under the Skin

"Qua sfeer zit de game er los op"

di 03/12/2019
Gereviewed door Niels
0 reacties

Interactieve graphic novels, een genre dat voor het gemak ook vaak bestempeld wordt als ‘Telltale games’, hebben de laatste jaren een serieuze opmars gekend. Intussen is de hype ietsje afgekoeld maar toch verschijnt er nu en dan nog eens een titel volgens dezelfde formule. Blacksad: Under the Skin is er zo eentje.   

Waarom wel?

Allemaal beestjes

Om met de olifant in de kamer te beginnen: alle personages in Blacksad zijn antropomorf. Het zijn dus dieren die een menselijke gedaante hebben gekregen of andersom, afhankelijk van hoe je ’t bekijkt. Door die dierlijke looks weet je nog vóór je met iemand spreekt waar je je aan mag verwachten en ze zetten de karaktereigenschappen van ieder personage extra in de verf: een bulldog of neushoorn benader je best voorzichtig, terwijl je bij een kameleon of vos extra op je hoede moet zijn voor leugens en bedrog. Niet onbelangrijk voor privédetective (en tevens hoofdpersonage van het spel) John Blacksad, die een mysterieuze “zelfmoord” dient te ontrafelen.

Terug naar de jaren stillekes

Blacksad: Under the Skin vindt plaats in het New York van de Jaren 50, met alle toeters en bellen die daarmee gepaard gaan. Zo komen er op narratief vlak onderwerpen aan bod zoals de toenmalige sociale segregatie en de corrupte politieke onderwereld, maar ook de populaire jazzcultuur krijgt erkenning in de soundtrack van de game. Blacksad lijkt wel uit een film noir geplukt, toevallig (of niet?) één van de populairste detectivegenres tijdens de Fifties. Al is het maar om te zeggen: qua sfeer zit de game er los op.

Je voelt je betrokken

Het is intussen wel duidelijk dat Blacksad vooral haar chips op het verhaal inzet. Personages zijn prima geschreven, veranderen naargelang de manier waarop je met hen praat en omgaat, en je voelt je echt betrokken bij de moordzaak die valt of staat met jouw observaties en ondervragingen. Absolute vrijheid krijg je natuurlijk niet omdat je altijd binnen de voorafbepaalde lijntjes kleurt, weliswaar met meerdere variaties op dezelfde kern.

Toch wekken net die kleine details, vertakkingen en minieme verschuivingen de indruk dat jouw bijdrage er echt toe doet, wat enerzijds de herspeelbaarheid verhoogt en anderzijds het gebrek aan “echte” mechanics verdoezelt.

Waarom niet?

Speurwerk van den Aldi

Dat laatste is meteen de grootste tekortkoming van Blacksad. Als detective ben je continu op zoek naar nieuwe informatie, hints en aanwijzingen die je in Blacksad op 2 manieren in de wacht sleept: door de dialoogopties met personages uit te putten en door elementen in je omgeving onder de loep te nemen. Dialogen geven je zoals gezegd meerdere opties en gaan vaak gepaard met quicktime events. Anderzijds kan je ook vrij rondlopen in de omgevingen om op die manier bewijsmateriaal te bekijken of te bemachtigen. Eens je de juiste clues hebt ontdekt kan je ze aaneenknopen via het “Deduction”-scherm om zo de main storyline verder te ontknopen.

En... That’s it. De dialogen zitten snor, maar de rest van het detectivewerk had gerust wat spannender gemogen. De omgevingen zijn heel basic en clues verzamelen biedt geen uitdaging: je loopt letterlijk iedere kamer af tot je een key prompt ziet zonder oog voor alle andere elementen in de kamer. Een echte detective krijgt zijn clues niet op een zilveren plateau voorgeschoteld, en in een moordzaak zou je toch verwachten dat er meer onderzocht wordt dan de 3 meest opvallende aanwijzingen per setting. Idem voor de Deduction-mechanic: nu krijg je een melding wanneer je bij het oprapen van een nieuwe clue er een Deduction mee kan samenstellen.

Je koppelt hierbij letterlijk je verzamelde clues door ze met elkaar te pairen in een apart menuscherm. Als je een melding krijgt dat er een nieuwe deduction kan gemaakt worden, dan weet je dus al meteen de helft van de oplossing (aka de clue die je net hebt opgeraapt en die de notificatie heeft getriggerd). Sherlock Holmes zou content zijn, maar op vlak van game design laat zo’n poepsimpele mechanic toch te wensen over.

Idem voor de “cat senses” die je sporadisch hanteert: een soort heet/koud minigame waarbij je een cursor op de juiste plaats moet positioneren om vervolgens... een key prompt in te drukken en klaar is Kees – de clue is binnen. Hoe saai is dat?

 

6,0
Reviewscore


Conclusie van Niels

Blacksad: Under the Skin is een traag, opbouwend verhaal met een broeierige setting en een leuke knipoog naar het noir-genre en het New York van de jaren 50, maar ook niet meer dan dat. Vooral de personages spelen een cruciale rol en gelukkig zijn deze uitstekend geschreven. Langs de andere kant moet het dan weer inboeten op vlak van gameplay, met mechanics die enkel en alleen dienen om een lijn te trekken tussen het papieren bronmateriaal (de gelijknamige Spaanse comic reeks) en deze interactieve graphic novel. Daarom is Blacksad: Under the Skin geen minderwaardig verhaal, maar als je ergens een game adaptatie van maakt, probeer er dan ook wat interessante mechanics in te steken.
  • Antropomorfe personages in een noir-jasje zie je niet elke dag, leuke blend tussen genres en stereotiepen
  • Personages en events fluctueren naargelang jouw acties en woorden
  • Broeierige sfeer, spannende opbouw
  • Interessant universum (voor zowel fans van de comics als nieuwkomers)
  • Saaie mechanics, geen enkele uitdaging
  • 99% hersenloos clues oprapen tegenover 1% écht speur- en denkwerk