Bayonetta 1 & 2 op de Nintendo Switch

8,5
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Bayonetta 1 & 2 op de Nintendo Switch

Lazlo maakt kennis met de voluptueuze Umbra Witch

di 27/02/2018
Gereviewed voor Nintendo Switch door Lazlo
0 reacties

Dat de Switch het ideale toestel is om games te leren kennen die je enkele jaren geleden achteloos links liet liggen, hoef ik je wellicht niet meer te vertellen. Zo was ik best geïntrigeerd toen het nieuws binnenkwam dat Bayonetta zich een weg naar Nintendo’s jongste zou banen. Misschien dat ik de (iets te) sensuele heks deze keer toch een kans moet geven? De gedachte is amper mijn brein gepasseerd, of Praga mailt me al met de vraag of ik zowel de eerste als de tweede titel in de reeks wil reviewen. Duivels helderziende gaven, heeft die man.

Bayonetta

Beginnen bij het obligatoire begin: wat voor een fucking raar spel is Bayonetta wel niet? De eerste scène van de actievolle Platinum-titel is letterlijk een gevecht met engelen terwijl je op neervallende brokstukken balanceert, onder een begeleidende epische voice-over die ongestoord ligt te lullen over een eeuwenlang conflict tussen licht en donker, of zoiets. Needless to say ben ik niet echt oplettend aan het luisteren, want ik ben intussen meteen aan het wennen aan de controls van deze over-the-top hack-and-slasher. En da’s toch wel een handje vol.

Coole presentatie

Wat ik wel meteen weet, is dat ik deze titel leuk zal vinden. Het hele speciale sfeertje dat Bayonetta met zich meebrengt, doet me denken aan die iconische openingsscène van Devil May Cry 3 (waarin Dante met demonen vecht terwijl hij een pizza probeert te eten), maar is tegelijkertijd helemaal van zichzelf. Tussen het overmaatse hemel-en-hel-aspect van de titel zit een heerlijk film noir-element verweven, wat je sterk merkt wanneer je de Gates of Hell bezoekt. Da’s niet enkel een toepasselijke naam voor een bar die uitgebaat wordt door een gevallen engel, maar meteen ook de plaats bij uitstek om demonische wapens en andere snoepjes aan te schaffen.

Viervoudig wapentuig

Kijk eens aan, een naadloze segway naar mijn volgende punt: het wapentuig in Bayonetta en de manier waarop je ermee aan de slag kan. De Umbra Witch waar je doorheen dit vreemde avontuur controle over neemt, heeft de unieke gave van uiterst flexibele ledematen (wat ze in haar veel te strakke pakjes maar al te graag demonstreert). Daardoor kan ze maar liefst vier wapens tegelijkertijd gebruiken, twee in haar handen, en twee aan haar opvallend hoge naaldhakken. Denk aan revolvers, katana’s, shotguns, fucking kettingzagen, noem maar op, Bayonetta kan ermee uit de voeten. Vaak zelfs letterlijk.

Snedig harde combat

En maar goed ook, want vechtskills zal je nodig hebben in deze uitdagende hack-and-slash boss battle extravaganza. Bayonetta is zo een game waarin vingervlugheid, reflexen die al in actie treden voor er iets gebeurt, en een nodige dosis muscle memory minimumvereisten zijn. De eerste twee tot drie chapters laat de game je nog in de waan dat je dit spelletje met de vingers in de neus doorwalst, maar dan schiet de moeilijkheidsgraad (iets te drastisch) de hoogte in. Je moet de nodige combo’s uit het hoofd leren, de dodge-knop tactisch gebruiken (wanneer je nipt wegdodget vertraagt de tijd even en kan je meer rake klappen uitdelen) en niets spammen, want dat wordt natuurlijk afgestraft.

Boss battle extravaganza

Bayonetta is natuurlijk voornamelijk bekend voor de epische boss battles die de game je aan een constant ritme voorschotelt. Hoewel er enkele minder indrukwekkende baasgevechten zijn, kan ik niets anders dan lovende woorden hebben voor deze grote battles. Door het dimensie-overbruggende concept van de game en de absurde wezens die de dames en heren bij Platinum Games bedachten, komen de gevechten vaak uit onverwachte hoek en op creatieve wijze. Denk bijvoorbeeld aan een omgekeerd hoofd dat twee drakenkoppen aan zijn kin heeft hangen die je eerst moet onthoofden voor je het zwevende gezicht kan aanvallen. Na een tijdje krijg ik jammer genoeg wel genoeg van al die boss battles. Soms wil je gewoon op je gemakje de boeiende spelwereld wat verkennen, wat dan weer niet kan als je wééral eens een eindbaas moet verslaan.

Bayonetta 2

Het vervolg van Bayonetta is eigenlijk in alle opzichten meer van hetzelfde, maar steeds een tikje beter. Visueel oogt alles wat frisser, en krijgt de game nog meer een eigen karakter. De controls zijn overwegend hetzelfde, maar de combat werd dan weer inhoudelijk wat meer scherpgesteld.

Meer toegeeflijk

Opvallend is dat de game een pak meer toegeeflijk is voor minder ervaren spelers. Zo is er geen sprake meer over quick time events die je in één keer doden wanneer je eens mist. Ook de gevechten worden meer gradueel moeilijk en je krijgt dat kleine tikje meer tijd om je aan te passen aan je vijand. De vijanden die je bestrijdt blijven wel aan sneltempo aangevoerd worden, dus aan de pacing van de boss fights hoef je dan weer geen veranderingen te verwachten.

Geen meeslepend verhaal

Het verhaal van zowel Bayonetta als Bayonetta 2 kan me dan weer niet helemaal bekoren. Het ligt helemaal in de lijn van de absurde stijl die de reeks uitademt, maar echt binding met de uiteenlopende personages - zelfs het hoofdpersonage Bayonetta - heb ik nooit. De idee om je in de positie van een heks te plaatsen die meer affiniteit met de hel heeft dan met de hemel, is dan wel interessant, maar de stoere bolster rond het hoofdpersonage duwt me eerder weg van enig medeleven met haar situatie. Ik begrijp het wel, dat hoort nu eenmaal bij dit type hack-and-slash-titel, maar het voelt toch aan als een gemiste kans. Dat er niet veel over het verhaal blijft hangen, zegt genoeg, lijkt me.

Zoete prestaties op de Nintendo Switch

Wie nog nooit Bayonetta of Bayonetta 2 speelde, krijgt met deze port zeker waar voor zijn geld. De Switch-versie biedt je een zeemzoete 60 FPS voor beide games. Voornamelijk in handheld-modus ogen de games best mooi. Wanneer je docked speelt, valt het jammer genoeg al snel op dat de games gebonden zijn aan een 720p resolutie. Textures ogen ook niet bijster scherp. Een iets groter probleem is de grip op de Joy-Con controllers. De vorm van die controllers is jammer genoeg niet optimaal om snelle combo’s uit de vinger te schudden, waardoor ik al snel krampen krijg tijdens het spelen. Heb je een Pro Controller liggen, dan gebruik je best die om de epische spelwereld van Bayonetta te trotseren.

 

Releasedatum
24/10/2014
Beschikbaar voor
8,5
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Lazlo

Over games met een hoog WTF-gehalte gesproken: Bayonetta en Bayonetta 2 blinken uit in creativiteit. Het unieke karakter van de games, gepaard met de film noir-ondertoon, en de steengoede combat, zorgen nog steeds voor een memorabele spelervaring. Wie op de Switch speelt, raad ik wel zeker een Pro Controller aan. Heb je een allergie voor boss fights, dan adviseer ik je een stevige dosis allergiepillen aan voor je aan deze twee kleppers begint.
  • Cool en geflipt sfeertje
  • Combat staat op punt
  • Heerlijk over-the-top boss fights
  • Misschien een tikje je te veel boss fights?
  • Niet lief voor de handjes als je geen Pro Controller hebt
  • Veeleer vergeetbaar verhaal