Battlefield V

8,5
Reviewscore
User scoreAl 2 stemmen
8,9

Battlefield V

Beter dan Battlefield 1... en toch...

do 08/11/2018
Gereviewed door Raf
0 reacties

Ook al is het op de beloofde co-op en battle royale nog even wachten, Battlefield V overstijgt het lichtjes fantastische Battlefield 1 op nagenoeg elk vlak. Voilà, de spelers van die game weten hiermee al genoeg. Het voelt hetzelfde, maar het speelt anders. Niet helemaal duidelijk? Dan ga je toch m'n review moeten lezen.

Korte disclaimer: deze review gaat voornamelijk over de multiplayer-modi. Meer weten over de single player? Check dan dit artikel!

Heel kort door de bocht is Battlefield V goed voor vier gameplay-belevingen. Of toch, dat moet het worden eenmaal de helft daarvan begin volgend jaar en in maart aan het ‘basispakket’ toegevoegd worden. Als we de - volgens mij niet langer relevante - team deathmatch-mode vergeten, blijft dan over: 1) Grand Operations en alle onderdelen waaruit die langgerekte competitieve massamultiplayer opgetrokken is, 2) War Stories, de single player van de game, dat een los en later nog groeiend aantal mini-campagnes telt, 3) Combined Arms, de 4 spelers-co-op die telkens weer een ander missieverloop belooft, maar waarop het voorlopig nog wachten is tot begin volgend jaar en 4) Firestorm, de battle royale-mode, die pas in maart in de game zal worden ingepast.

Je kan nu, zelfs al speel je niet als medic, elke squadgenoot terug op de been helpen.

We moeten het er over hebben

Dat die Combined Arms en Firestorm er later bijkomen is geweldig. En elke Battlefield 1-veteraan kan je vertellen dat die Tides of War-aanpak van de ontwikkelaar werkt. Die staat namelijk voor een continue en vrij regelmatige uitbreiding en dus groei van de game. Dat maakt dat heel wat spelers de game telkens weer voor een paar weken tot een maand weer even oppikken, om vervolgens te wachten op weer meer Battlefield. Dat al die latere toevoegingen gratis zijn, is al helemaal lekker. Maar toch vind ik dat EA er beter aan had gedaan om die Combined Arms en zeker die Firestorm nog niet op voorhand aan te kondigen.

Nu lijkt het wel alsof ze die niet tijdig afkregen terwijl je als speler wel een game geserveerd wordt dat moeiteloos de vergelijking aan kan met waar Battlefield 1 bij release mee kwam aanzetten. Dat is niet niets en dat maakt het dubbel zo krom dat het voelt alsof je het met ‘minder dan afgesproken’ moet stellen. De Blackout-battle royale waarmee de laatste Call of Duty mee uitpakte zal er zeker iets mee te maken hebben gehad. Battlefield wilde de spelers uit de eigen community met een interesse in die battle royale natuurlijk al voor het eigen werk ‘reserveren’. Hadden ze niets aangekondigd, was iedereen nog blijer geweest met wat ie nu kreeg, om dan in maart verrukt verrast te worden door Firestorm.

De mappen zijn één voor één sterk en brengen genoeg variatie.

Grand Operations

Beetje vreemd om een review te beginnen met wat er niet in de game zit, maar het was nog vreemder geweest als we het niet over die ontbrekende olifant in de kamer hadden gehad. Maar goed, over naar wat er wel in zit. Dat zijn dus die War Stories: drie stuks + de Prologue + een vierde The Last Tiger, die met de eerste Tides of War-uitbreiding al in december volgt. En dat is die competieve multiplayer. De hoofdbrok van ook weer deze Battlefield V. Die competitieve multiplayer wordt vooral gedragen door de Grand Operations. Die staan voor drie opeenvolgende veldslagen, elk gekaderd in één militaire operatie en elk op een andere map, met telkens zijn eigen game mode. Meestal gaat het om een kant die moet aanvallen, punten moet veroveren/detoneren/tijdelijk vasthouden, terwijl de verdedigers dat moeten verhinderen en occasioneel mogen terugduwen.

EA had er beter aan gedaan om die Combined Arms en zeker die Firestorm nog niet op voorhand aan te kondigen.

Final Stand

Afhankelijk van hoe goed beide partijen presteren op de ene dag, kunnen ze de dag erop beroep doen op meer voertuigen of respawns. Wordt de operatie niet beslist op de derde dag, dan volgt er een vierde, de zogenaamde Final Stand-slag. Dat is een soort deathmatch zonder respawns op een snel inkrimpend stuk map. Ook hier beslissen je prestaties tijdens de vorige dagen met hoeveel munitie en gezondheid je aan die Final Stand begint. Alle game modes zijn ook los van de Grand Operations te spelen. Met uitzondering van die Final Stand én van Airborne, een parachutistenlanding waarmee sommige operations beginnen. Kwestie van de spektakelwaarde nog wat op te drijven. Zeker voor spelers die het risico willen nemen van nog een paar seconden langer in een felbeschoten vliegtuig te wachten om dieper op vijandelijk terrein te droppen. Risicobeloning ten top.

Er is al veel over geschreven en de ontwikkelaar blijft er maar over doorbomen, maar je squad is belangrijker dan ooit.

Gunplayahs

De hele gunplay is van de grond terug opgebouwd en dat voel je. Zeker wanneer je upgrades voor je favoriete wapens begint vrij te spelen. Bijvoorbeeld om het sneller te kunnen aanleggen, sneller te kunnen herladen of om de terugslagschokken te reduceren. Diezelfde progressie zie je ook bij voertuigen die je ook met vier upgrades uit een moeilijke keuze van acht kan tweaken. Kies je voor een sneller draaiende koepel van je tank of een coating waar geen sticky mines tegen blijven plakken? Idem voor de combat roles, ga je voor een medic die een sneller sprintje kan trekken richting gevallen teamgenoot of voor één die een andere bonus naar de strijdinspanning brengt? De cosmetische opties zijn meer dan ok, maar vallen in het niet bij de manieren waarop je de game-, gun- en vehicleplay meer naar jouw speelstijl kan buigen. Oh ja, een optie waarmee je als tankcommandant die ettertjes die om je heen dansen te lijf kan gaan met explosieven? Check!

Mijn squad, schoon squad

Er is al veel over geschreven en de ontwikkelaar blijft er maar over doorbomen, maar je squad is belangrijker dan ooit. Zelfs al hebben ze het maximum aantal squadleden van vijf teruggebracht naar vier. Zo kan je nu, zelfs al speel je niet als medic, elke squadgenoot terug op de been helpen. Dat duurt langer dan met zo’n medic-spuitje, maar het is altijd welkom. Terug in de game komen bij nog levende squadgenoten, die je - terwijl de respawn-afteller loopt - in de gaten kan houden, is nog zo’n plus. Hoe beter je squad scoort, hoe sneller je beroep kan doen op squad reinforcements. Dat zijn ultrakrachtige bonussen in de vorm van een vlammenwerpertank, een V1-bombardement en ander lekkers, dat zeker tijdelijk zijn effect op het veldslagverloop kan hebben.

Er is ook een map ergens in Frankrijk waar ik de eerste vijf minuten in een kerk zat die langzaam maar zeker en overtuigender dan ooit in puin werd geschoten. Ergens buiten zat er een tankcommandant die er duidelijk zijn hobbyproject van maakte.

Kloppende klassen

De klassen kloppen, al is de support-klasse momenteel heel tegenwoordig. Dat heeft zeker iets te maken met het kleinere aantal kogels waarmee iedereen de map indropt. Deze jongens strooien nu niet langer ammo-pakketjes rond om er punten mee te scoren, maar omdat iedere niet-support-speler in hun buurt (die niet sneuvelt voor hij door zijn kogels zit) ze verdomd hard kunnen gebruiken. Ga je zo’n final stand in: vergeet dan scout of assault en ga alleen voor medics en support. Weet ook dat de truc om een 3.0-vizier op een light machine gun te zetten nog altijd werkt. Wel mis ik een geweer voor de medic, die het nu exclusief met machinepistolen moet doen. Zet echter een beter vizier op een MP40 en met wat oefening kan je behoorlijk uithalen op zelfs de middellange afstand. Zo lang je kogels hebt tenminste.

Grafisch blijven de Battlefield-games - ook deze Battlefield V dus - hoge toppen scheren.

Kerkjes kijken

De mappen zijn één voor één sterk. Ik heb ze op dit moment natuurlijk nog niet helemaal kunnen uitwonen, maar ze brengen wel meer dan genoeg variatie. Uitschieters voor mij zijn Twisted, met centraal een metalen brug die meestal om elke meter bevochten wordt, terwijl het Noord-Afrikaanse Aerodrome met zijn verwrongen vliegtuigwrakken en hangars op een sniperfest kan uitdraaien. Snipers die zich echter ergens in de heuveltjes aan de rand opstellen, zitten gelukkig veel sneller door hun munitie heen dan in Battlefield 1. Er is ook een map ergens in Frankrijk waar ik de eerste vijf minuten in een kerk zat die langzaam maar zeker en overtuigender dan ooit in puin werd geschoten. Ergens buiten zat er een tankcommandant die er duidelijk zijn hobbyproject van maakte.

De truc met de Molotov

Aan dat soort Battlefield-momenten geen gebrek. Voor elke keer dat je een gevallen speler met zijn benen door de muur ziet steken of half in de grond ziet liggen, krijg je tien verbluffende visuele hoogstandjes in de plaats. Het maakt niet uit of je de game in sterfelijke resoluties speelt of in 4K met HDR. De besneeuwde bergtopmap van Fjell alleen is de eerste keren al een Battlefield-moment waard. Zo’n V1 die inslaat en vijftig meter in de omtrek nog puin en aarde laat neerregenen… zo’n duikbommenwerper die rakelings over je helm scheert om tien meter verderop explosief in een brugpijler te knallen… een volledige squad wipen met één Molotov en je laatste kogels… aah, good times.

Battlefield-momenten bij de vleet en dat is de voornaamste reden waarom deze serie zo geliefd is en blijft.

Begrijp me niet verkeerd. Zelfs de grootste fan zal zich regelmatig ergeren. Maar dat is onvermijdelijk bij iedereen die zich aan een multiplayershooter waagt. Zolang het maar is omdat zijn squadgenoten het laten afweten, omdat medics achteloos over zijn doodbloedend lichaam hoppen of omdat die fucking sniper je nu al voor de derde keer op rij te grazen nam. Liever daarom dan om lag- en andere netwerkproblemen, om duidelijk overpowerde klassen of om glitches die je uit de onderdompeling halen. Dat eerste gebeurde me tijdens de twee volle reviewdagen herhaaldelijk, dat laatste slechts één keer. Dat is bij Battlefield, zelfs op review events, wel eens anders geweest. Ach, Battlefield V is gewoon een robuuste en steengoeie Battlefield-game dat voortbouwt op de fundamenten van de vorige en wanneer het daarvan afwijkt, het in de meeste gevallen over een verbetering gaat.

 

Releasedatum
20/11/2018
8,5
Reviewscore
User scoreAl 2 stemmen
8,9

Conclusie van Raf

Wie van Battlefield 1 hield en niet vies is van wat teamwork, heeft geen enkele reden om deze niet nog beter te vinden. Niemand doet massale fps multiplayer-veldslagen zo episch als deze serie en Battlefield V zet die traditie naadloos voort. Intens spektakel dat in de loop van het volgend jaar nog groter wordt. Alleen hadden we die twee nog-te-komen onderdelen er graag nu al bij gehad.
  • Epische massale veldslagen
  • Hoge spektakelwaarde
  • Sterke gunplay en progressie
  • Wachten op coop en battle royale
  • Nog wat clipping
  • Binnenlocaties opvallend minder gedetailleerd dan buitenlocaties