Er is al veel gezegd, geschreven en gespeculeerd over Battlefield Hardline. Een gewaagde zet waarbij de reeks het militaire conflict inruilt voor een confrontatie tussen politie en criminelen. Waarbij de game niet door Battelfield-pioniers en bezielers DICE maar door Dead Space-makers Visceral Games gemaakt werd. Waarbij de multiplayer toen die voor het eerst in bèta ging voor het eindelijke – en volgens velen licht teleurstellende – eindresultaat werd gehouden. Dat de reeks ondanks verdienstelijke pogingen beter alle hoop op een écht goeie single player als ‘toch maar overbodig’ het raam uit keilt. Standpunten en observaties waar zeker iets voor te zeggen valt, zelfs na een doorloop van die single player en met een kleine zestig partijen op de multiplayer-teller. Maar uiteindelijk moet Battlefield Hardline – zonder helemaal blind te zijn voor de voorgangers in de reeks – zo veel mogelijk op zijn eigen verdiensten en tekortkomingen gereviewed worden.
Nu ook met échte single player
Over de single player kunnen we kort zijn: dit is de beste tot nog toe in de reeks. Oké, die van Battlefield 3 en 4 hadden pakkender momenten en telden misschien wel meer van die ademstokkende spektakelscènes. Gaat het echter om puur spelplezier, tempo en vrijheid in de manier waarop je tweederde van de hoofdstukken mag aanpakken, dan scoort Hardline ver boven zijn oudere broertjes. Let op, waar die gameplay van vorige single player-avonturen lineaire versie van het balls to the wall-knalfestijn in de multiplayer vertegenwoordigden, wijken single en multiplayer hier behoorlijk – volgens sommigen gevaarlijk – ver van elkaar af.
Het verhaal van de nog groene politiedetective die al in het eerste hoofdstuk een gezinsverpakking bodybags opgebruikt en meegesleept wordt in criminele feiten waarbij de betrokkenen tot in de hoogste regionen van de eigen rangen gezocht moeten worden, hebben we allemaal al wel eens eerder gezien. Het scenario is gelukkig degelijk genoeg geschreven, de wereld waarin het zich afspeelt wordt in de meeste gevallen van een geloofwaardige en rauwe textuur voorzien en de personages zijn dan wel clichés, het zijn goed gespeelde clichés.
Flash de badge
Het feit dat je als een agent niet alles wat beweegt van een acute loodvergiftiging mag voorzien verandert de Battlefield-dynamiek gevoelig. Hier loont het om eerst vragen te stellen en dan pas te schieten. Je badge flashen om tegenstanders tijdelijk van hun stuk te brengen is leuk en aardig, maar geen gamechanger. De scanner waarmee je een omgeving op aanwijzingen, alarmsystemen en vijandelijke aanwezigheid leest, is dat wel. Net zoals de mogelijkheid om in de beste missiestukken je eigen route en aanpak te kunnen kiezen. Hardline geeft je meestal de optie om voor een stealth- en/of niet dodelijke strategie te gaan. We raden je aan om daar minstens de helft van de tijd gebruik van te maken, want het is dat wat deze single player écht de moeite waard maakt. Het blijft een shooter, maar hoe meer je voor jezelf het Splinter Cell-gehalte opschroeft, hoe lekkerder het wordt.
De manier waarop je nieuwe wapenaccessoires en gadgets vrijspeelt, hangt nauw met je speelstijl samen. De ene speler zal voor een grotere magazijncapaciteit gaan en de andere voor geluidsdempers en tasers. Het aantal momenten waarop je tot stealth gedwongen wordt is klein genoeg en tot knallen groot genoeg, om het genre niet te loochenen. Sommige missiestukken zijn wat ongeïnspireerd, zoals de scène waar je aanvalsgolven moet overleven of – en dat is vooral persoonlijk - de voertuigstukken. Het zal ook van speler tot speler afhangen hoe lang de detectivepuzzels leuk of gepast aanvoelen, maar je bent er meestal snel genoeg mee klaar om het ritme niet onderuit te halen. Al bij al vermaakten we ons uitstekend met de single player van Battlefield Hardline. We startten zelfs een paar savegames vrijwillig terug op, omdat we het precies op die ene manier wilden doen. Het jezelf moeilijker maken dan het eigenlijk is, is meestal een goed teken.
Multiplayer!
Hardline mag dan wel de eerste in de serie zijn waarvan de – een kleine tien uur durende en een tweede doorloop waardige - single player er staat, het succes van de game zal op de online multiplayerslagvelden beslist worden. Op de teleurstellende Team Deathmatch met wraakroepend slecht gekozen respawnlocaties na, draaien de meeste van de andere zes spelmodi om objectieven. Conquest is de andere ouwe getrouwe, waar het team dat meer locaties op de map kan veroveren en behouden wint. Dat er hier geen twee legers maar een team zwaarbewapende agenten tegenover een team vergelijkbaar zwaar bewapende criminelen staat maakt soms een groot en soms een minder groot verschil. Het arsenaal verschilt niet zo gek veel van elkaar, net zoals de klassen.
Dat er hier geen tanks maar veelal auto’s, motoren en de occasionele moerasboot als transportmiddel gebruikt worden, maakt het rondzeulen met antitankwapens gevoelig minder relevant. Je vindt die net zoals zware machinegeweren en de nog altijd extreem dodelijke helikopterkillende stingers niet langer in de basisuitrusting van een klasse maar op het terrein. De klassen bepalen vooral of je met een machinegeweer, een machinepistool, een shotgun of een scherpschuttersgeweer vertrekt. Gadgets als grapple hooks voor een snellere en tactische verticale navigatie zijn door iedere klasse te kiezen. Sterk presteren of bepaalde uitdagingen volbrengen geven je toegang tot wapenaccessoires en naar goeie Battlefield-gewoonte regent het beloningen, unlocks en andere extra’s die je grotendeels in de volgorde vrijspeelt die jij kiest. Progression-porn, zeker tijdens de eerste dertig uur.
Heist & Blood Money
Een goeie shooter serveert er altijd een hele resem, maar het aantal gamers dat online meer dan drie modi speelt kan je op een pinguïnhand tellen. Meestal is dat kwestie van persoonlijke smaak en geen reden om een game de dieperik in te kritiseren als het drie modi telt die je maar niets vindt. Onze favorieten zijn Heist en Blood Money. In die eerste moeten de misdadigers een bank, geldtransport of andere ‘schat’ leegroven en daar vervolgens mee naar een van de ontsnappingspunten geraken. Dit zijn, mede dankzij het uitstekende mapdesign, intense spelletjes touwtrekken waarbij de buit meermaals van eigenaar wisselt. In Blood Money moeten beide partijen geld van een centrale locatie op de map ophalen en naar hun eigen ‘safe zone’ brengen. Leg een geldtransporterende speler om en je kan zijn buit inpikken. Niets houdt je overigens tegen om de moeizaam bij elkaar gesprokkelde geldvoorraad van de tegenpartij te raiden. Feest!
Op een verdienstelijke derde plaats staat Rescue. Dat is een van de competitieve sterk objectiefgerichte modi waarin het politieteam een van twee of drie gijzelaars moet ontzetten. Met een brede waaier aan routes en tactieken én zonder respawns spelen deze, meestal korte en spannende partijtjes toch elke keer weer anders. Crossfire is op hetzelfde chassis gebouwd, maar hier moet je een VIP van de ene naar de andere kant van de map begeleiden – of om zeep helpen voor ie zijn bestemming bereikt. Alhoewel dit een aardige flashback gaf naar de betere tactische shooters die we tien jaar geleden speelden, was toch dit minder ons ding. Net zoals Hotwire. Daar komt het erop aan om zo veel mogelijk van de overal op de map verschijnende wagens te jacken en er dan zo lang mogelijk mee rond te rijden. Een soort mobiele conquest dus. Origineel en we zien dit best een groep fans scoren, maar wij houden het zelf waarschijnlijk bij Conquest, Heist, Blood Money en Rescue.
Go go go!
Het tempo ligt hoog in Battlefield Hardline. Je gaat sneller neer, de mappen tellen geen of nagenoeg te negeren wateroppervlakten en zoals gezegd brengt een motor of sportwagen je net iets sneller in de actie dan een tank of pantserwagen dat kan. Het verticale element werkt en de ziplines en grapple hooks zijn een welkome aanvulling op helikopterdrops, liften en parachutesprongen. Uit het raam van een wagen hangen om in alle richtingen te kunnen schieten blijft zelfs na 40 partijtjes nog een kick en op die meer compacte mappen waar Rescue en Crosshairs gespeeld wordt, zagen we gadgets met alsmaar meer effect op gameplay en tactieken doorwegen.
Aan het eind van de rit zijn we blijer met de multiplayer van Battlefield Hardline dan we dat eerst verwacht hadden. De ervaring is niet perfect. Zo blijft het vaak vloeken op spelers die je net geen lift gunnen of uit de pilootstoel springen zonder dat je dat tijdig door hebt. Jongens met een machinepistool schieten naar onze mening nog steeds vanop te grote afstand te zuiver en soms is de verleiding om te gaan shotgunrushen te groot. We hebben ook onze twijfels bij de rol of de fun van de Hacker-rol, die nu wat op een gecastreerde versie van de Commander uit Batttlefield 4 lijkt. Het blijft altijd even bang afwachten hoe EA’s online servernetwerk door zijn ondertussen beruchte beginfase zal worstelen. Toen wij het speelden crashten we slechts drie keer op twee dagen. Daar tegenover staat een robuuste balans, een paar geweldige modi, boeiende mappen met een paar knappe levolution-events én je speelt geen avondje zonder minstens een half dozijn van die typische Battlefield-momenten.
