Back to bed is een prijswinnende indie-game die begin augustus voor pc en Mac verscheen. De ontwikkelaar is de mosterd gaan halen bij Salvador Dali, M.C. Escher en David Lynch. Als die drie kunstenaars zouden samenwerken aan een interactief kunstwerk, dan zou het resultaat wellicht lijken op deze surrealistische puzzelgame. Het spel vertelt het verhaal van Bob, een man die lijdt aan narcolepsie. Hierdoor heeft hij last van hallucinaties en kan overdag moeilijk wakker blijven.
Het gevolg is dat Bob plots in slaap kan vallen en hierdoor in gevaarlijke situaties verzeild geraakt. Als slaapwandelaar trekt hij de daken op, op zoek naar zijn bed. Jij bent zijn onderbewustzijn in het spel en kruipt daarvoor in de huid van een vreemd wezentje. Het is de bedoeling dat jij ervoor zorgt dat Bob in elke missie veilig tot aan zijn bed geraakt. Dit doe je door omgevingselementen te manipuleren en ervoor te zorgen dat Bob maar één weg uit kan: de juiste.
Het veilig tot aan het bed begeleiden van Bob is alles behalve een gemakkelijke opgave. Aanvankelijk moet je enkel gigantische appels verplaatsen, maar later kom je verraderlijke gaten tegen die plots kunnen verplaatsen, steile afgronden en alarmklokken die klaar zijn om te rinkelen. Het is algemeen geweten dat je een slaapwandelaar niet plots mag wekken dus Bob voorbij dit luidruchtige gevaar krijgen is erg belangrijk.
De gameplay is erg eenvoudig: door met je vinger over het scherm te bewegen, bestuur je het onderbewustzijn van Bob. Bob zelf blijft de ganse tijd rechtdoor lopen, tot hij ergens tegenaan botst. Dan draait de slaapwandelaar naar rechts, op die manier kan je een parcours voor hem uitstippelen. Na enkele missies weet je hoe de vork aan de steel zit en kan je razendsnel alles klaarzetten in de spelwereld. Op dat moment komt de mogelijkheid om de tijd te versnellen goed van pas.
Back to bed is een interessante puzzelgame maar je moet wel liefhebber zijn van de grafische stijl. Hoewel we grote fan waren van de gelijkaardige puzzelgame Monument Valley, hadden we iets meer moeite om Back to bed langer te spelen. Dit omdat de kleuren grauwer zijn waardoor het spel minder uitnodigt om te spelen. Bovendien is de voice-over stem simpelweg eng, maar dat is de bedoeling van de makers. De zinnen werden achterstevoren ingesproken en omgekeerd afgespeeld in het spel.
Je bent redelijk snel uitgewandeld met Bob: na iets minder dan een uur zagen we de credits voorbij rollen. Jammer genoeg kwamen deze helemaal onverwacht daar we onze grijze hersenmassa nooit echt aan het werk moesten zetten in Back to bed. De puzzelelementen zijn goed maar vaak veel te gemakkelijk op te lossen waardoor je weinig voldoening hebt. Een gemiste kans die zelfs de vrij te spelen ‘nachtmerrie'-modus niet kan goedmaken.
