Assassin's Creed Rogue

7,9
Reviewscore
User scoreAl 3 stemmen
7,5

Assassin's Creed Rogue

Ook old-gen kan nog schitteren

Ubisoft is tegenwoordig een dagelijks gespreksonderwerp wanneer gamers een babbeltje slaan. Onlangs was er nog de weinig complimenterende vergelijking met Electronic Arts, maar hoe je het ook draait of keert: de studio blijft knallers afleveren van franchises die velen al lang hadden opgegeven. Assassin’s Creed Rogue doet het enkel op de vorige consolegeneratie; een rare keuze of een logisch vervolg? Wij vervoegden de Assassijnen én de Tempeliers om het voor jullie uit te zoeken.

Assassin’s Creed Unity werd niet bepaald met open armen ontvangen door de trouwe aanhang van de franchise. Enfin, initieel wellicht wel, maar eenmaal men de game had ervaren, stond het internet onmiddellijk vol met grappige maar erg allesbehalve welgekomen glitches. Er zijn gelukkig patches om dat euvel op te lossen, doch mag je onmiddellijk rustig ademhalen. Rogue heeft weinig tot geen last van bugs en ondanks de release op de ouderdomsdekens, die de PlayStation 3 en Xbox 360 ondertussen zijn, ziet het er nog eens goed uit ook.

Cormack, Shay Cormack

Met zoveel verhaallijnen die kriskras door elkaar lopen, is het voor een buitenstaander niet eenvoudig om na een afwezigheid de draad op te pikken of wanneer je voor het eerst met de spellenreeks in contact komt. Assassin’s Creed Rogue fungeert in dit geval als afsluitdeksel voor het Amerikaanse hoofdstuk dat met Assassin’s Creed III en vooral Black Flag werd geïnitieerd. Shay Patrick Cormack, de satirische protagonist in deze game, keert zelfs zijn rug naar de Brotherhood toe en zo krijg je de feiten vanuit meerdere perspectieven aangeboden. De Kenway-stamboom maakt bovendien enkele gastoptreden en zo kan je, indien je een PS3 of Xbox 360 in huis hebt, maar moeilijk neen zeggen tegen zo’n interessant verhaal.

Shay kiest er op een bepaald moment voor om zijn positie binnen de Assassijnen op te geven nadat er volgens zijn overtuigingen té veel onschuldig bloed is gevloeid. Geen doordeweekse protagonist dus, maar wel iemand met gevoelens, intuïtie en een drang om de wereld te verbeteren. Daarom deinst hij er niet voor terug om zijn ex-vrienden een serieus pak rammel te geven, al kan dat evenzeer de omgekeerde richting uitgaan. Dat krijg je nu eenmaal wanneer kennissen het tegen elkaar moeten opnemen: jij kent de tricks die men op jou zal proberen toe te passen, maar in de omgekeerde richting werkt dat net hetzelfde. De Assassijnen zijn verduiveld goed in het uitbuiten van de schaduwen om ongemerkt toe te slaan en Shay zal zijn arendsogen moeten gebruiken om alle dreigingen tijdig te doorzien. Daarnaast zal je bijzonder goed met je wapens moeten overweg kunnen, wil je de imminente dreiging van je voormalige kameraden de baas kunnen. Wanneer zij het op een van jouw nieuwe collegae hebben gemunt, weet je maar al te goed dat diens leven aan een zijden draadje hangt en dat jij de enige bent die daar nieuwe ducktape kan rondwikkelen om hem te redden. Op zich mag dat echter geen obstakel vormen, want aan de gevechten werd geen sikkepit veranderd. Het afwachten op de goede momenten om aan te vallen, het counteren waar mogelijk en af en toe een trap uitdelen: we kennen het al enkele jaren en erg interactief noch innovatief is het jammer genoeg niet.

The Big Apple proeft naar meer

Een intelligent, interessant hoofdpersonage kan aan de basis van een goed spel liggen, maar deze franchise is ook altijd erg bedrijvig in het aanbieden van fenomenale gebieden die geen grenzen lijken te hebben. Ook in Rogue kan je lustig ronddolen en vooral het klim- en springwerk, denk maar aan New York, zal de op exploratie gerichte gamers voldoening geven. De gewoonlijke verzamelobjecten zitten op allerlei plaatsen verstopt en als behendige vechter kan je meerdere gebieden overnemen zoals ogenschijnlijk goed verborgen schuilplaatsen waar vijandelijke groeperingen hun plannetjes bekokstoven. Daarnaast is ook het marine-element terug van de partij. De schatten die je overal vindt, kan je dan ook in je vloot investeren waarmee aparte strategische missies kunnen worden aangevat. Ben je de drukte dus even beu, dan kan je jezelf op zee terugtrekken, maar ook daar worden jouw strategische plannetjes op hun feilloosheid getest. Gamers die van Assassin’s Creed IV: Black Flag hebben geproefd, zullen wel meermaals een déjà vu-gevoel hebben, want ook dat aspect is min of meer letterlijk uit dat spel gekopieerd.

Diegenen die elk geheim willen ontdekken en alle upgrades voor hun schip willen verzamelen, zullen trouwens ettelijke uren extra in de game moeten investeren. Na dertien à veertien uur zit je doorheen het hoofdverhaal, maar die spelduur kan volgens ons zonder twijfelen verdubbeld worden wanneer je alles wil ontdekken. Een tot slot niet te onderschatten aspect van de games is het grafische. Assassin’s Creed Rogue is op dat vlak zowel opvallend verrassend als irriterend deprimerend. Laten we beginnen met het positieve nieuws: de gebieden zijn uitgebreid en toch blijven zowel de rendering als de meeste textures dik oké. Akkoord, de pietjes-precies zullen fouten vinden, en eigenlijk kan dat ook niet anders. Ten tijde van Gran Turismo 6 zeiden we al dat de ontwikkelstudio het uiterste uit de PlayStation 3 had geperst en Ubisoft doet met Rogue identiek hetzelfde. Landschappen zijn niet zelden adembenemend en ook op zee werd aan de nodige details gedacht. Het negatieve dat daar aan gekoppeld is, zijn de onaangenaam lange laadtijden die de opeenvolgende speldelen met elkaar moeten verbinden. Het woord frustrerend mag hier in de mond worden genomen, maar zoals gezegd: voor wat, hoort wat.

Releasedatum
11/11/2014, 11/11/2014, 03/20/2018, 03/20/2018
Beschikbaar voor
7,9
Reviewscore
User scoreAl 3 stemmen
7,5

Conclusie van Michael

Zou het kunnen zijn dat Assassin’s Creed Rogue even goed of zelfs beter scoort dan zijn next-gen broertje Unity? Zeker weten: een intrigerend hoofdpersonage, een verfrissende kijk op de franchise en bovendien oerdegelijke graphics maken hier een must-have voor de fans van. Enkel de oubollige vechtstijl stelt teleur, want als speler heb je nog steeds weinig gevarieerde inbreng in dat deel van de game.

  • Interessant verhaal
  • Wereld leent zich tot exploratie
  • Leuke gastoptredens
  • Grafisch verbazend voor PS3
  • Een middelmatig déja-vû gevoel
  • Laadtijden lopen de spuigaten uit

1 reactie

Ik vind dat Ubisoft zeker niet te vergelijken valt met Electronic Arts.
Ubisoft is gewoon heel slecht met de afwerking van AAA game maar alle andere games zoals Child of Light, South park en Rayman Legends zijn games die ik gewoon fantastisch vond in 2014. Ik hoop dat ze met Assassin's Creed Victory, The Division, Rainbow Six Siege en The Crew alles nog recht trekken.
En ook is het zo dat Ubisoft hun eigen bedrijven hebben en niet zoals EA de reputatie van een aantal developers (DICE, Bioware, ...) verknallen omdat zij snel het spel op de markt willen brengen.

Rating:0

Commentaar toevoegen

Log in or to post comments