AO Tennis 2

7,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

AO Tennis 2

"Een van de betere tennisgames van de afgelopen jaren"

di 14/01/2020
Gereviewed door KevinB
0 reacties

Het aanbod goede tennisgames de laatste maanden is gene vette. Van Virtua Tennis hebben we al een tijdje niets meer gehoord, en ook rond een nieuwe Top Spin is het muisstil. De misbaksels Tennis World Tour en zijn Roland Garros Editie hebben alvast niet geholpen om de leegte op te vullen. Ik keek dan ook met een dubbel gevoel uit naar AO Tennis 2, een game die wordt uitgegeven door dezelfde uitgever als de eerder genoemde mislukkingen.

Waarom wel

Uitdagende gameplay

De belangrijkste vraag zal ik meteen beantwoorden. Speelt AO Tennis 2 lekker weg? Ja, dat doet hij zeker. Tijdens de eerste potjes moest ik mezelf uiteraard wat aanpassen en de limieten zoeken, maar na enkele spelletjes kreeg ik het aardig onder de knie. Je speler beweegt realistisch over het veld en de verschillende type slagen zijn, net als de diverse ondergronden, goed te onderscheiden van elkaar. Je moet er trouwens ook rekening mee houden in je returnslagen. Want als ik bijvoorbeeld een top spin-slag retourneerde met een slice vloog de bal helemaal de verkeerde kant uit. Het is ook leuk dat er blessures in de game verwerkt zitten. Maar helaas bleef het, in de gevallen die ik meemaakte toch, veelal oppervlakkig en ging het niet verder dan een tussenfilmpje waarbij mijn tegenstander naar de knie of elleboog pakte.

 

Diepgaande carrièremodus

Naast online en offline multiplayer, scenarios en het spelen van de Australian Open is de carrièremodus toch de hoofdbrok van de game. Hierin moet je aan de bak met een zelf gecreëerde speler die je tot in het kleinste detail kan aanpassen. Maar daarover later meer. Tijdens je carrière heb je de keuze om wedstrijden te spelen, trainingen af te werken of te rusten. Denk hier altijd goed over na, want met een vermoeide speler aan een tornooi beginnen, is écht geen goed idee. Naarmate je beter wordt en tornooien gaat winnen, komen de sponsors aan de deur kloppen. Zo haal je extra budget binnen om verder te kunnen reizen. Alles wordt wat in elkaar verweven door middel van tussenfilmpjes. Dit is een leuke touch, maar wat mij betreft overbodig door de oppervlakkigheid ervan.

 

Vrijheid troef

Ik sprak in de vorige alinea al over het creëren van je eigen speler. Dit kan je tot in het kleinste detail doen. Wat mij betreft iets té gedetailleerd (wat maakt het mij uit waar de puisten van mijn speler staan). Maar voor diegenen die zich hier graag in verdiepen is dit natuurlijk een zegen. Je kunt zelfs zo ver gaan dat je jouw favoriete topspeler tot in de puntjes namaakt en dan kan uploaden op de servers. Dit is wat mij betreft erg goed gezien, want hierdoor moest de ontwikkelaar niet erg diep in de geldbuidel grabbelen door slechts enkele topspelers standaard in het spel te steken (Nadal en Kerber zijn van de partij) en voor het overige te rekenen op de community.

Een ander aspect waarvoor ze op hun spelers rekenen, is het creëren van venues. Zoals de naam misschien al deed vermoeden hebben ze enkel voor de Australian Open de volledige licentie. Andere Grand Slams en wedstrijden zijn niet van de partij. Maar dat weerhoudt de community er niet van om grootse stadia in elkaar te knutselen met de uitgebreide Venue Creator. Zo uitgebreid zelfs, dat je kunt kiezen waar je de camera’s neerzet en in welk type stoel je de umpire zet.

Waarom niet

Technisch onzeker

Hoe leuk en uitdagend de gameplay ook mag zijn, toch kan ik niet rond het feit dat ik op heel wat kleine foutjes ben gebotst tijdens mijn vele matchen. Voor het overgrote deel van de tijd hadden ze gelukkig geen invloed op de gameplay zelf. Denk hierbij aan textures die net iets te laat ingeladen worden of het shirt van mijn speler dat zonder aanleiding omhoog komt voor een opslag. Toch kwam ik ook enkele grotere bugs tegen tijdens het spelen. Zo flitste mijn tegenstander een paar keer miraculeus enkele meters richting de bal en slaagde hij er ook in om de bal terug te slaan terwijl hij 4 meter verderop stond. Dit zijn zaken die, zeker op hogere moeilijkheidsgraden voor de nodige frustraties zorgen. En over frustraties gesproken: de laadtijden zijn op mijn PS4 Pro toch echt wel aan de lange kant. Soms zat ik meer dan een minuut te wachten voor ik een wedstrijd of training kon starten. En dat is anno 2020 toch echt wel te lang.

 

Het mag toch iets meer zijn

Op audiovisueel vlak hebben we hier zeker geen toppertje in huis. Het geluid en gejuich van op de tribunes speelt voor het grootste deel van de tijd goed in op de actie, maar blijft toch vrij vlak en blikkerig klinken. Op grafisch vlak had het wat mij betreft toch allemaal wat beter gekund. De nieuwe generatie consoles staat voor de deur, waardoor ik toch wel verwacht dat er mooiere games worden gepresenteerd dan deze AO Tennis 2. De omgevingen zijn kaal, de spelers laten erg weinig emotie zien en ook de menu’s zijn erg rudimentair en onoverzichtelijk. Het is goed, maar het had er allemaal toch iets mooier en beter mogen uitzien.

 

Releasedatum
09/01/2020
7,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van KevinB

Ik slaakte een zucht van opluchting na mijn eerste potjes tennis. De gameplay zit voor het grootste deel goed in elkaar en de game speelt lekker weg. Op audiovisueel vlak hinkt AO Tennis 2 toch achterop en dat is jammer aangezien we toch aan het eind van de huidige generatie spelconsoles zitten. Ook de technische foutjes die her en der de game binnensluipen zorgen ervoor dat dit geen absolute aanrader is. Toch is AO Tennis 2 absoluut een van de betere tennisgames die ik afgelopen jaren heb gespeeld en zonder schroom kan aanraden aan iedereen die de tennissport een warm hart toedraagt.
  • Fijne gameplay
  • Venue creator
  • Diepgaande carrièremodus
  • Laadtijden
  • Enkel Australian Open als licentie
  • Grafisch niet echt moeders mooiste