Aladdin

7,0
Reviewscore


Aladdin

Filmreview

wo 22/05/2019
Gereviewed door Praga
0 reacties

Voor de elfde live-action-adaptatie van zijn animatiefilmklassiekers pakte Disney Aladdin beet, bekend van de blauwe geest, het vliegende tapijt en de song A Whole New World. Weet deze versie de tijdloze magie van dat origineel ook in vlees en bloed te brengen?

Met een licht broeiend schaamrood op de wangen deel ik jullie eerst het volgende mee: ik heb de originele Aladdin pas gezien nà de persvisie van deze live-action-remake. Toen de film in de cinema liep, eind 1992, was ik negentien, en op die leeftijd was het nèt iets stoerder om een ticketje voor Reservoir Dogs te kopen. Ook toen ik als dertiger een hele reeks Disneyklassiekers (her)bekeek samen met mijn dochter was hij daar - puur per toeval - niet bij.

Dat neemt niet weg dat ik bepaalde kernelementen ervan - de lamp, het vliegende tapijt, de in het origineel door wijlen Robin Williams vertolkte blauwe geest - wel al kende omdat ze gewoon in de populaire cultuur waren gesijpeld. Maar toch was deze speelfilmversie van Aladdin mijn allereerste échte ontmoeting met het jonge straatboefje wiens naam de film draagt (vertolkt door de Egyptische acteur Mena Massoud), dat verliefd wordt op de dochter van de Sultan (Naomi Scott), maar daarmee in het midden van de snode plannen van de Sultans afvallige raadgever Jafar komt (Marwan Kenzari).

Slinkse Smith en ritsige Ritchie

Wanneer ik achteraf de twee met elkaar vergelijk is de nieuwe versie vrij trouw gebleven aan de structuur en zelfs de vorm van de oude. Alleen verschijnt Aladdin (2019) strikt genomen in een heel ander medium, en daarin laat hij een paar stevige artistieke steken vallen. De nieuwe geest wordt vertolkt door Will Smith, wiens carrière al tien jaar lang in een dal zit, en het is duidelijk dat hij deze Disneyfilm probeert aan te grijpen om de sympathie van het publiek weer voor zich te winnen. Zijn acteerprestatie is solide, en hij steekt er terug de présence in die hij vertoonde in het hoogtepunt van zijn carrière. Maar de ietwat brakke CGI waarin hij verschijnt steekt hem tegen, en hij gaat een stap te ver door in de aftiteling ook meteen maar zijn comeback als rapper te willen forceren. Normaal gezien raad ik jullie in deze kolommen aan om te blijven zitten tijdens de aftiteling, wanneer er nog een end-credit-scene komt, maar deze keer is mijn advies voor na het slot van de film eerder het tegenovergestelde: rennen!

Er hangt véél los aan Aladdin...

Aladdin werd geregisseerd door de Britse cineast Guy Ritchie, die er een wervelend spektakel van maakte. Iets tè wervelend, zelfs: de camera suist soms met een letterlijk duizelingwekkende zwier over de taferelen heen. Ritchie werd twintig jaar geleden bekend met indie-misdaadfilms als Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998), Snatch (2000) en RocknRolla (2008), maar rees dankzij zijn twee Sherlock Holmes-prenten zo hoog aan het Hollywoodfirmament dat hij nu het soort producties maakt waarin hij zich duidelijk niet meer in zijn schik voelt. Dat was al te merken aan zijn The Man from U.N.C.L.E. (2015) en King Arthur: Legend of the Sword (2017), en komt nog meer naar boven in de onhandige regie die hij in Aladdin steekt.

Maar toch sympathiek

Er zijn nog een paar dingen die rammelen aan Aladdin. Bij één muzikaal stuk stoorde ik me enorm aan het overdreven gepostureer van zangeres/actrice Naomi Scott, die wellicht eventjes dacht dat ze in een R&B-videoclip zat. En de Nederlandse acteur Marwan Kenzari, ooit bekend van tv-reeksen Flikken Maastricht en Penoza maar ondertussen een B-acteur in Hollywood dankzij Ben-Hur, The Mummy en Murder on the Orient Express, speelt maar een suffe slechterik als Jafar. Maar daar stopt meteen ook mijn optelsommetje van euvels waaraan Aladdin lijkt.

...maar het is ook het soort film waarin je een hoop door de vingers ziet.

Voor al zijn technische en artistieke onvolmaaktheden is het namelijk wel een donders sympathieke film. Met een paar onvergetelijke spektakelscènes, en een enorme grandeur in het setdesign en de kostumering. Met een paar emotionele momenten waarop deze door het leven geharde mens moeite had om het droog te houden. En - vooral - met twee jonge hoofdacteurs die een rake chemie tussen hun personages naar het scherm hebben gebracht. Ze slaagden er zelfs in om de song A Whole New World, de pièce de résistance uit de originele film, niet te verkloten. Er is deze keer ook iets speciaals aan het moraliserende Disney-toontje, dat natuurlijk weer onwrikbaar op het einde verschijnt: het beantwoordt aan de maatschappelijke mores van 2019, niet die van 1992, met een verrassende twist op het traditionele rollenpatroon.

 

7,0
Reviewscore


Conclusie van Praga

Er hangt véél los aan Aladdin, maar het is tegelijkertijd het soort film waarin je een hoop door de vingers ziet. Een brok onbesuisd sympathiek entertainment, of je nu het origineel hebt gezien of niet.