Agony

4,5
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Agony

Horror die ver over de schreef gaat

za 16/06/2018
Gereviewed door Michael
0 reacties

Meestal stuurt Praga mij pc-codes door wanneer er een nieuwe game om een review vraagt, maar voor Agony maakte hij een uitzondering. Dit survival horror-spel plaatst je in de schoenen van een gekwelde geest, ronddolend in de Hel, zonder enige herinnering van wat er in het verleden allemaal is gebeurd. Overleven in zulke extreme omstandigheden zal geen sinecure worden, maar gelukkig kan ik het brein van mensen en bepaalde demonen sturen om mezelf in veiligheid te brengen.

Agony verscheen eind mei, maar het heeft niet veel gescheeld of ontwikkelstudio Madmind had de game in de vuilbak moeten gooien. Het PEGI-platform weigerde om de game een rating te geven omdat het te veel goorheid en overdadig gebruik van geweld bevatten. Een Adult Only-spel releasen is commercieel gezien geen fantastische zet en dus schrapten de ontwikkelaars een deel van de viezigheid om een Mature-beoordeling op te strijken. Officieel nog steeds 17+, maar iedereen weet dat met die leeftijdsbeperkingen serieus wordt gesjoemeld. Legaal gezien mocht ik wél met de game aan de slag en eerlijk gezegd omschrijf ik dat naar vrienden toe als brute pech. Dit wil je namelijk niemand cadeau doen.

Frustraties alom

Waarom zou ik een game zo afkraken wanneer het genre me op het lijf geschreven is? De dunne grens tussen sierlijke horror en misselijkmakende beelden wordt hier meermaals overschreven. Ronddolen in de Hel moet niet op een uitstap naar een pretpark lijken, maar de protagonisten komt meermaals met over-the-top goorheid in aanraking en de meerwaarde ervan is onbestaande. Het begint nochtans allemaal uitstekend: Je bent op zoek naar de Red Goddess; geruchten doen de ronde dat zij je wél terug tot leven kan wekken en daarvoor wil je gerust door een vuurzee gaan. Onderweg word je, onder een andere naam, door verschillende demonen aangesproken. Zij weten wél waarom jij – en ook zij – in deze kolkende vuurmassa beland zijn en nemen je dat verschrikkelijk kwalijk. Een pact met de duivel ofzoiets … Foei!

Tijdens je zoektocht naar die ene persoon die je uit deze kwelling kan bevrijden, krijg je geen enkel wapen ter beschikking. Toch dwalen er tientallen demonen rond en de minste aanraking resulteert in een snelle dood. Het enige valabele verdedigingsmiddel is vuur, dat tegelijk ook andere demonen aantrekt; niet de beste optie dus. Sluipen, sluipen en nog beter sluipen is je enige optie om het einde van de game te halen, en regelmatig zal je (in-game) je adem moeten inhouden om aan de aandacht van patrouilles te ontsnappen. Daar gaat Agony voor het eerst in de mist trouwens, want die bewakers van de Hel volgen geen nauwgezette routes waardoor je rekening moet houden met onterechte onvoorspelbaarheid. Waarom onterecht? De focus ligt op het ontwijken, je kan jezelf niet verweren en de onvoorspelbaarheid wordt ook na vijf minuten wachten niet logischer. Ontbrekende logica resulteert dan weer in frustraties en zo hoopte ik gauw aan het einde van deze hellhole te geraken.

Gefaalde pogingen

De ontwikkelaars hebben wel getracht om het avontuur iets menselijker te maken. Telkens je een gewisse dood in de ogen kijkt, krijg je enkele seconden om het lichaam van iemand anders over te nemen om zo je reis te kunnen verder zetten. Er is echter niet altijd een geschikte snoodaard in de buurt en door alweer te willekeurige wandelrichtingen van die stinkerds is de kans klein dat je van deze feature kan gebruikmaken. Daardoor word je onherroepelijk richting het vorige checkpoint gesmeten en die kunnen best ver uit elkaar liggen. De speciale modus, die eigenlijk bedoeld was voor zij die enkel het verhaal wilden ontdekken, werd hier quasi onmiddellijk geactiveerd aangezien je zo oneindig vaak een teleport-functie kan gebruiken om niet altijd dezelfde stukken van een level te moeten herhalen.

Onvoorspelbaarheid die enorm stoort en te veel onnodige goorheid ... Neen, dat had niet gemoeten. 

Op het eerste zicht lijkt de setting fantastisch te zijn, want je waant je echt in een barre wereld waar alle normale leven is uitgeroeid. De lichaamsdelen regenen naar beneden alsof het waterdruppels waren, hier en daar bengelt een baby via zijn navelstreng aan een muur en andere gore details worden evenmin geschuwd. Tot daar hetgeen ik kan appreciëren. Een demoon die baby’s plet om er cement van te maken is bijvoorbeeld een stapje te ver voor een videospel. Absolute gore movies mogen die content bevatten, ditmaal zijn ze ongepast en ervoer ik ze eerder als overbodig en storend. Hetzelfde geldt voor het grafische aspect; lelijk is Agony niet, maar screen tearing en algemene prestatieproblemen verstoren de ‘pret’ die je in de hel kan beleven. Auditief wordt het allemaal lachwekkend, want de voice acting is een schoolvoorbeeld van amateurisme.

 

Releasedatum
29/05/2018
4,5
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Michael

Agony heeft veel potentieel, maar het komt er niet uit. Audiovisuele problemen verpesten het totaalpakket, gameplay-fouten zorgen ervoor dat je zo snel mogelijk uit de hel wilt ontsnappen … En dat lukt niet aangezien de game je toch een tiental uur zoet houdt. Op zich geen heel erg lange speelduur, en toch betaal je er 40 euro voor. Dit kan ik jullie dus prijs-/kwaliteitsgewijs niet aanraden.
  • Een deel van de horror is zeker niet wansmakelijk en draagt bij aan een - potentieel - fantastische setting ...
  • ... de andere horror is totaal overbodig, te vies en vuil
  • AI gedraagt zich te wispelturig voor een game waarin stealth belangrijk is
  • Grafische prestatieproblemen