Hoe hard je in de vorige game ook je best deed om de buitenaardse invasiemacht van de Advent een terminale halt toe te roepen, wanneer je deze XCOM 2 opstart blijken de aliens uiteindelijk gewonnen te hebben. Als commandant van het Aardse tegenoffensief werd je gevangen genomen en in een coma gehouden. De game begint met het verzet dat je twintig jaar later uit die slaap haalt, je implantaten zo goed en zo kwaad mogelijk verwijderd heeft en hoopt dat je het commando terug op je zal nemen. Het is van het opstartscherm van Command & Conquer: Tiberium Sun uit 1999 geleden dat een “Welcome back commander” ons zo zoet in de oren klonk. En ja, de mysterieuze, in tegenlicht en sigarenrook omhulde man is terug en vraagt je opnieuw om de wereld te redden.
Game over, altijd een optie
Een nieuwe setting dus en die heeft invloed op het tactische luik dat je missies op het terrein in goede banen tracht te leiden. Maar elke XCOM-speler weet dat de slagkracht, opties en overlevingskansen op dat tactische terrein voor een groot stuk bepaald worden door de beslissingen die je in het strategische luik van deze game maakt. Waar een situatie op het terrein in twintig seconden van hoopvol naar tragisch kan omslaan, is het ergste dat er kan gebeuren een verloren veldslag en een half dozijn definitief dode, moeizaam en duur opgeleide veteranen. Zo’n vaart loopt het niet op het strategische vlak … daar duurt het veel langer voor je uiteindelijk de oorlog – en daarmee de game – verliest.
Guerrilla
Precies omdat de mensheid de strijd heeft verloren en collaborateurs als marionetten van de Advent een schijn van vredelievende samenwerking ophouden, is het verzet gedwongen tot guerrilla-oorlogvoering. Geen onderaards uitgebouwd complex als hoofdkwartier dus, maar een mobiel in de vorm van het lang geleden gekaapte alien transportschip dat tot The Avenger is omgedoopt. Helemaal is die Avenger nog niet onderzocht of omgebouwd. Taken die onder jouw bevoegdheid zullen vallen. Een succesvol XCOM-speler brengt evenveel tijd in dit verdomd veel naar een management-sim neigende luik van de game door als in missies. En een echte XCOM-speler doet dat met minstens evenveel genoegen.
Slaag je daar niet in: game over.
Prioriteiten stellen
Je hebt maar zoveel middelen, materialen en mankracht. Aan jou om te kiezen waar je die inzet. Je wetenschappers en ingenieurs zullen aan de lopende band projecten voorstellen waar je het belang van inziet, maar je zal er telkens maar één prioriteit kunnen geven. Net zoals je gedwongen wordt om taaie keuzes te maken rond welke missies je doet en welke je voor altijd aan je voorbij laat gaan. Waar je in de vorige game de missies koos in functie van de Doomtracker die je de game deed verliezen wanneer teveel ontevreden naties zich van je afkeerden, zal je beslissing om een missie wel of niet te doen nu eerder afhangen van de beloning in rekruten, grondstoffen of andere bonussen die ze oplevert. Maak je niet ongerust, je kan de game nog steeds verliezen. De Advent werken immers aan een nieuwe technologie. Aan jou om hen de voltooiing daarvan met een mix van sabotage en andere missies te verhinderen. Slaag je daar niet in: game over.
RIP
XCOM 2 geeft je meer research, technologie en wapens dan zijn voorganger. Dat betekent meer dingen die je kan inzetten op het terrein … en nog veel meer dingen die je niet zal kunnen inzetten. Haal alvast een bit of vijf tegen het tandenknarsen in huis. Deze opvolger belooft ook om je nog meer te betrekken bij je personages. Je kan het uiterlijk van je krijgers nu echt tot in detail aanpassen, wat het nog harder doet aankomen wanneer je hem of haar verliest. De game gaat echter ongenadig verder. Elke nieuwe wetenschapper of ingenieur die je aanwerft heeft een naam en een personeelsdossier. Niets verplicht je om dat te lezen, maar maak jezelf niet wijs dat het verlies van dat groentje dat je de naam van je neefje gaf, je koud laat.
