Wolfenstein Youngblood

Wolfenstein Youngblood

Hands-on op E3-event in London

di 11/06/2019
Gepreviewed door Praga
0 reacties

Met zijn schlocky cutscenes en zijn waanzinnige run-and-gun-gameplay heeft de vijf jaar geleden herrezen Wolfenstein-reeks zijn eigen piket opgeslagen in het medium. Of spelers er pap van blijven lusten weet je natuurlijk nooit, maar nieuwkomer Wolfenstein Youngblood laat zien dat ontwikkelaar Machinegames nog wel hard zin blijft hebben om nieuwe games in de reeks te maken. Ik knalde onlangs een rondje in de aanloop naar de E3, tijdens een preview-event van Bethesda in Londen.

Zou het zijn dat MachineGames al ten tijde van Wolfenstein II: The New Colossus van plan was om binnen afzienbare tijd een co-op-game te maken als zijproject in zijn Wolfenstein-serie, en daarom dus hoofdpersonage B.J. Blaskowicz in het verhaal van die game te zegenen met niet één maar twéé kinderen? In ieder geval is het handig dat hij in de tijdlijn van het binnenkort verwachte Wolfenstein Youngblood twee volwassen dochters heeft, Soph en Jess, en dus twee spelers elk een van die twee kunnen spelen in de game. "Het is een zijproject: vandaar ook het woord 'Blood' in de titel", zegt Andreas Ojerfors, Senior Gameplay Designer bij MachineGames. "'Youngblood' toont een mooie analogie met 'The Old Blood', een game die als standalone-extra na 'Wolfenstein: The New Order' uitkwam. Dat is het soort kaliber van game die je krijgt. Met die zijprojecten willen we altijd iets extra's proberen; hier is dat dus co-op-gameplay."

Elkaar nodig

Tijdens een eerste brok gameplay die ik kreeg gepresenteerd, een confrontatie met de Nazimachten in het nog altijd bezette Parijs, werd al snel duidelijk dat je elkaar ook keihard nòdig hebt. De tegenstand, met een grotere groep tegenstanders en niet één maar twéé gepantserde en met een vlammenwerper gewapende Dieselsoldat, is zo groot dat je zelfs je aanpak moet coördineren: de ene leidt ze af, de andere knalt langs achteren hun tank in de hens. Easy peasy met een bedreven Nederlandse collega als medespeler, maar samenwerken is dus de enige manier om echt verder te geraken. Het leveldesign en de aanvallerschoreografie zijn helemaal gericht op samenspel. De minibazen, zoals die terugkerende robothond met de vlammenwerper in z'n bek, ook. En ook bepaalde light-puzzelsequenties, zoals het samen openen van deuren en kisten, is bedoeld om met tweeën aan te vatten.

Wolfenstein Youngblood is een zijstapje voor de reeks.

Maar er zit nog een veel diepere co-op-mechaniek in Wolfenstein: Youngblood. Met het 'Shared Life' koppelen de twee zussen hun lot aan elkaar. Zo lang de ene niet het loodje legt, kan de andere weer worden opgelapt. Sterven ze allebei, dan is het afgelopen, en worden ze - naar mijn aanvoelen iets te sterk - afgestraft door het karige checkpointsysteem. "De game is zo opgebouwd dat hij altijd beter is wanneer je 'm met z'n tweeën speelt", zegt Ojerfors. "Maar je kunt je ook als speler alleen laten assisteren door een tweede AI-gedreven zusje. Dat is zo geprogrammeerd dat het je gameplaykeuzes volgt. Zolang je de boel in stealth aanvat bijvoorbeeld, wat veel spelers aanvankelijk doen, zal ze je stille aanpak niet stomweg doorbreken. Tegelijkertijd staat ze haar mannetje in een gevecht, maar ze zal je coole kills niet stelen. Ik weet dat het goed zit, omdat ik zelf liefst solo speel met een AI-medestander."

Paris s'éveille

Het Parijs waar mijn Nederlandse collega en ik onszelf een eind doorheen knalden, op zoek naar hun vermiste vader, heet eigenlijk 'Neu-Paris' in de game. Die speelt zich af in de jaren tachtig binnen de nieuwe tijdlijn van de Wolfenstein-reeks: Amerika is - spoiler!! - na het slot van Wolfenstein II: The New Colossus bevrijd door het door vader Blaskowicz geassisteerde verzet, maar Europa leeft nog altijd onder de post-Hitler-Naziplak.

Parijs is ook veranderd in een typische bezette stad, met strakke brutalistische betonarchitectuur die in de plaats van de krolsheid van de huidige stad komt (er zijn bijvoorbeeld twee betonnen gedrochten van puntvormige torens in de plaats van de Eiffeltoren). De technologie is geavanceerd zoals ze misschien wel zou zijn geëvolueerd in een totalitaire samenleving: er is tv, maar die blaast natuurlijk alleen maar propaganda op de beeldbuis.

Met het 'Shared Life' koppelen de twee zussen hun lot aan elkaar.

En de muziek die ik hoorde tijdens de scènezettende sequenties is een herinterpretatie van de Neue Deutsche Welle uit de jaren 80: in het tijdperk dat we echt hebben meegemaakt was die eigen New Wave vooral bedoeld als protest, om de verstarde wereld van de jaren tachtig een spiegel voor te houden, maar in Youngblood is het natuurlijk gewoon Nazipropaganda. "Onze muzikanten weten wat ze doen, en ze werken al een hele tijd voor ons", zegt Ojerfors. "Ze weten wat we willen in de Alt-History die we hebben neergezet in de voorbije games, het was maar een kleine denkoefening om dat door te trekken van de jaren 60 naar de jaren 80."

De lucht in

Een tweede sequentie waarin ze ons als de twee zusjes deden terechtkomen was in een Zeppelin die boven de stad hangt. Ook hier komen weer een paar details en eigenaardigheden in de gameplay naar boven: het feit bijvoorbeeld dat je sommige verworvenheden samen opbouwt, maar de munten voor upgrades aan je wapens en uitrusting wel zelf moet verzamelen. En het feit dat in de milde platformsequenties de juiste weg wordt aangegeven door lampjes - wat MachineGames duidelijk weghaalde bij zusterbedrijf/opdrachtgever id Software.

Maar de Zweedse ontwikkelaar werkte ook samen met het Franse Arkane Studios, zij van de Dishonored- en Prey-series, om aan de gameplaymechanieken te sleutelen. "De actie komt volledig van ons", zegt Ojerfors. "Maar je zult merken dat de levels wat meer openstaan voor eigen aanpak van de speler of spelers. We hebben een combinatie van old-school-knallen met nieuwe mechanics in de game zitten."

 

Releasedatum
26/07/2019

Conclusie van Praga

De zussen Blazkowicz zijn taaie tantetjes voor hun leeftijd, en ook aan kleurrijke figuren in de cutscenes lijkt er geen gebrek. Wolfenstein Youngblood is een zijstapje voor de reeks, zal goedkoper in de winkelrekken liggen en wellicht ook korter van speelduur zijn, maar de twee levels die ik speelde voelden weer vintage Wolfenstein aan.