Watch Dogs: Legion

Watch Dogs: Legion

Watch Dogs: Legion

De paar uur die ik met Watch Dogs: Legion mocht doorbrengen waren genoeg om er mij alvast van te overtuigen dat ik er meer plezier aan ga beleven dan met de vorige twee hoofdstukken.

Om niet in herhaling te vallen ga ik ervan uit dat iedereen die de recent geloste gameplaytrailer heeft bekeken intussen weten waar het in grote lijnen in Watch Dogs: Legion om draait. Je speelterrein is een nabije toekomstversie van Londen waar na een terroristische episode de overheid een privé-beveiligingsorganisatie iets te veel de vrije teugel heeft gegeven in het controleren van de bevolking. High tech Big Brother-toestanden, drones, gewapende mannen op straat, repressie-voor-de-goeie-zaak enzovoort. 

Kortom: het is – en ik citeer de game – “time to unfuck this city”. Je weet intussen ook dat je dat niet langer met één hoofdrolspeler doet, maar dat je zo goed als iedereen die je op straat, op café of waar dan ook tegen het lijf loopt, kan rekruteren. Zo bouw je dat legioen van verzetsleden uit de titel uit. En dat is meteen ook de belangrijkste nieuwigheid voor deze derde in de reeks. De mix van stealth, actie en hacken is weer iets beter uitgewerkt, maar dat kennen we intussen al. De combinatie van deze beproefde formule met dat doen aanzwellen en uitbouwen van je eigen leger is de reden dat ‘Legion’ achter Watch Dogs staat en geen 3. Een groot verschil.

Ook 's nachts zijn de straten van Londen niet veilig.

Proloog

Legion begint met een proloog die zich zes maand voor de eigenlijke game afspeelt. Die dropt je als agent van het anarchistische hackercollectief DedSec middenin een terroristische plot. Erger nog, een plot waarvan je beseft dat het in de schoenen van DedSec geschoven zal worden. Gelukkig kan ik die in een soort James Bond-scenario vermijden. Hoe het precies uitdraait, daar kom je zelf maar achter. Ik probeer deze hands-on met zo weinig mogelijk spoilers door te komen. Over naar zes maand later.

Legion begint met een proloog die zich zes maand voor de eigenlijke game afspeelt.

DedSec is nog steeds operationeel, maar telt vijf (of waren het er zes) ‘leden’. En hoewel het autoritaire gedrag van de, euh, autoriteiten de Londenaars serieus begint tegen te steken, is DedSec momenteel nog niet echt het sympathieke alternatief. Reden te meer om tijdens je avonturen zo weinig mogelijk burgerslachtoffers te maken. Makkelijker gezegd dan gedaan in een game waarin je aan de linkerkant van de straat moet rijden, maar aan het eind van de rit wil je zo min mogelijk waardevolle rekruten afschrikken door domme ‘verdwaalde’ kogels of gewelddadig publiekelijk gedrag.

Wie niet luisteren wil, zal bespoten worden...

Rekruut nummer 1

Het eerste wat ik doe is zien hoe dat rekruteren werkt. Ik hack het profiel van de eerste de beste omstaander en zie dat dit een dokter is. Lijkt me een goede persoon om in mijn team te hebben. Zoals elke potentiële rekruut stelt hij een voorwaarde aan zijn toetreding. Een zogenaamde rekruteringsmissie. Daarvoor moet ik een ambulance terugstelen vol met geneesmiddelen die gekaapt werd door de Londense onderwereldorganisatie onder leiding van de psychopathische Mary Kelly.

Het eerste wat ik doe is zien hoe dat rekruteren werkt.

De map van Londen, mijn speeltuin in deze game, is nog onverkend. Dat betekent geen ontgrendelde metrostations die hier als fast travel-punten dienen. Ik kies een bouwvakker met technische bagage en zijn klasse laat hem toe om een cargo-drone op te roepen. Ik spring erop en zweef richting objectief. Veel te traag. Dan maar een auto hacken, gps instellen en zo goed mogelijk aan de linkerkant rijdend naar die werf waar de Kelly-gang die ambulance verbergt.

Elke rekruut heeft zijn eigen unieke voordelen (en nadelen).

Sandbox-feestje

Meer nog dan zijn voorgangers schittert Watch Dogs: Legion in de verschillende manieren waarop je elke missie kan aanpakken. En nog beter: de opties voor stealth, hacking en niet-dodelijke tactieken zijn uitgebreider. Ik sneak binnen, hack camera’s, open poorten, zorg voor vijand-afleidende kortsluitingen, leg twee wachtposten te slapen, stap in de ambulance en rijd chill AF naar buiten. Dat ik bij mijn drop-off punt de wagen op de centimeter precies moet parkeren, is iets waar de ontwikkelaars nog aan moeten werken. Maar voor de rest, deed deze sandbox-gameplay met extreme tactische vrijheid al het beste voor de hele game beloven.

Sneuvelt het gerekruteerde personage, dan ben je hem of haar voor altijd kwijt. 

Voor de hoofdmissie moet ik een belangrijke meeting tussen de baas van de schimmige prive-beveilingsfirma en een paar overheidsfunctionarissen infiltreren. De game stelt voor om een laag-level agent van diezelfde firma te rekruteren. Haar rekruteringsmissie is al heel wat pittiger en telt een paar weinig opmerkelijke omgevingspuzzels. Wel opmerkelijk is de dialoog. Die is verdomd sterk geschreven en de continu over-en-weer tussen DedSec en je spelpersonage-van-het-moment, maakt dat personage tot veel meer dan een uitwisselbaar stuk kanonnenvoer. Want gaat het fout en sneuvelt dat personage, dan ben je hem of haar voor altijd kwijt. Raakt die gearresteerd, ben je hem of haar voor een bepaalde tijd kwijt.

Londen is een grote speeltuin.

Elk voordeel heb ze nadeel

Een aangenaam bijverschijnsel van dat rekruteer-iedereen-mechanisme is dat de eigenschappen van elke rekruut een impact hebben op de opties in missies, maar ook in je algemene strategie. Tel je bijvoorbeeld een advocaat in je legioen, dan kan zo’n gearresteerd lid sneller vrijkomen. Een beursmakelaar zorgt voor grotere fondsen. Een tv-persoonlijkheid, een hooligan, het oude dametje uit de trailers, ze hebben allemaal hun unieke voordelen. En nadelen. Die hooligan kan zichzelf zoals je ziet buiten westen drinken en die bekendheid kan op het verkeerde moment herkend worden. De puzzel is dus groter dan hij eerst lijkt. 

Dat maakt dat de game op een manier boeiend wordt die losstaat van de centrale verhaallijn. Ik zeg niet dat die bagger mag zijn, maar net zoals die min of meer afgesloten maar al gekende sandbox-situaties is ze niet meer verantwoordelijk voor het plezier dat je aan deze Watch Dogs: Legion beleeft. De vrij overtuigend neergezette wereld, dat Londen-in-staat-van-beleg dus, helpt ook. En al die in elkaar passende onderdelen bij elkaar opgeteld maken dat mijn hands-on van drie uur veel te kort was om meer te doen dan het spreekwoordelijke krabben aan de oppervlakte. Wordt dus hopelijk zo snel mogelijk vervolgd.

 
Releasedatum
10/29/2020
Beschikbaar voor

Conclusie van Raf

De bewegingsvrijheid van de sandbox-scenario’s en de impact van de ‘rekruteer wie je wil/nodig hebt’ maken dit voor mij een Watch Dogs-aflevering waar terecht geen nummer drie achter staat. Tel daar nog vermakelijke dialogen bij, uitstekend stemmenwerk en misschien ook nog een sterk rode-draad-verhaal en dit is sowieso een betere, zoniet andere-en-betere game.

Commentaar toevoegen

Log in or to post comments