Vijf huiveringwekkende details over de Resident Evil 3-remake

Vijf huiveringwekkende details over de Resident Evil 3-remake

Hands-on met de game in Londen

di 25/02/2020
Gepreviewed door Ronald
0 reacties

Wanneer het kippenvel nog op je armen staat terwijl je inmiddels al op de Eurostar huiswaarts zit, weet je het wel: dit is er eentje die blijft hangen. Vijf dingen die ik opmerkte toen ik in Londen een demo van een paar uur uit de remake van Resident Evil 3 ging spelen.

Met de remake van Resident Evil 2 bracht Capcom in 2019 een videogame-remake op de markt die tevens een van de beste titels van dat jaar was. Dat zijn we niet gewend van remakes en remasters. Die worden veelvuldig in gamers hun richting gekegeld, maar de meeste ervan blijven toch eerder in het straatje van de heruitgave zitten: dezelfde game in een nieuw jasje, omdat de nieuwe hardware dat mogelijk maakte en er een (lichte) roep naar was vanuit de gemeenschap van gamers rond de originele titel.

De nieuwe Resident Evil 2 ging een eind verder: de makers vonden de game in zekere zin opnieuw uit, met nieuwe besturing, een lichtjes aangepast verhaal, en gemoderniseerde graphics. Het was een loeier op kritisch vlak (deze site gaf 'm een welverdiende 9/10) en een commercieel succes, want met 5 miljoen verkochte exemplaren deed hij het beter dan het origineel uit 1998.

En uitgever Capcom leek daar op voorhand al zeker van te zijn, want net voor de release van de game kondigde het bedrijf ook een aanstaande, op dezelfde leest getrokken remake van opvolger Resident Evil 3 aan te kondigen. Zal die, wanneer hij op 3 april verschijnt, evenveel potten breken als zijn voorganger vorig jaar?

 

1. Er gebeurt zieke shit

Net als bij de Resident Evil 2-remake vorig jaar mag je je natuurlijk aan een forse sprong op gebied van graphics verwachten. De originele Resident Evil 3 verscheen in 1999 nog op de eerste PlayStation, en tijdens die meer dan twee decennia heeft de wereld een exponentiële groei in computerkracht (en dus ook gamegraphics) meegemaakt. De afstand tussen de originele Resident Evil 3 en de nieuwe was wat dat betreft zo groot dat de ontwikkelaars deze remake van nul hebben moeten optrekken, en dat is natuurlijk te merken aan de presentatie van de game.

Resistance is een soort Dungeon Keeper met zombies.

De opgekalefaterde graphics geven klassieke personages als protagoniste Jill Valentine een gelaat in het grafische realisme van moderne games, maar voeren ook de gore op. Ondergetekende heeft een maag van gewapend beton, maar moest op een bepaald moment toch even het pand verlaten om een luchtje gaan scheppen in de straten van Londen. Ik kan niet verklappen wannéér dat precies gebeurde in de game, maar ik weet wel dat ook de door mezelf bestuurde Jill Valentine op het moment waarop ik even op de pauzeknop drukte on-screen haar maaginhoud over de straatstenen van Raccoon City aan het uitkotsen was.

2. De Nemesis is (natuurlijk!) terug

De volledige westerse titel van de originele game luidde Resident Evil 3: Nemesis, en die 'vijand' uit de titel keert vanzelfsprekend weer terug in de remake. Op onverwachte plaatsen en momenten natuurlijk (een 'non-disclosure agreement' weerhoudt me ervan te vertellen welke), en met een kracht waartegen weinig wapens opgewassen zijn: het is per slot van rekening een Tyrant, een mismaakte supersoldaat uit de labo's van de sinistere Umbrella Corporation, en net als zijn voorganger Mr X in Resident Evil 2 is hij relatief intelligent.

Vluchten is, voor een groot stuk van de game, je enige optie tegen dit loeder. En munitie sparen, natuurlijk, want een hardhandige confrontatie wordt uiteindelijk niet meer te vermijden, en dan wil je er met meer staan dan alleen maar je blote knuisten.

De Nemesis is (natuurlijk!) terug.

3. Het verhaal wijkt lichtjes af

Bij aanvang van m'n demo opperde producer Pete Fabiano dat hij niet bij het begin van het verhaal startte, maar het scheelt niet veel: als ik me de gebeurtenissen in de originele game goed herinner, moet je ook daar samenwerken met Carlos en Nicholai, twee leden van de Umbrella Biohazard Countermeasure Service (UBCS), en dient ook min of meer dezelfde apparatuur te worden ingeschakeld om uit de van zombies vergeven stad te kunnen vluchten.

Vluchten is zeer vaak de boodschap.

Ik zat, als ik me goed oriënteer, ergens aan het begin van de eerste akte van de game. Voor wie het origineel heeft gespeeld: ergens rond het eerste moment waar Nicholai laat zien wat een etterbak hij is. De plot volgt ongeveer dezelfde lijnen als die van het origineel: als Jill Valentine moet je ontsnappen uit de van zombies vergeven straten van Raccoon City, en liefst nog een paar andere overlevenden meenemen in die vlucht ook. Maar volgens Pete Fabiano mogen we aan een paar forse afwijkingen verwachten. "We hebben de vertelling een beetje heruitgevonden."

4. De survival horror-gameplay is lekker klassiek

Gaan lopen voor het gevaar: bij een beetje gamer gaat zoiets zwaar tegen zijn natuur in. Maar in een goeie Resident Evil-game weet je dat je het niet redt met je wilde combatskills. Ik begon m'n demo met vijf kogels in m'n pistool, en wanneer je een paar blokjes om loopt besef je meteen dat het mathematisch onmogelijk is om alle zombies die je pad kruisen neer te knallen. Zelfs niet als je alle munitie vindt, en iedere ondode tegenstander omlegt met één perfecte headshot.

Vluchten is dus zeer vaak de boodschap. Maar ook zeer gericht de aanval kiezen, met de juiste wapens natuurlijk: ik beschikte tegen het einde van de demo over een pistool, een shotgun, en aanvalsmitraillette en een raketwerper, en was tijdens de afsluitende bossfight enorm blij dat ik niet teveel munitie had verspeeld tegen lillende rotzakken die ik evengoed kon ontwijken.

Wanneer je wél een confrontatie moet aangaan, zullen eventuele vaardigheden die je destijds in de originele game hebt opgedaan wel snel weer terugkeren. Wanneer je in een hoekje gedrumd zit, weet je dan dat je beter kiest voor het verzwakken/vertragen van je tegenstander zodat je weg kunt. En wanneer je meerdere zombies naar je toe ziet strompelen en er staat ergens een rode ton in hun buurt... Om maar te zeggen: de conventies van de oude survival horror-games bleven ook in deze modernisering overeind.

5. De multiplayer is een heel ander paar mouwen

In hetzelfde pakketje als Resident Evil 3 komt, ook Resident Evil: Resistance mee, een losstaand multiplayer-zijsprongetje dat niets te maken heeft met de gebeurtenissen van de verhalende single player. Het is een soort Dungeon Keeper met zombies: één speler mag een afgesloten locatie met drie niveaus - zoals een casino of een stuk van de binnenstad van Raccoon City - vol vallen en gezombificeerde vijanden zetten, de anderen moeten zich een weg naar buiten banen door samen logische puzzels op te lossen.

Je keuze van personage is erg bepalend voor het verloop, want ze hebben allemaal verschillende rollen en skills: de ene kan bijvoorbeeld hacken, de andere is goed in lijf-aan-lijfgevechten. Wanneer je de Mastermind speelt, het booswicht dat die arme jongelingen naar het leven staat voor een experiment, zit het zware werk in het uitzetten van de gevaren voor de anderen, maar je kunt ook bijsturen tijdens het spel: je kunt van camera naar camera springen op een plattegrond, en nieuwe perikelen - met een cooldown-systeempje - toevoegen waar dat nodig is.

Vraag blijft: is het een beetje leuk allemaal? Ik heb me reuze vermaakt, maar ben natuurlijk slechts anderhalf uur in de weer geweest met Resistance, en zie mezelf - op basis van wat ik heb gespeeld - niet tot maanden na de release nog terugkeren naar deze ervaring.