Acht vrienden brengen de nacht door in een afgelegen bergresort. Filmkenners weten dat dit twee richtingen kan uitgaan en geen van beide zijn geschikt voor kijkers van onder de 18 jaar. Until Dawn kiest voor de horror-optie. Het duurt niet lang voor het achttal het vermoeden bekruipt dat ze niet alleen zijn en dat die andere aanwezigheid geen pizza’s komt brengen. Aan jou om – meestal razendsnelle – beslissingen te nemen die leven of dood betekenen voor een, meer of alle betrokkenen. Keuzes die – hoe triviaal ze op het eerste gezicht ook lijken – hun impact zullen hebben op het verhaal. Verwacht je maar aan heel wat zware morele dillema’s die bijvoorbeeld aftasten hoe ver je zal gaan om je eigen vel te redden.
Geen checkpoints
Until Dawn doet het zonder savegames of checkpoints. Het is te zeggen, je moet het niet in een keer uitspelen, maar elke beslissing en gesneuvelde hoofdrolspeler is definitief. De makers hebben zich daarin laten beïnvloeden door Heavy Rain. Alle acht de personages kunnen het overleven, maar ze kunnen ook alle acht sterven. Maak je een fout, denk je de verkeerde keuze te hebben gemaakt of verlies je die ene jongeling die je het zo graag tot die ochtend, de dawn uit de titel dus, had zien uitzingen? Terugkijken is nutteloos. Wat gebeurt is jouw verhaal en dat gaat verder. Niets houdt je tegen om achteraf helemaal opnieuw te beginnen met andere keuzes, maar net zoals David Cage dat destijds van datzelfde Heavy Rain liever had gehad: je speelt het een enkele keer voor jouw unieke plot. Leef met de consequenties en kijk vooruit. We vroegen de ontwikkelaar of het al dan niet omkomen van elk van de acht hoofdrolspelers een invloed heeft op de speelduur en het antwoord klonk negatief. “Hoe we dat juist doen, dat ga ik je niet onthullen, maar ik verzeker je: het verschil in tijdsduur is miniem”.
Cheerleader in bad
Until Dawn speelt de ene keer als een old-school adventure waarin je een personage vanuit een vast camerastandpunt. De andere keer gaat het over in een interactieve film waarin behendigheid, timing en snel keuzes maken het volgende shot bepaalt. Shot zoals in films dus en niet zoals achter ‘head’ of voor ‘gun’. Die aanpak laat de makers van de game toe om een haast fotorealistische beeldkwaliteit op te voeren. Een van de sterren die haar gelijkenis aan een van de personages gaf is Hayden Panettiere (de cheerleader uit Heroes) en Until Dawn schrikt niet terug voor close-ups waarop elke porie of opwellende traan duidelijk zichtbaar is. Die poriën kunnen ons gestolen worden, maar de kleine subtiele verschillen in gezichtsuitdrukking vertellen je precies hoe deze acht onfortuinlijke jongens en meisjes zich voelen. En dat draagt dan weer wel bij aan de beleving van dit horrorfestijn.
Horror op jouw maat
Wij mochten aan de slag met juffrouw Panettiere die als haar personage Sam (kort voor Samantha) zedelijk tot net boven de tepels een ontspannend bad nam. Vooraf moesten we een korte vragenlijst beantwoorden. Waren we meer bang van mensenmassa’s of van naalden? Van ongedierte of van spoken? En meer van dat. Hoe je daarop antwoordt, bepaalt bijvoorbeeld of de maniac die Panettiere op het einde van de demo te pakken krijgt (we slaagden er in geen van de drie verschillend lopende pogingen in om te ontkomen) haar met een gas bedwelmd of een naald in de nek duwt. De ontwikkelaar vertelde ons overigens dat de game aan de hand van sommige keuzes die je in de loop van de game maakt, zelf analyseert waar je meer en minder bang van bent.
Home Theatre
Goed, terug naar Sam in bad. Door haar mp3-speler beseft ze niet dat de moorddadige maniak met het lugubere clownsmasker haar begluurt. Wanneer hij de badkamer verlaat merkt ze dat er iets mis is, slaat ze een handdoek om zich heen en krijg je de controle. Icoontjes in de omgeving geven aan waar interactie mogelijk is. Helaas is er geen icoontje dat op interactie wijst met de handdoek, maar wel met een schap en een deurknop. Dat schap vertelde ons dat haar kleren verdwenen waren en de deurknop bracht ons in een verlaten gang. We leiden een hoorbaar ontevreden en alsmaar meer uitfreakende Sam door een al even verlaten stuk van het resort. Een plots slaande klok en een camera die nog net een stuk van de killer toont zorgen voor schokmomenten. En dan stapt Sam een mini-bioscoop binnen, krijgt iets gruwelijks te zien en komt uiteindelijk oog in oog te staan met de gemaskerde maniak.
Derde keer… maar nog steeds niet de goede keer
Daarop volgt een filmische actiesequentie waar je niet zozeer stuurt als snel tussen twee mogelijke alternatieven kiezen of een controllerknop indrukken. Zo moeten we bij dat eerste contact kiezen of we een vaas in de richting van de griezel gooien of het meteen op een rennen zetten. Kiezen doe je door de PS4 controller naar links of naar rechts te draaien. Dat richten van de vaas doe je ook met de bewegingssensoren van die controller. Een andere keer, wanneer we ervoor kiezen om ons te verstoppen, moeten we de controller doodstil houden. Beweeg je te veel, dan merkt de moordenaar je op. Het is een adembenemende demo met koortsachtig zoeken naar deurknoppen, net niet of net wel struikelen, je onder het bed verstoppen of beslissen om erover te springen in de hoop dat het gangetje erachter niet dood loopt. We gaan drie keer door de demo en drie keer krijgt de killer ons op een andere plek te pakken. In grote lijnen volgden we hetzelfde traject, maar er zat effectief verschil in.
Game of iets anders?
Hoe sterk onze keuzes op langere termijn op het verhaal zullen doorwegen, daar hebben we het raden naar. Het kan best dat onze beslissingen zich vooral tot de duur en incidenten tijdens deze zweterige ontsnappingspoging beperkten. Wel zeker is dat Until Dawn een pakkende trip wordt. Ook al staan de fotorealistische graphics in contrast met het gebrek aan bewegingsvrijheid in diezelfde fotorealistische omgevingen. Ook al ‘speelt’ het soms meer als een interactieve film dan een echte game. Ach, misschien moeten we voor titels als Heavy Rain en deze Until Dawn een nieuwe term uitvinden, maar als je een Playstation 4, zenuwen die tegen een stootje kunnen en een reserveonderbroek binnen handbereik hebt, dan is deze griezel-‘game’ er eentje om in de gaten te houden.
