Trials Rising

Trials Rising

"Trials Rising is niet de mooiste game van de wereld, maar swingt wel als een tiet"

ma 28/01/2019
Gepreviewed door Raf
0 reacties

Vijf redenen waarom ik Trials Rising toch weer zal spelen? Eigenlijk moet dit zijn: 5 redenen waarom ik tegen beter weten in deze nieuwste in de Trials-serie toch weer zal installeren en er veel langer mee zal bezig zijn dan goed is voor mijn zenuwen en onmiddellijke omgeving.

Ik mocht al een paar uurtjes met de volledige game en met alle inhoud ontgrendeld spelen … en vloeken.

1. Omdat het verdomd verslavend blijft

Op zich is er niets veranderd. Je geeft gas of remt af, terwijl je vooruit of achteruitleunt. Meer is er niets aan. Simpel toch? Ja, maar die simpel is hier geen synoniem voor gemakkelijk. Je weet dat elke uitdaging uiteindelijk haalbaar is, dus je blijft proberen. De game is slim genoeg om elk van de gestoorde tracks van voldoende check- en dus automatische save-points te voorzien, dat nooit rage-quit omdat je teruggezet wordt voor een hindernis die je na vele pogingen haalde om vervolgens twee obstakels verder vast te lopen.

2. Omdat het de grootste en meest gestroomlijnde ooit is

Maak je klaar om elk bot in je virtuele lijf een klein miljoen keer te breken op extreem vergezochte tracks, verspreid over exotische en minder exotische (we kijken naar jou Engeland) locaties van deze planeet. Zo mag je dingen met de Eifeltoren doen die je definitief uit Frankrijk zullen verbannen, terwijl de track op de Mount Everest en die in Hong Kong waarschijnlijk bloedend tandvlees zullen opleveren. De frequente checkpoints in combinatie met een nagenoeg instant-respawn maken falen frustrerend maar nooit afstraffend.

3. Omdat deze generatie een Trials verdient

We hebben het over de meest recente consolegeneratie én over de nieuwe ‘generatie’ gamers. Want Trials Fusion dateert alweer van vijf jaar terug. Trials Rising is niet de mooiste game van de wereld, maar swingt wel als een tiet. We probeerden overigens ook de versie op de Switch uit en dat is sowieso een perfecte match. Naast de nieuwe generatie consoles hebben we het ook over de nieuwe generatie gamers. Diegene die is opgegroeid met endless runners, met Flappy Bird en games die snelheid aan ritme en herhaaldelijk jammerlijk falen koppelen. 

4. Omdat die multiplayer je single player nooit in de weg zit

Je deelt immers nooit de track echt met anderen. Je ziet hun ghost met een glimlach op je gezicht crashen waar jij wel de perfecte landing maakt … om hen even later een hartsgrondige frack you toe te schreeuwen wanneer het anders loopt. Het is zo’n racer waar heel veel fout kan lopen … voor iedereen … en tot op het allerlaatste moment. Net zo irritant-bevredigend zijn de notificaties die je met je vrienden uitwisselt wanneer de ene het record van de andere brak. Toegegeven, niemand koopt een Trials-game voor de multiplayer … maar heel wat spelen het daarom wel langer, of starten het vaker nog eens op dan ze zonder gedaan zouden hebben.

5. Voor die tandem

Nee, er zit geen tandem in Trials Rising. Ook al zijn sommige tracks met een soort BMX-fiets in plaats van een motor te bedwingen. In het geval van die Hong Kong-track kan ik je dat zelfs aanraden. Maar ik heb het hier over de optie om met twee spelers lokaal de coöppen waarbij elk de helft van dat leunen en gasgeven/remmen voor zijn of haar rekening neemt. Klinkt obsceen moeilijk voor een game die gewoon al gestoord moeilijk genoeg is? Je hebt helemaal gelijk. In het begin bak je er echt geen ruk van. Ik was blij dat ik dit niet met een vriend of mijn vriendin speelde, want dit is een echte relatie-test. … tot je het ritme even goed hebt, je in de flow zit, hoe kort ook, dat is priceless. Zo’n extraatje waar je een hele namiddag in kan verzuipen om in totaal vijf tracks tot aan de finish uit te rijden.

 

Releasedatum
26/02/2019

Conclusie van Raf

Trials Rising doet niets wereldschokkends, ook al zal je tandarts daar anders over denken en speel je de Switch-versie liever niet op de trein. Dit is vallen, vloeken en blijven proberen tot het lukt, opnieuw en opnieuw. Niet meer, niet minder, niet revolutionair, maar fucking verslavend.