Tom Clancy's The Division 2

Tom Clancy's The Division 2

Hands-on in Parijs

di 05/02/2019
Gepreviewed door Ronald
0 reacties

Een groepering van bezorgde, bewapende burgers probeert weer de meubels van het uiteengevallen Amerika te redden in The Division 2. Net als die van zijn voorganger zal de campagne van deze opvolger ongeveer dertig uur duren, zegt Ubisoft, met nog eens minstens een vijftigtal uur daarbovenop in de open multiplayerwereld. Zes daarvan heb ik toch al achter de kiezen na een speelsessie in Parijs: eerst het begin van de campagne, daarna een heftige brok uit de 'endgame'.

Van het winterse New York uit The Division (2016) wordt de actie in opvolger The Division 2 verplaatst naar het broeierig zomerse Washington, D.C. "We hadden ook eventjes aan Seattle of New Orleans gedacht als nieuwe setting", zegt Manny Diaz, hoofd leveldesign bij Ubisoft Massive, de Zweedse studio waar de game in elkaar wordt gedraaid. "Maar Washington D.C. bleek uiteindelijk de beste keuze. Omwille van een aantal redenen: het is bijvoorbeeld een vrij vlakke stad, waardoor we er grote open ruimtes in konden stoppen waarin de natuur weer vrij spel heeft. Bovendien komen we hier aan de geografische kern, het thuishonk van The Division: een groepering van bezorgde burgers die met middelen van de voormalige overheid de continuïteit van de geordende samenleving moeten verzekeren."

Allemaal heel mooi, maar wat valt er allemaal te doen in die verwoeste stedelijke wereld, die stilaan weer wordt opgeëist door de natuur? Confrater Raf dook onlangs al in de PvP-multiplayer en de alleen op eigen risico te betreden Dark Zone van de game, ikzelf dook tijdens een previewevent in Parijs in twee afzonderlijke momenten uit de gameplay: de single player-campagne ergens in het begin van de game, en een brok Endgame-content, alleen bereikbaar voor wie er al tientallen uren in zit.

Gedaan met gratis wifi

Ik begon mijn speelsessie, in een Parijse parkeergarage die weldra tegen de vlakte moet, en waarin Ubisoft een soort nederzetting van overlevenden had gebouwd, in het prilste begin. "We verwachtten koffie en gratis wifi op de dag waarop het gebeurde", legt een vertelstem nog eens het verschil tussen onze huidige wereld en het vermaledijde universum van The Division 2 bloot: na de komst van de pandemie die een einde maakte aan de geordende samenleving is iedereen aangewezen op overleven. En dat begint redelijk stroef, en met een minimum aan middelen: je krijgt relatief krachtige wapens van in het begin, maar je pantser moet je gaandeweg opbouwen door het te looten van je zonet neergemaaide tegenstanders, of het te kopen in de winkels van de verscheidene 'safe zones' die je ontsluit in de stad.

Je kunt The Division 2 volledig in co-op spelen.

De eerste van die hubs moet je, gans in het begin, eventjes zien te verlossen van een aanval van een van de gewapende milities die de stad onveilig maken. Het is een soort loopgravengevecht: net als in de eerste The Division centreert de actie zich rond speelelementen uit de third-person-shooter met een sterke nadruk op covermechanics. De tegenstanders houden je positie goed in de gaten (al is hen verschalken ook weer niet zò moeilijk), graven zichzelf goed in, én reageren erg goed op veranderingen in je positie. Na een kort maar heftig gevecht valt meteen ook het eerste monument van de stad te betreden: het Witte Huis.

Missies

Later zullen nog The Mall, het Smithsonian en het National Theater volgen. Maar in de voormalige ambtswoning van de al even voormalige Amerikaanse president krijg je meteen al de kans om je skills klaar te maken voor de komende strijd. Heel wat van de mogelijkheden zaten achter slot en grendel voor deze demo, maar ik bouwde wel een aardig arsenaaltje op met een turret en een drone. Die kon je op drie manieren programmeren, maar ik koos voor bombarderen: met twee drukken op de linker schouderknop geef je een gebiedje aan waarover hij een granatentapijt moet uitstrooien, en dat heeft minstens een paar keren het pleit stevig in mijn voordeel doen uitdraaien.

Je kunt The Division 2 volledig in co-op spelen, en dat wordt ook aangeraden. Maar de campagnemissie die ik kon spelen in de game heb ik in m'n uppie gedaan. Waarom? Om te testen of The Division 2 ook een geschikte game is voor Einzelgängers, die niet meedoen met de continue roep van de game-industrie om alles maar samen met andere spelers te doen.

Dat lukt, maar wel verrekt moeizaam. Wanneer ik de dochter van Division-luitenant Odessa Sawyer moet redden uit de klauwen van een gewapende militie die zichzelf de Hyenas heeft genoemd, bereik ik na een lange, taaie, verbeten strijd (waarin mijn bombarderende drone zijn nut al te vaak bewijst) de zwaar bepantserde boss, waarvoor ik de missie toch een keer of drie opnieuw moet beginnen om hem uiteindelijk neer te krijgen. Ik krijg het gevoel dat dit toch eerder een game is voor spelers die gamende vrienden hebben.

 

Levelen maar

Wanneer ik tussen verhaalmissies door rondschooi in de stad, die de makers één op één konden nabouwen dankzij het gebruik van GIS-informatie (Geographical Information System), krijg ik ook te zien hoe 'levend' de wereld van The Division 2 is. De laatste keer dat ik Washington D.C. in zo'n belabberde staat heb gezien was in Fallout 3, toch ook alweer bijna elf jaar geleden. Maar dit is een ander soort belabberdheid. In plaats van de postnucleaire ellende doorkruis ik hier een grote semi-natuurlijke omgeving. Een die aanvoelt als de eerste onverwacht broeierige meidagen aan het einde van de lente, waarin je altijd weer oncomfortabel dik bent gekleed voor het al priemende zonnetje.

"Vergeet niet dat Washington D.C. is gebouwd op een moeras", zegt Diaz. "Het kan er bedompt heet worden in de zomer. We hebben tien dagen in de stad doorgebracht om haar natuurlijke geluiden op te nemen, vooral 's nachts. In The Division 2 is er geen verkeer meer: je hoort alléén nog die natuur."

Dat die laatste zich weer wat meester heeft gemaakt van de stad in de game, merk je onder meer aan de zwerfhonden en herten die hier en daar door de straten dwalen. Maar de natuurgeluiden waarover Diaz het heeft worden geregeld doorprikt door geweerschoten: voorbij de meeste straathoeken vind je wel een concentratie van leden uit een bepaalde militie, waarmee je het gevecht kunt aangaan. Die mogelijkheden tot korte schermutseling, samen met zijmissies zoals het terugvinden van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring in de National Archives, zijn er niet zomaar: The Division 2 is een actie-rpg, waarin je succes in de actiesequenties afhankelijk is van je persoonlijke XP.

De 'Endgame'

Dat zogeheten 'equipment level' kan wreed aantikken, merk ik wanneer ik aan de endgame-content begin. Tijdens die eerste drie uren in de campagne eindigde het op een level of zes, voor de endgame-content die Ubisoft me nog wilde laten zien liep het in de driehonderden. Bovendien is de vijandelijke tegenstand in die content zo heftig dat je wel verplicht bent om de strijd met meerdere spelers tegelijkertijd aan te vatten. Spelers die lang in in de eerste Division zaten, en die machtig genoeg waren geworden om ook niet teveel tegenstand meer te krijgen in de Dark Zone, waren eigenlijk klaar met het spel. Voor de tweede wil Ubisoft Massive dat moment nog zo lang mogelijk uitstellen door middel van zogeheten 'invaded missions': je kunt missies uit de single player-campagne opnieuw aanvatten, maar de tegenstanders zijn deze keer leden van de Black Tusks, een nieuwe, zwaarbewapende militie van voormalige Amerikaanse militairen, die de boel wil overnemen en een neofascistische ministaat willen stichten in Washington D.C.

Tijdens twee heftige gevechten, in het Air & Space Museum en in een noodbunker van de voormalige Amerikaanse overheid, voelde ik meteen wat er aan de hand was: voor de nooit aflatende stroom van vijanden die het vuur op je openen, de wandelende drones die hen bijstaan, en zeker de extreem zwaar bewapende en bepantserde bosses heb je gewoon elkaars bijstand nodig. Bij momenten zaten we, geveld door vijandelijk vuur, met drie van de vier man tegelijkertijd over de vloer te kruipen.

 

Releasedatum
15/03/2019

Conclusie van Ronald

In zijn kerngameplay voelde The Division 2 - net als de eerste overigens - iets teveel als een game waarin je van het ene met tegenstanders gevulde gangetje naar het volgende overging. Het zijn de rpg-elementen, de nieuwe omgeving en de door de makers opgevoerde endgame-content die het al wat interessanter maken.