The Surge 2

The Surge 2

Schokgolf van ellende

ma 15/04/2019
Gepreviewed door Ronald
0 reacties

Met zijn mix tussen krankzinnig moeilijke Soulsborne-actie-rpg-gameplay en een dystopische fantasysetting was The Surge een onverwachte hit bij een welbepaalde niche van spelers. In de onvermijdelijke opvolger wordt alles - inclusief de al crimineel hoge moeilijkheidsgraad - nog wat opgedreven. Ik speelde hem vorige week tijdens een event van uitgever Focus Home Interactive. Het was niet het prettigste anderhalve uur van mijn leven.

Ooit al van de processie van Echternach gehoord? In de Luxemburgse stad met die naam wordt er al eeuwen een jaarlijkse religieuze optocht door het centrum gehouden, waarbij de deelnemers drie stappen naar voren zetten, en daarna weer twee terug. Daar moest ik dus meteen aan denken toen ik anderhalf uur uit The Surge 2 speelde, en al die tijd vruchteloos voorbij - jazeker - dezelfde vier tegenstanders probeerde te geraken. Het is, zacht gezegd, geen makkie. Ongeveer drie slagen incasseren, en je bent dood. Je moet na het respawnen ook diezelfde tegenstander opnieuw aanvallen, want alle vijanden worden mooi gereset na ieder overlijden.

Ook wanneer je je exoskelet aansluit op een soort werkbank, en je je wapentuig en het pantser dat aan je hangt verbetert, worden alle vijanden weer netjes opnieuw op de kaart gezet. En wanneer je met die machine je gezondheid weer op punt zet? Je raadt het al: diezelfde knakkers die je zonet met heel veel bedrevenheid, doorzettingsvermogen en geluk hebt kunnen neermaaien lopen gewoon weer opnieuw rond. Zo gaat het natuurlijk niet vooruit.

Een tap moeilijker

The Surge 2 is, met andere woorden, een schokgolf van ellende. Maar zo hebben de makers het natuurlijk ook bedoeld: net als de eerste game uit 2017, die door de Duitse studio Deck13 werd omschreven als een mix tussen de obscure vechtklassieker Rise of the Robots en de bekende Souls-serie (waaraan de games dus hun criminele moeilijkheidsgraad ontlenen). Soms denk ik, wanneer ik weer zo'n Soulsborne-game ter hand krijg: heeft deze grap al niet lang genoeg geduurd? Er is een opbod bezig van moeilijk, moeilijker, moeilijkst, waardoor het eigenlijk stilaan niet leuk meer is. Op een bepaald moment zal er wellicht ook geen publiek meer voor zijn.

Voor The Surge 2 heeft Deck13 in ieder geval nog een paar nieuwe manieren toegevoegd om de speler te pijnigen. Directional parry, bijvoorbeeld: je werkt vooral met slagwapens, en die moet je à la For Honor zien te bewegen in de richting van het wapen van de tegenstander om diens slag succesvol te blokkeren. Al wie For Honor al heeft gespeeld, weet dat de aparte zwaardbesturing van die game geen sinecure is om onder de knie te krijgen, dus dat wordt alvast een steile leercurve. En dan is er de nog grotere focus op het Limb Targeting System: je zet niet alleen een vijand vast die je zometeen gaat aanvallen, maar je viseert ook een van diens ledematen. Wanneer je die vervolgens afgehakt krijgt, kun je de technologie die eraan vasthing recupereren om je eigen pantser en wapentuig te verbeteren (wat, uiteraard, weer resulteert in een wedergeboorte van alle smeerlappen die je zonet hebt gemold).

You are what you loot

De aard van de tegenstanders is ook anders. De eerste The Surge bracht je vooral in een wereld waarin, na de elektrische schokgolf uit de titel, gezombificeerde menselijke arbeiders werden overgenomen door de technologie waarin ze werden gehesen. In deze opvolger krijg je, afgemeten aan het ongeveer uit de helft van de verhaallijn gelichte demolevel, eerder militair getrainde en robotische tegenstanders tegenover je.

The Surge 2 is een actie-rpg, waardoor de game uiteraard erg drijft op een achterliggend systeem van variabelen en vaardigheden. De ledematen die je afhakt, kunnen probate wapens worden wanneer je ze op je eigen Exo-Rig monteert. Bovendien heb je ook een gevechtsdrone tot je beschikking, die je bijstaat in de strijd, en kun je de fysiek van je eigen strijder bijwerken door middel van implantaten. "You are what you loot", benoemt Deck13 de game naar grote waarheid. Maar verwacht ook weer niet dat die systemen de game ineens veel makkelijker zullen maken: waar rpg-systemen in normale games staan voor een constant toenemende 'empowerment', geraak je er in The Surge 2 hoogstens heel incrementeel mee verder.

 

Releasedatum
2019

Conclusie van Ronald

The Surge 2 wordt opnieuw een game van extreme vasthoudendheid. De gameplay is bijzonder hard, maar ik merkte tijdens mijn anderhalve uur schijnprogressie ook weer geen elementen op die het speelelement onfair maakten. Al bekruipt de vraag me stilaan wel hoeveel verder de makers van dit soort games nog kunnen gaan voordat ook de meest ardente hardcoregamers er schoon genoeg van krijgen. Met de Souls-titels ontstond er een nieuwe manier waarop blijkbaar het genot van een videogame kon worden gekwalificeerd: 'OMG wat zijn we hier weer lekker vaak aan het sterven'. Maar wat als die mop stilaan een baard krijgt?