Super Mario Party

Super Mario Party

"Super Mario Party vindt de formule niet opnieuw uit"

vr 21/09/2018
Gepreviewed door Raf
0 reacties

Ze zeggen dat je je vrienden pas echt leert kennen wanneer je rond een gezelschapsspel gaat zitten. Super Mario Party is zo’n spel. Laat je niet misleiden door de koddige personages. Die Princess Daisy die net nog samen met jou een minigame won, zal niet twijfelen om je straks een half dozijn goudstukken afhandig te maken. Een voordeel: ik speelde als die Daisy.

Zoals een indrukwekkend aantal miljoenen anderen had ik destijds thuis ook een Wii staan. Een revolutionaire console, sowieso. Veel goede en minder goede games op gespeeld. Mee gelachen en op gevloekt. Maar als ik nu terugdenk aan die Wii dan herinner ik me vooral de Mario Party-games. Ik had in jaren geen gezelschapsspelletjes meer gespeeld, maar de eerste donderdagavond van de maand is een dikke twee jaar lang Mario Party-avond geweest. Niet iets waar de bende macho’s waarmee ik speelde mee te koop liepen, maar ze stonden er wel elke keer.

Onlangs kon ik bij Nintendo een klein uurtje proeven van Super Mario Party, de nieuwste in de serie – de elfde als ik goed tel – en de eerste voor de Switch. Ik had niet meer dan dat uurtje nodig om die macho’s van toen een mailtje te sturen dat ze binnenkort nog’s een donderdagavond moeten vrijhouden. Twee ervan hebben nu kids, de andere een baard maar dat is geen excuus. Trouwens voor die baard is geen enkel excuus.

 

Call me Daisy

De formule van Super Mario Party is nog steeds dezelfde en dat is een goed ding. Eerst kies je een bord. Dat is een digitale, dynamische versie van een ganzenbord, een Mens-erger-je niet- of een Monopoly-bord, in een Nintendo-thema en voorzien van allerlei obstakels, shortcuts en andere positieve of negatieve surprises. Vaak in de vorm van een minigame. Daarna kies je een spelpersonage (ik ging dus voor Daisy) waar overigens geen unieke eigenschap of vaardigheid aan vasthangt en kan het spel beginnen.

Op wat reflexen na, moet je absoluut niet gruwelijk bedreven zijn in gamen.

Je gooit met een virtuele dobbelsteen en zet je personage zoveel posities vooruit als je worp. Geluk is dus absoluut een factor in een Mario Party-game en dat is niet anders in deze Super Mario Party. Onderweg verdien je goudstukken, maar nog aantrekkelijker zijn de sterren die je hier en daar kan grijpen.  En die soms van plaats wisselen of op een andere manier moeilijk doen. Geweldig als een van je tegenspelers er net naast grijpt. Onrechtvaardig als dat bij jou gebeurt.

High five? Ik denk het NIET!

Iedereen doet dus om de beurt een worp en verplaatst zijn personage in de jacht op die ster, maar er gaat geen volledige beurt voorbij zonder dat er iemand op een tegel stapt die hem of haar een of andere bonus, of het tegenovergestelde daarvan oplevert. Bijvoorbeeld een item dat je naar de positie van een andere speler brengt, dat je met je goudstukken een ster laat kopen, of dat je een andere speler (naar pijnlijke en potentieel vriendschapsbedreigende) eigen keuze een paar van zijn zuurverdiende goudstukken afhandig maakt. Die high five na een succesvol coöp minigame een paar beurten later, is niet altijd van harte.

Minigames à volonté

Vaker nog dan zo’n item trigger je een minigame. Daarin nemen alle spelers het tegen elkaar op, moeten ze samen binnen de tijd één objectief volbrengen of komt de speler die het minigame triggerde, uit tegen de andere drie. Wie het best presteert (of wie samen sterk presteert) komt uit zo’n minigame met de meeste goudstukken. Daarna gaat het gewoon weer verder op het bord. Super Mario Party telt zo’n 80 van die minigames. Dus je moet al heel wat uren kloppen voor het repetitief wordt. Die games zelf duren meestal niet langer dan een minuut.

De formule van Super Mario Party is nog steeds dezelfde en dat is een goed ding.  

Die minigames zijn niet allemaal even geïnspireerd en als anonieme veteranen van de reeks zien we een paar ouwe bekenden – al dan niet iets getweaked – weer terugkeren. We gaven een bom aan elkaar door, sleepten met z’n vieren een kist door een grot vol boobytraps, visten om ter meeste, euh, fantasypaling, mikten met ons gedrieën pijlen op de veel beweeglijkere vierde speler, graaiden om ter meeste pannenkoeken van een bord, … . Elk ieder-voor-zich/1vs3/2vs2/4-speler-coöp-minigames liet zich perfect spelen met de helft van zo’n Joy-Con controller. En op wat reflexen na, moet je absoluut niet gruwelijk bedreven zijn in gamen.

Vergeet de bestemming … tenzij je wint natuurlijk

Slim gezien want dit is een gezelschapsspel waar je makkelijk iedereen mee in betrekt. En als je daar ook die geluksfactor nog bij optelt, kan zelfs wie niets bakt van die minigames (“je houdt die controller … dat ding in je handen op z’n kop ma”) kan er nog als winnaar uitkomen. Natuurlijk ga je om te winnen en natuurlijk is dit Super Mario Party een competitief beestje (voor sommigen al iets competitiever dan voor anderen) maar de meeste lol komt uit het spelen zelf.

Super Mario Party vindt de formule zeker niet opnieuw uit.  

Naast die centrale Party Mode keert de Partner Party terug waarin 2 teams van 2 spelers het met iets andere regels op zo’n spelbord tegen elkaar opnemen. Je kan ook gewoon in de minigames duiken of dat in de Challenge Road mode in je eentje doen. Helemaal anders is de River Survival Mode. Eigenlijk een aparte game waarin je met vier spelers een wilde rivier vol obstakels, splitsingen en power ups afroeit.  Je moet binnen de tijd een checkpoint scoren en ook hier wordt je regelmatig uit je boot en in een minigame getrokken. Leuk en aardig, voor een paar keer.

Switch-geschuif

Een zo mogelijk nog meer aparte mode heet Toad’s Rec Room. Daarvoor heb je twee Switch-consoles nodig die je met de controllers eraf naast elkaar plat legt. Zo kan je mappen creëren waar je elkaar met tanks op te lijf gaat en in een andere game moesten we de consoles zo draaien en plaatsen dat de alsmaar moeilijkere vormen vanop beide schermen op elkaar aansloten. Een unieke manier om nog maar eens een creatieve toepassing van de Switch te belichten. Hier komt later ongetwijfeld nog een loeier van een gamemechanisme uit, maar tegenover die hoofdbrok die ‘Party’ of ‘Partner Party’ heet, is het weinig meer dan een boeiende afleiding. Je hebt ook niet altijd twee Switch-consoles in huis. Twee Joy-Con controllersets wel, want anders kan je deze Super Mario Party niet spelen zoals de game dat verdient.

 

Releasedatum
05/10/2018

Conclusie van Raf

Super Mario Party vindt de formule zeker niet opnieuw uit. Waar het wel echt innoveert is in modi die grotendeels los van de centrale game staan. Fun en apart, maar daar koop je deze game niet voor. Voor het risico na elke speelavond je vriend – of die persoon waarvan je dacht dat hij je vriend was – een paar dagen niet meer te WhatsAppen, dààrvoor kijk ik naar deze game uit.