The Sinking City

The Sinking City

"Verrassend aangename hands-on in Parijs"

vr 12/04/2019
Gepreviewed door Praga
0 reacties

Ontwikkelaar Frogwares klinkt je niet meteen bekend in de oren? Dat kan! De liefhebbers van het betere speurneuzenwerk weten wel beter. De studio is bekend om zijn vele Sherlock Holmes-games. Zelf ben ik geen fan van de games, maar de serie met Benedict Cumberbatch als Sherlock of de Sherlock-film met Robert Downey Jr. kunnen me wel bekoren. Daarenboven ben ik niet echt een horrorfan, al heb ik om de een of andere reden wel een fascinatie voor horrorauteur HP Lovecraft. Slaag je erin al deze elementen aan mekaar te linken, en kom je uit The Sinking City, dan schuilt er een speurneus in jou en moet je zeker doorlezen. Ik mocht in Parijs drie uur aan de slag met de game en was aangenaam verrast.

The Sinking City neemt ons mee naar 1920 en plaatst ons in de getormenteerde huid van WOI-oorlogsveteraan, én privé-detective, Charles Reed. De man is op de vlucht voor zijn innerlijke demonen en komt daarbij terecht in het (fictieve) creepy stadje Oakmont, een plek geteisterd door, jawel, demonen. In deze door een zware overstroming getroffen stad is niets wat het lijkt. Al is dit wel de plek waar Charles op zoek moet naar een antwoord op zijn vele vragen. Zijn de visioenen waar hij mee te kampen krijgt echt? Is er een link met de recente gebeurtenissen in Oakmont? En waar haalde hij zijn paranormale gaven? Heel wat vragen die om antwoorden schreeuwen.

Zoek en ik zal vinden

In The Sinking City (TSC) draait alles om het zoeken naar aanwijzingen. Deze kan ik vinden door met personen te praten, bewijsmateriaal te scoren en locaties (grondig) te doorzoeken. Iets waar ik het in het begin wel even moeilijk mee had. Want hoe wist ik of ik goed bezig was? Ik werd in-game niet bij het handje genomen, kreeg geen markeringen op de map over waar bepaalde locaties zich bevinden en mijn grijze cellen draaiden overuren.

Het kwam er echt, met de nadruk op echt, op aan alle locaties grondig te doorzoeken, nota’s te lezen en de juiste vragen te stellen aan de personen waar ik in contact mee kwam. Op mijn scherm kreeg ik enkel mijn health- en insanity-meter in beeld, voor de rest niks, nada, noppes.

Ook onderwater moet je op zoek naar aanwijzingen.

Zien wat ik niet kan zien? Ik kan dat!

Gelukkig voor mij wordt alle info die ik vergaar netjes bijgehouden in mijn Casebook. Want eens ik alle aanwijzingen gevonden had werd het echt plezant. In de eerste plaats omdat Charles, ik dus, beschik over een paranormale kracht, genaamd Minds Eye, die me toelaat om een andere dimensie te betreden. Concreet: gebeurtenissen uit het verleden herbeleven. (Vergelijk het heel lichtjes met de Echo-sequenties uit The Division of Detroit: Become Human).

In The Sinking City (TSC) draait alles om het zoeken naar aanwijzingen.

Op die manier verzamel ik extra hints die me kunnen helpen. De sequenties unlock ik door bepaalde items te onderzoeken op ‘datgene wat je met het blote oog niet kan zien’. Zo ontdekte ik bijvoorbeeld een verborgen kelderruimte achter een valse muur of wie verantwoordelijk was voor het fatale schot in een van mijn zaken. (Ik ga hier verder niet op in om geen spoilers vrij te geven).

Herbeleef het verleden dankzij retrocognition.

Puzzelen is plezant

Daarnaast is er natuurlijk het puzzelwerk. Op basis van de vergaarde info moet ik via Reed’s Mind Palace zelf de bewijsstukken aan mekaar koppelen, en krijg ik nieuwe aanwijzingen die me verder helpen in mijn onderzoek. Klopt de link die ik leg tussen de puzzelstukjes, dan worden ze wit, kloppen ze niet dan worden ze rood en moet ik even verder puzzelen. Ook dit gaat heel ver en diep trouwens.

Zo moest ik met mijn aanwijzingen naar het stadsarchief om daar verder te graven in krantenknipsels op zoek naar meer info. Dit op basis van vier zoekcriteria zijnde de periode, belangrijkheid van de personen, krantensectie en welk Oakmont-district.

Heb je trouwens na een onderzoek een conclusie getrokken, dan krijg je nog steeds de keuze om, in het eerste geval dat ik tegenkwam, de waarheid te vertellen of deze te verdoezelen. Concullega Wouter en ik kozen bewust voor een ander antwoord, en kregen een ander vervolg. Keuzes hebben dus echt een invloed op het verhaal hier.

Apenkop en vissensmoel

Het minste wat ik van de personages kan zeggen die ik tegen het lijf liep is dat het freaky karakterkoppen zijn. Mijn eerste belangrijke contact was Johannes van der Berg, een louche type dat ik maar beter niet vertrouw. Het wordt echter beter… Het tweede personage lijkt meer op een aap/gorilla dan een mens (de invloedrijke familie Throgmorton) en hij heeft het niet gemunt op newcomers (nieuwkomers zoals ik dus) en nog minder op de zogenaamde Innsmouthers (mensen met een vissensmoel). Zij zijn inwijkelingen op de vlucht voor de storm en ze pikken het werk en de plaats in van de lokale vissers. En wanneer ik de woorden vissensmoel en apenkop gebruik, dan mag je dat letterlijk nemen.

Zoals ik eerder al zei zitten er heel wat conversaties in de game. Het is dan ook goed om te zien dat de verschillende, en zeker de belangrijkste personages, er gedetailleerd en verzorgd uitzien. Wat ze vertellen heeft zin, en is geen opvulsel, en vooral de lipsync zit goed. Dit geeft alles toch meer inhoud en diepgang vind ik persoonlijk. De ‘gewone’ personages die door de verlaten en overstroomde straten slenteren daarentegen zijn een pak minder. Maar bon, ze doen waar ze voor dienen, niets meer en ook niets minder.

Hey vissensmoel!

Het Venetië van Massachusetts

En Oakmont zelf? Oakmont is verdeeld in acht districten, die je case per case vrij zal kunnen betreden om dan waarschijnlijk bij de apotheose de hele stad te doorkruisen. Dit doe je ofwel te voet (als je vaste grond onder je voeten hebt) ofwel met motorbootjes die je her en der aan kleine kades in ondergelopen of overstroomde gebieden aantreft.

Het minste wat ik van de personages kan zeggen die ik tegen het lijf liep is dat het freaky karakterkoppen zijn.

Geloof me wanneer ik je zeg dat Oakmont een wirwar van straatjes/kanalen is en dat ik meermaals mijn map moest checken op de juiste straatnamen (geen markers op de map, remember?) of ontdekte locaties. Het helpt trouwens dat je fast travel-punten kan vrijspelen, al heb ik die zelf niet gebruikt omdat ik alles wel wilde zien.

Door gebruik te maken van bootjes vaar je door een wirwar van ondergelopen straten. (En krijg je geen natte voeten...)

Depressieve omgeving

Innerlijke demonen of niet. Als ik in Oakmont zou wonen, dan zou ik ook te kampen hebben met hysteria, visioenen of een depressie. De verlaten dokken, grijze en grauwe omgeving, ondergelopen straten, schrale straatverlichting, vervallen of in verval zijnde gebouwen, rottende karkassen van diverse vissen en inktvisachtige wezens, lijken in de straten, opeen gespoelde auto’s, overal afval dat ligt te stinken, gebouwen deels overwoekerd door een of andere vreemde substantie, lege warenhuizen en opslagplaatsen, krijsende meeuwen, ...

Het zorgt allemaal, in combinatie met die immer durende regen, creepy geluiden (verplaats je maar eens door octopusingewanden en luister…) en mysterieuze muziek voor een intrigerend en pakkend sfeertje. Ook hier komt alles zodanig geloofwaardig over dat ik gewoon meegesleurd werd in deze game.

Oakmont is niet meteen een geschikte locatie voor een citytrip.

Combat? Bwah…

Aangezien geld niet meer van tel is in Oakmont betalen de mensen mekaar met kogels… Ook ik kan door het verzamelen van resources munitie maken. TSC heeft namelijk te kampen met geïnfecteerde zones, plekken waar vreemdsoortige wezens zoals we die kennen uit Lovecrafts Cthulhu-mythos, de plak zwaaien, en bovendien is niet iedereen in de stad ons gunstig gezind.

Die combat, die had er voor mij niet echt in gemoeten. Op die paar kogels na, een stuk of zes, die ik afgevuurd heb op één aanvaller, vier spinachtige wezens aan de dokken en eentje in de Mind’s Eye was er op dat vlak niet veel actie te beleven. Nog eens, ik speelde de game van bij het begin zo een drie uur, dus misschien dat er later in het spel wel nog meer/betere combat aan te pas komt.

Deze spin is net iets te groot op plat te trappen...

En verder…

Naast dit alles verdien ik nog ervaringspunten die ik kan gebruiken om een kleine skilltree, bestaande uit drie skills (combat, vigor en mind), uit te bouwen. De game is uiteraard zeer gedreven door het verhaal en dus is het ook leuk om documenten te verzamelen en dieper te graven in elementen als de lore, dewelke me meer vertelt over de diverse wezens, de mythos, en de geschiedenis van Oakmont.

Ben je Charles kostuum bij aanvang van de game, een mix tussen een Indiana Jones-look en privédetective, snel beu dan zal het je plezieren dat je meer dan tien kostuums, waaronder zeer opvallende zoals dat van een cultist of pestdokter, kan vrijspelen die hem telkens een andere look geven.

 

Releasedatum
27/06/2019

Conclusie van Praga

Ik ben verkocht! Ik had nooit gedacht dat deze game me zou kunnen bekoren, maar ik heb me verdomd goed geamuseerd. Ik besef ook wel dat deze titel niche is, en waarschijnlijk geen massa’s zal verkopen, maar de fans van het genre, en bij uitbreiding HP Lovecraft, zullen zich hun aankoop niet beklagen. Bovendien is het eens wat anders dan de vele zombie- en battle royale-games waar we ons dezer dagen mee amuseren. Nee, lekker relax achter aanwijzingen zoeken, bewijsmateriaal verzamelen, linken leggen en de puzzelstukken in mekaar doen passen zodat ze me verder helpen in het verhaal. Me like a it lot! En dat HP Lovecraft-sfeertje geeft de game meer inhoud en vooral een eigen smoel. Deze combinatie tussen Sherlock en horrorauteur Lovecraft smaakt naar meer.