Shenmue III

Shenmue III

"Ik heb me vermaakt in Shenmue III en wil er ook meer van spelen wanneer de game uitkomt"

wo 06/11/2019
Gepreviewed door Ronald
0 reacties

Drie uur waren me onlangs vergund in Shenmue III, de derde van videogame-grootmeester Yu Suzuki's kung fu-rpg-epos. Ik kwam niet ver, want het is niet het soort game waarin je erop gebrand bent om snel vorderingen te maken. Maar aan het einde van de rit stond ik toch zwaar tegen m'n zin de controller weer af.

Dwarrelende bloesems, zompige weilanden met aaibare koeien, huizen met een papieren hordeur: in een interview vertelde Suzuki me twee jaar geleden dat tachtig procent van alles wat hij in zijn games steekt uit een sublimatie van zijn eigen ervaringen komt. Het kan dus moeilijk anders dan dat hij ooit echt in een Chinees dorp is geweest.

Ieder dorp is een bron van verhalen, mythes, figuren, gebeurtenissen, plaatsen. In het begin van 'Shenmue III' weet Yu Suzuki, de Japanse gamegrootmeester achter de langlopende reeks, op een uitstekende manier zo'n microcosmos neer te zetten met Bailu, een Chinees dorp waarin protagonisten Ryo en Shenhua terechtkomen om hun zoektocht naar Shenhua's vader verder te zetten.

Game als kunstwerk

Het is niet zo moeilijk om wat huizen in een 3D-wereld zodanig op te stellen dat ze de geleding van een dorp hebben. Maar dat vervolgens tot leven brengen door er mensen in onder te brengen, en die in een eigen samenhangend mini-universum te parkeren dat drijft op kleine dorpsmythes, dat is een ander paar mouwen. Maar het is hem gelukt in 'Shenmue III', merkte ik toen ik een paar uur uit de game kon spelen in de lokale kantoren van uitgever Deep Silver in Amsterdam. Op een bepaald moment, tijdens de demo, zegt Shenhua naar waarheid: "Iedereen in het dorp heeft een geschiedenis." En Suzuki heeft begot zijn best gedaan om Bailu, één decor uit de wellicht vele die in de game zullen zitten, vol te proppen met het rariteitenkabinet van sujets waaruit, wanneer je het vanop een afstand bekijkt, ieder dorp op de wereld is samengesteld, van West-Vlaanderen tot China.

Aan het einde van de rit stond ik toch zwaar tegen m'n zin de controller weer af.

Een geloofwaardig universum creëren: dat is het werk van een ware kunstenaar. En dat kun je Suzuki met volle overtuiging noemen. Hij was onder meer de man achter speelhallenklassiekers 'Out Run' en 'Space Harrier', games met een visueel universum dat tegelijkertijd hun gameplay oversteeg en hem aanvulde. Dat gold ook voor het kung fu rpg-universum van 'Shenmue' (1999) en 'Shenmue II' (2001), de twee Dreamcast-klassiekers die zijn nieuwste worp voorafgingen. Hij is ook het soort auteur die zijn auteurschap blijvend etaleert: al tijdens je speurtocht doorheen het dorp grijpt hij bij momenten de gebeurtenissen stevig vast. Maar tot op zekere hoogte heb je als speler wel in de hand wannéér dat gebeurt. Hij geeft bijvoorbeeld aan dat er een tijdssprong kan worden gemaakt, maar die moet je zelf activeren met een druk op de knop. Tot dan kun je de boel dus verder blijven exploreren wanneer je dat wilt.

Kung Fu Kid

Sowieso is 'Shenmue III' een game waarvoor je rustig je tijd moet nemen. Ik deed er drie uur over om slechts een deel van het verhaal dat zich in Bailu afspeelde af te ronden (tot de harde stop die op de demo werd gezet na een welbepaalde gebeurtenis), maar de game is zo aandoenlijk dat de omgeving je na korte tijd al een behaaglijk thuisgevoel geeft. De gameplay bestaat uit exploreren, maar er kan ook het gevecht worden aangegaan. Ook hier voel je weer de hand van de meester: hij parkeerde de kung fu-actie in een rpg-systeem waarin de twee elkaar aanvullen. Je levelt je personage bijvoorbeeld door middel van minigames of sparring-gevechten in beat 'em' up-stijl, maar tijdens de knokpartijen die ertoe doen worden die omgezet naar een soort rpg-skills. Ook dat is auteurschap, natuurlijk: de gamewereld én de systemen waarop die draait zijn één.

Ik heb me vermaakt in 'Shenmue III'. Ik wil er ook meer van spelen wanneer de game uitkomt. Maar zou ik zonder deze derde titel kunnen? Dat wellicht ook. Achttien jaar na de vorige game blijft de vraag of er wel iemand erop zit te wachten. Suzuki haalde 6 miljoen euro aan Kickstartergelden op om aan de game te beginnen, waarna Deep Silver hem de middelen leverde om hem af te werken. Is dat voldoende indicatie dat er nog altijd een grote fanbasis voor klaarstaat? Een die, bovendien, geen moeite heeft met stokoude gameplay-elementen zoals een bed als 'save point'? We zullen het vrij snel weten natuurlijk.

 

Releasedatum
19/11/2019

Conclusie van Ronald

Is 'Shenmue III' het magnum opus van een absolute grootmeester in het medium, of het eindstation voor een oudgediende die niet meer mee kan met het jonge geweld? Ik neig naar, euh, het tweede. Maar het ene hoeft het andere niet uit te sluiten: ontwikkelaars uit de millennial-generatie brengen vandaag een hoop vernieuwing binnen in het medium, maar niets houdt de oude garde tegen om nog af en toe eens zijn kop te laten zien.